การแข่งขันที่ไม่ได้นัดหมาย

กระดาษสัญญาแผ่นหนาถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักเนื้อดี เสียงนั้นดังพอจะกลบเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ภายในร้าน "The Safe Zone" ให้เงียบกริบลงทันตาเห็น เรย์เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี แววตาระbיבความหงุดหงิดระคนแปลกใจฉายชัดผ่านกรอบแว่นทรง The Row ที่เจ้าตัวสวมไว้เวลาทำงานเอกสาร "คุณนี่มัน... น่ารำคาญเป็นกิจวัตรเลยนะครับคินน์" เสียงทุ้มหวานแต่ติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยเอ่ยขึ้น เชฟหนุ่มจอมเนี้ยบถอนหายใจยาวเหยียด ปิดสมุดบัญชีตรงหน้าลงเสียงดังไม่แพ้กัน ก่อนจะเงยขึ้นสบตาผู้ชายร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ฝั่งตรงข้าม คินน์ยักไหล่ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้นเต็มไปด้วยความกวนประสาทแบบที่เรย์อยากจะหยิบตะหลิวมาเคาะกบาลสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "ผมอุตส่าห์ขับรถฝ่ารถติดเป็นชั่วโมงเพื่อเอาอนาคตมาใส่พานถادให้ท่านเชฟถึงที่... แทนที่จะขอบคุณ กลับโดนบ่นซะงั้น น้อยใจแย่เลยนะครับเนี่ย" วิศวกรหนุ่มลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งหน้าตาเฉย ไม่รอให้เจ้าของร้านอนุญาตสักนิด แถมยังถือวิสาสะหยิบแก้วน้ำชาสมุนไพรของเรย์ขึ้นมาจิบหน้าตาเฉย "นั่นแก้วผม!" เรย์ร้องเสียงหลง ยื่นมือจะไปแย่งคืน แต่คินน์ไวกว่า ชายหนุ่มยกแก้วหนีพ้นระยะมือ พร้อมกับเลิกคิ้วกวน ๆ ส่งกลับมา "แก้วเดียวกันตอนไหนไม่ทราบ... อ้อ หรือว่าเขินที่ผมกินต่อจากคุณ?" "ไอ้...!" เรย์สูดหายใจเข้าลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เผลอหยิบมีดเชฟมาปาดคอแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ "อ่านสัญญาให้มันจบแล้วก็เซ็นซะ คินน์ ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมประสาทเสียกับคุณหรอกนะ ดูโน่น..." เชฟหนุ่มเพยิดหน้าไปทางกระจกใสบานใหญ่หน้าร้าน ฝั่งตรงข้ามถนน... ตึกแถวสามคูหาที่เคยปิดร้างมานานนับปี บัดนี้ถูกรื้อถอนและป้ายไฟนีออนขนาดมหึมาเพิ่งถูกยกขึ้นติดตั้งสด ๆ ร้อน ๆ ตัวอักษรเรืองแสงสีแดงและน้ำเงินสะท้อนเข้าตาจนแสบ *“Le Cochon Rouge - Modern French & Fusion”* ชื่อร้านอาหารฝรั่งเศสฟิวชั่นสุดหรูของเชฟชื่อดังจากปารีส ที่เพิ่งบินกลับมาเปิดศึกแย่งชุกฐานลูกค้าในย่านนี้โดยเฉพาะ คินน์หันไปมองตาม ปรอยผมสีเข้มตกลงมาเคลือบหน้าผาก รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาของวิศวกรหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นทันที บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักว่า ภัยคุกคามระดับสתานการณ์วิกฤตได้มาเคาะประตูถึงหน้าบ้านแล้ว "มันเปิดชนเราเต็ม ๆ แบบไม่เกรงใจเลยสินะครับ" คินน์พึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความคุกกรุ่น "ไม่ใช่แค่ชนธรรมดา... พวกมันเล่นกวาดเชฟมือหนึ่งของย่านนี้ไปหมดแถมยังตัดราคาตัดหน้าเราครึ่งต่อครึ่ง" เรย์กัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวบ่งบอกถึงความเครียดที่กำลังสะสม "ถ้าสัปดาห์นี้เรายังดึงลูกค้ากลับมาไม่ได้ 'The Safe Zone' ได้กลายเป็นอดีตแน่ ๆ และนั่นแหละ... คือเหตุผลว่าทำไมคุณต้องรีบเซ็นสัญญาควบรวมกิจการระบบครัวอัจฉริยะกับผมซะที" คินน์ไม่ได้ตอบทันที สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของคนที่กำลังเครียดจัด เรย์ในยามนี้ไม่มีมาดเชฟผู้หยิ่งทะนงหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงเจ้าของร้านตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่กำลังดิ้นรนปกป้องพื้นที่ความสุขของตัวเองและลูกน้องในร้าน ความรู้สึกบางอย่างวูบไหวขึ้นในอกของวิศวกรหนุ่ม... ความรู้สึกอยากปกป้อง อยากโอบกอด และอยากบอกว่า *'ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน'* แต่ปากเจ้ากรรมมันดันไม่ยอมพูดออกไปตามใจคิด "อยากให้ผมช่วยขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" คินน์แกล้งทวนคำ น้ำเสียงลากยาวกวนประสาทเหมือนเดิม "คินน์!" เรย์ตบโต๊ะดังปังจนแก้วน้ำสั่น "ถ้าคุณยังพูดจากวนประสาทอยู่แบบนี้ ผมจะไล่คุณออกจากร้านแล้วนะ!" "โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ ยอมจำนนก็ได้" คินน์ยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ รอยยิ้มอ่อนโยนที่นาน ๆ จะหลุดออกมาสักครั้งปรากฏบนใบหน้า "ความจริง... ผมก็เตรียมแผนรับมือเจ้า 'หมูแดง' นั่นไว้พอดีเหมือนกัน" เรย์ชะงัก เลิกคิ้วมองอย่างไม่ไว้ใจ "แผนอะไรของคุณ?" "แผนที่บังคับให้เราต้อง 'ร่วมมือกัน' ยังไงล่ะครับ" คินน์เลื่อนกระดาษสัญญาแผ่นเดิมกลับไปตรงหน้าเรย์ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้วางมันเฉย ๆ ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกวางทับลงไป พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เลื่อนมาทาบลงบนหลังมือเรียวของเรย์ที่กำลังกำหมัดแน่นบนโต๊ะ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านความร้อนวูบวาบเข้ามาจนเรย์สะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือออกราวกับโดนของร้อน ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะสัมผัสเมื่อครู่กันแน่ "ทะ... ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" "มือคุณเย็นเฉียบเลยนะเรย์" คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาไม่มีความล้อเล่นเจือปนอีกต่อไป มันลึกซึ้งและจริงจังจนคนถูกมองต้องหลบสายตา "เลิกแบกทุกอย่างไว้คนเดียวสักวันเถอะครับ... เชื่อใจผมสิ ถึงผมจะปากเสียไปบ้าง แต่เรื่องงานและความปลอดภัยของคุณ ผมไม่เคยปล่อยให้ใครมาแตะต้องหรอกนะ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีพลังมหาศาลในการทุบกำแพงความระแวดระวังของเรย์ให้พังทลายลงในพริบตา หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงมัน เชฟจอมเนี้ยบเม้มปากแน่น หัวสมองขาวโพลนไปหมด ความดื้อรั้นที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับสายตานั้น... สายตาที่คอยปกป้องเขาเสมอมาโดยไม่เคยเอ่ยปากทวงบุญคุณ "ก็ได้..." เรย์หลบสายตา ก้มมองปากกาบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว "แล้ว... คุณจะให้ผมเริ่มทำอะไรก่อน?" คินน์ยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนใบหน้าแทบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่น ๆ รินรดอยู่ข้างแก้วหูของเชฟหนุ่มจนขนลุกซู่ "คืนนี้... เราปิดร้านชั่วคราว แล้วไป 'ชิมลาง' อาหารของคู่แข่งฝั่งตรงข้ามกันหน่อยดีกว่าครับ... ในฐานะสายลับคู่รัก... เอ๊ย คู่หู!" เรย์หันขวับมาจะด่าคำว่า 'คู่รัก' แต่ริมฝีปากของเขากลับเฉียดผ่านแก้มของคินน์ไปเพียงนิดเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจ ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินพิกัดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกักค้าง คินน์ชะงัก ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากที่เผยอค้างของคนตรงหน้าอย่างเผลอไผล บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในความเงียบงัน ทว่า... ก่อนที่เคมีระหว่างทั้งสองคนจะพุ่งทะยานไปไกลกว่านั้น เสียงผลักประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับกระดิ่งทองเหลืองที่สั่นระรัว "ขอโทษนะคร้าบ! พอดีผมเห็นร้านปิดไฟแต่ป้ายยังเปิด เลยแวะเอาของฝากมาให้เพื่อนรักซะหน่อย!" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ *มินท์* เพื่อนสนิทเจ้าของคาเฟ่ดังแทรกขึ้นกลางวง พร้อมกับร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาในร้านอย่างถือวิសาสะ แต่สิ่งที่ทำให้คินน์และเรย์ผละออกจากกันแทบไม่ทัน... ไม่ใช่เสียงทักทายของมินท์ หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของใครอีกคนที่เดินตามหลังมินท์เข้ามา... ผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เรย์จำได้แม่นในฐานะ 'เจ้าของร้าน Le Cochon Rouge' คู่แข่งตัวฉกาจที่เพิ่งเปิดตัวฝั่งตรงข้าม! "สวัสดีครับ... ผมมาแนะนำตัวในฐานะเพื่อนบ้านใหม่ หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณนะครับ?" รอยยิ้มทรงเสน่ห์ถูกส่งตรงมาให้เรย์ แต่สายตาคมกริบของแขกผู้มาใหม่กลับจ้องมองคินน์ที่ยืนบังหน้าเชฟหนุ่มไว้อย่างท้าทาย ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ