ใครกันที่เริ่มก่อน

ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเราเหลือไม่ถึงคืบ ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รำคาญใจ หากขยับเข้าไปอีกเพียงนิดเดียวโลกทั้งใบก็คงหมุนวนรวมเป็นจุดเดียวกัน กลิ่นหอมจาง ๆ ของวนิลามัสก์จากตัวเรย์ลอยปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นในบรรยากาศรอบตัว มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้ผ่อนคลาย แต่มันคือสารเคมีอันตรายที่กำลังทำลายระบบประสาทของผมทีละน้อย "นายถอยไปหน่อยได้ไหม คินน์" น้ำเสียงของเชฟจอมเนี้ยบไม่ได้ดุดันเหมือนทุกที ทว่ามันกลับสั่นพร่าและแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเหนือกว่าเสมอในยามนี้กลับหลบเลี่ยง ปลายขนตางอนสั่นไหวเล็กน้อยฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังประหม่าสุดขีด "ทำไมล่ะครับ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามกดความรู้สึกวูบวาบในอกเอาไว้ภายใต้ใบหน้าขวานผ่าซาก "เมื่อกี้ยังปากดีใส่ผมอยู่เลยไม่ใช่เหรอ เชฟเรย์ผู้เพอร์เฟกต์" "ฉันไม่ได้ปากดี... ฉันพูดความจริง นายต่างหากที่ชอบหาเรื่องตีกันอยู่เรื่อย" เรย์ตวัดสายตากลับมาสบตากันตรง ๆ ความดื้อรั้นฉายชัดในหน่วยตานั้น แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกกลับเป็นประกายระยิบระยับที่ทำให้หัวใจของวิศวกรซ่อมบำรุงอย่างผมกระตุกวูบอย่างแรง ให้ตายเถอะ... หมอนี่มันอันตรายต่อหัวใจชะมัด ห้องครัวสเตนเลสสตีลที่เคยเย็นเยียบและเต็มไปด้วยกฎเหล็ก ในยามนี้กลับร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยเตาไฟที่เปิดเร่งจนสุดขีด เราต่างฝ่ายต่างไม่ยอมขยับถอยหลัง คินน์คนนี้ไม่เคยกลัวอะไรในโลก ทั้งงานระบบเครื่องจักรกลโรงงานที่ซับซ้อน หรือความคาดหวังเฮงซวยจากครอบครัวที่คอยกดทับ ผมรับมือมาหมดแล้ว แต่กับไอ้เชฟปากจัดตัวเล็กนี่... ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ ความตึงเครียดที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงหนา ระหว่างความเนี้ยบระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ของเชฟกับความดิบเถื่อนเซอร์ ๆ ของช่างซ่อมบำรุง ในวินาทีนี้มันกลับละลายหายไป กลายเป็นความหวั่นไหวที่เนื้อตัวแนบชิดกันโดยไม่ต้องมีคำอธิบาย นิ้วมือเรียวยาวของเรย์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขยับเกร็งเล็กน้อย ผมสังเกตเห็นความลังเลในแววตานั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะตัดสินใจยกมือขึ้นดันแผงอกของผมเบา ๆ เพื่อสร้างระยะห่าง "พอได้แล้ว... เลิกเล่นเป็นเด็ก ๆ สักที คินน์" เรย์พยายามดึงน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แต่มันช่างไร้พลังเอาเสียเลยเมื่อใบหูขาวเนียนนั้นแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ "นายยังมีงานต้องเช็คท่อระบายน้ำตรงโซนล้างจานนะ อย่ามาอู้แถวนี้" "ผมไม่ได้อู้ ผมกำลังตรวจสอบ... ความปลอดภัย" ผมจงใจเน้นเสียงคำว่าความปลอดภัยพร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด จนเรย์ต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์สแตนเลสโดยปริยาย "แล้วก็... ที่บอกว่าเล่นเป็นเด็กเนี่ย หมายถึงเรื่องไหนล่ะครับ" เรย์กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างขัดใจ ดวงตาคู่คมตวัดมองค้อนวงใหญ่ "ทุกเรื่องนั่นแหละ! นายมัน... เป็นพวกชอบหาเรื่องปวดหัวมาให้ฉันตลอดเวลา ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในร้านนี้แล้ว รู้ตัวบ้างไหม" "อ้าว โทษผมฝ่ายเดียวไม่ได้มั้งครับ" ผมเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูที่แดงแจ๋นั้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจยั่วเย้า "ถ้าคุณไม่ทำหน้าดุใส่ผมก่อน หรือถ้าวันนั้นไม่ยืนสั่งนู่นสั่งนี่ด้วยท่าทางเอาแต่ใจ... ผมก็คงไม่สนใจคุณหรอก" "นี่นาย...!" เรย์หันขวับมาหมายจะต่อat แต่เพราะระยะที่ใกล้กันเกินไปทำให้ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มของผมไปอย่างเฉียดฉิว ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะผิวแก้มทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับเรย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องทำความเย็นในห้องครัวที่ทำงานเบา ๆ แต่เสียงหัวใจของผมสิ... มันดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ให้ตายเถอะ รอยสัมผัสเมื่อครู่มันร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าเตาอบสิบตัวรวมกัน เรย์เม้มปากแน่น นัยน์ตาสั่นระริกราวกับคนทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ความดื้อรั้นตามนิสัยจะถูกงัดขึ้นมากลบเกลื่อนความเขินอาย "ถ...ถ้าพูดมากนัก ก็ออกไปจากครัวของฉันได้แล้ว ไปทำงานของนายซะ!" มือบางออกแรงผลักอกผมเต็มแรง คราวนี้ผมยอมขยับถอยหลังตามความต้องการของเขาโดยดี ไม่ใช่เพราะกลัวอำนาจเชฟเจ้าของร้านหรอกนะ... แต่เพราะขืนอยู่ใกล้มากกว่านี้ ผมกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวแล้วทำเรื่องที่มากกว่าการต่อปากต่อคำน่ะสิครับ ผมถอยออกมาสองก้าว ยกมือขึ้นยอมแพ้ทีเล่นทีจริง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ "โอเค ๆ ครับ ไม่กวนแล้วก็ได้ เดี๋ยวเชฟหน้าหวานจะเส้นเลือดในสมองแตกตายซะก่อน" "ไอ้...!" เรย์คว้าผ้ากันเปื้อนผืนใกล้ตัวมาปาใส่หน้าผมทันที แต่ผมรับไว้ได้อย่างทันท่วงทีก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผมก้าวเดินเลี่ยงไปทางโซนล้างจานตามที่อีกฝ่ายต้องการ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เคยอัดแน่นอยู่ในอก มันเบาสบายขึ้นอย่างประหลาด... จากความหงุดหงิดระอาใจ กลายเป็นความรู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นคนปากแข็งเสียอาการ ติ๊งก่อง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันน่าพึงพอใจในโซนครัวด้านใน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินตรงเข้ามาอย่างคุ้นเคย พร้อมกับเสียงทุ้มห้าวของเพื่อนสนิทตัวดีที่ชอบโผล่มาถูกจังหวะเสมอ "เฮ้ย คินน์! อยู่ข้างในป่ะเนี่ย กูซื้อกาแฟมาฝาก... อ้าว เชฟเรย์ สวัสดีครับ ทำไมหน้าแดงจัง อากาศในครัวร้อนเกินไปเหรอครับเนี่ย" มินท์โผล่หน้าเข้ามาตรงประตูห้องครัว มือถือแก้วกาแฟสองแก้ว พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่เห็นแล้วอยากจะคว้าประแจเบอร์สิบปาใส่สักที เรย์สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองแก้เก้อ ก่อนจะหันหลังไปหยิบจับอุปกรณ์ทำครัวกลบเกลื่อนพิรุธทันที "เปล่า... อากาศปกติดี มินท์มีอะไร ถ้าจะมาสั่งกาแฟตอนนี้ร้านยังไม่เปิด" "เปล่าครับ พอดีผมเอาเอกสารสัญญาล็อตใหม่มาให้คินน์มันเซ็น... แต่ดูจากทรงแล้ว เหมือนพวกคุณสองคนกำลังคุยเรื่อง 'ความปลอดภัย' กันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย" มินท์หรี่ตามองผมสลับกับเรย์ด้วยรอยยิ้มล้อเลียนแบบไม่ปิดบัง ผมหุบยิ้มทันที เดินเช็ดมือด้วยผ้าขนหนูตรงเข้าไปหามินท์แล้วกระชากปกเสื้อเพื่อนรักเบา ๆ "พูดมากน่ามินท์ แกมีธุระอะไรก็รีบพูดมา อย่ามาทำหน้ากวนประสาทแถวนี้" มินท์หัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน สายตายังคงเหลือบมองเลยไปทางเรย์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาหั่นผักด้วยท่าทางเกร็ง ๆ "เอาน่า ใจเย็นสิเพื่อน กูไม่ได้จะมาขัดจังหวะอะไรหรอก... แค่จะมาบอกว่า เอกสารที่แกให้เช็คเนี่ย มันมีปัญหาใหญ่ว่ะคินน์" รอยยิ้มขี้เล่นของมินท์หายวับไปกับตา แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีจนบรรยากาศในห้องครัวดิ่งลงวูบ ผมขมวดคิ้ว ปล่อยปกืเสื้อมินท์แล้วรับแฟ้มเอกสารมาเปิดดูผ่าน ๆ "ปัญหาอะไร ระบบระบายอากาศมีปัญหาเหรอ" "ไม่ใช่เรื่องเครื่องจักร" มินท์ถอนหายใจยาว ชำเลืองมองเรย์ที่หันมาสนใจบทสนทนาของเราเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมต้องชะงักกึก "แต่เป็นเรื่อง 'คำสั่งซื้อล่วงหน้า' ของร้านเรา... ที่ตอนนี้ มีคนกำลังพยายามแอบเปลี่ยนเงื่อนไขสัญญาทั้งหมด โดยที่แกไม่มีทางรู้ตัวเลยสักนิดเดียว" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของคินน์และเรย์นะครับ!