กู้สถานการณ์หน้าตาย

"คินน์... นี่มันหมายความว่ายังไง?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนตกใจดังขึ้นแทรกเสียงฮือฮาของแขกวีไอพีทั่วห้องจัดเลี้ยง เรย์ยืนจังก้าอยู่หน้าโต๊ะโชว์อาหารกลางห้อง แว่นตากรอบทองส่องสะท้อนแสงไฟแชนเดอเลียร์จนมองไม่เห็นประกายตา แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงกำลังฟ้องว่าเชฟหนุ่มจอมเ这个ระเบียบกำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า บนถาดเงินขนาดใหญ่ที่ควรจะเป็น "ล็อบสเตอร์เทอร์มิดอร์ซอสไวน์ขาว" อันเลื่องชื่อ ตอนนี้กลับเหลือเพียงเปลือกสีแดงสดไร้เนื้อ แถมซอสครีมที่ควรข้นคลัั่งราดเยิ้มก็เหลวเป็นน้ำเนื่องจากอุณหภูมิผิดพลาด ความผิดพลาดระดับมหันต์ในค่ำคืนเปิดตัวเมนูฤดูร้อนของร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์กำลังประจักษ์แก่สายตาแขกผู้ทรงเกียรติเกือบครึ่งร้อย คินน์ไม่ได้ตอบทันที วิศวกรหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสไตล์สมาร์ทแคชชวลกวาดตามองสถานการณ์ด้วยความนิ่งสงบ แตกต่างจากเหงื่อเม็ดเล็กที่เริ่มซึมตามไรผมของซูเชฟหน้าตาตื่นที่ยืนถือทัพพีสั่นเทาอยู่ข้างๆ "ผมถามว่าคุณจะแก้ปัญหายังไง คินน์" เรย์ก้าวเข้ามาประชิดตัว น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด "แขกโต๊ะสามเริ่มมองแล้ว ถ้าอีกห้านาทีไม่มีจานหลักเสิร์ฟ ผมคงต้องเอาหน้าไปซุกเตาอบแทนการทำอาหารแล้วล่ะครับ" "หยุดทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสักทศวรรษได้ไหมครับ คุณเรย์" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบมองสบตาอีกฝ่ายตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วัตถุดิบหมด... แต่อยู่ที่ระบบทำความเย็นของตู้แช่สำรองตัวนั้นตัดไฟกระทันหันต่างหาก" "แล้วมันแก้ยังไงเล่า! ของสดไม่ได้เตรียมเพิ่ม!" เรย์เสียงDampลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่านี่คืออุบัติเหตุทางเทคนิค ไม่ใช่ความผิดพลาดของทีมครัว แต่ทิฐิและความหัวรั้นก็ทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่าบอกนะว่าคุณจะให้ผมเสิร์ฟเปลือกกุ้งเปล่าๆ ราดซอสแก้ขัด?" คินน์ไม่ตอบ เขาก้าวผ่านตัวเรย์ไปอย่างรวดเร็วจนไหล่หนาเฉียดกันเบาๆ สร้างความตกใจให้เชฟหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มพุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์เตรียมอาหารด้านใน เปิดตู้เย็นช่องแช่แข็งด่วนที่มักใช้เก็บของสต็อกฉุกเฉิน สายตาสแกนมองวัตถุดิบทั้งหมดอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ประมวลผล "มินท์! ส่งกล่องหอยเชลล์ฮอกไกโดแช่แข็งเกรดพรีเมียมที่เพิ่งมาส่งเมื่อบ่ายนี้มาให้ผมที... สองกล่อง!" คินน์ตะโกนสั่งเพื่อนสนิทที่ยืนลุ้นอยู่มุมห้อง มินท์สะดุ้งรีบคว้ากล่องโฟมวิ่งหน้าตาตื่นมาส่งให้ทันที "เอาไปทำอะไรวะคินน์ นั่นมันของสำรองไว้อาทิตย์หน้า!" "เอามาทำอาหารกู้ชื่อให้คนปากจัดแถวนี้แหละครับ" คินน์รับกล่องมาวางโครมลงบนโต๊ะสเตนเลส หันไปคว้ามีดเชฟด้ามถนัดมือขึ้นมา ความคล่องแคล่วในการจัดการวัตถุดิบของวิศวกรหนุ่มทำให้คนที่ยืนมองถึงกับอ้าปากค้าง เรย์เดินตามเข้ามาติดๆ หมายจะต่อว่าแต่ต้องชะงักฝีเท้า ภาพตรงหน้าไม่ใช่การทำอาหารแบบลวกๆ เพื่อแก้ขัด คินน์เคลื่อนไหวด้วยจังหวะจะโคนที่แม่นยำและเด็ดขาด ปลายนิ้วหนาจัดการแล่หอยเชลล์ขนาดใหญ่ความหนาพอเหมาะอย่างรวดเร็ว ไฟจากเตาแม่เหล็กไฟฟ้าถูกเร่งความร้อนจนถึงขีดสุด กระทะทองเหลืองใบยักษ์ตั้งไฟจนควันขึ้นจางๆ "คุณจะทำอะไรของ1คุณ..." เรย์เอ่ยเสียงเบาลงอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา กลิ่นหอมของเนยฝรั่งเศสแท้ละลายผสมกับกระเทียมสับและสมุนไพรสดโชยเตะจมูกทันทีที่คินน์โยนมันลงกระทะ "ซีหาร์ดซอส (Seared Scallops with Herb Brown Butter)... เมนูลับที่ไม่มีในเมนูหลัก แต่วัตถุดิบพรีเมียมพอที่จะกลบความผิดพลาดของล็อบสเตอร์ได้ครับ" คินน์ตอบโดยไม่หันมามอง มือขวาพลิกหอยเชลล์ในกระทะที่ส่งเสียงฉ่าเร้าใจ สีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มในปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบในเวลาเพียงไม่ถึงนาที เรย์ยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแค่ "ช่างซ่อมบำรุง" หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด ความเนี้ยบและมาตรฐานสูงลิ่วของเขาควรจะปฏิเสธเมนูเฉพาะหน้าแบบนี้ แต่ทว่า... กลิ่นหอมที่ลอยเตะจมูกและสีสันของอาหารในกระทะตอนนี้ กลับสมบูรณ์แบบเสียยิ่งกว่าต้นฉบับที่พังไปเสียอีก "เสร็จแล้วครับเชฟจอมเนี้ยบ..." คินน์ปิดเตา หันมาสบตาเรย์ในระยะประชิด ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึมเล็กน้อยแต่รอยยิ้มมุมปากกลับกวนประสาทเป็นที่สุด "ช่วยจัดจานให้ทันสามนาทีนี้ ไม่งั้นชื่อเสียงที่คุณสะสมมาห้าปีคงจบเห่แน่ๆ" เรย์กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกพ่ายแพ้ปะปนกับความทึ่งแล่นพล่านอยู่ในอก เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผู้ชายคนนี้พึ่งพาได้มากกว่าที่คิด สมองส่วนลึกสั่งการให้หยิบแหนบแต่งจานขึ้นมาทันทีอย่างไร้ข้อกังขา จานอาหารหรูหราถูกส่งต่อให้พนักงานเสิร์ฟออกไปอย่างทันท่วงที เสียงชื่นชมจากโต๊ะวีไอพีดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะเมื่อเมนูเฉพาะกิจถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ บรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวคลี่คลายลงในพริบตา เหลือเพียงความเงียบงันระหว่างคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในมุมอับสายตาของห้องครัว เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาถอดแว่นออกใช้หลังมือเช็ดเหงื่อเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคินน์ที่ยังคงยืนยันความกวนประสาทด้วยการกอดอกพิงเคาน์เตอร์มองเขาอยู่ "...ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกนะ" เรย์พึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบคู่นั้นด้วยความเก้อเขินที่นานๆ ครั้งจะได้แสดงออก "แค่ 'ไม่ได้แย่' เองเหรอครับ?" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกหนึ่งก้าว จนแผ่นหลังของเชฟหนุ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะสเตนเลสอย่างไร้ทางหนี ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะห่างแค่คืบ "เมื่อกี้ใครนะที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะกลัวเสียชื่อเสียง?" "นี่คุณ! อย่ามาได้ใจนะ!" เรย์เงยหน้าขึ้นเถียง ตาขวางใส่แต่ใบหูกลับแดงแจ๋อย่างปิดไม่มิด คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อให้อีกฝ่าย แต่วินาทีที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังปังจากด้านนอกห้องครัวก็ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้งสุดตัว! ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างสิ้นเชิง "คินน์... แกอยู่นี่เอง ฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับแกเรื่องสัญญาโปรเจกต์ใหญ่..." -------------------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!*