กฎสามข้อที่คนอย่างผมไม่ทำ

"ไอ้คินน์... แกทำอะไรเชฟเขาเนี่ย ทำไมเนื้อตัวถึงได้เปียกปอน แนบเนื้อ ชวนคิดลึกขนาดนี้วะเพื่อน!" เสียงโวยวายของมินท์ที่ดังลั่นทะลุประตูห้องครัวเข้ามา ไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความเดือดดาลในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ลงได้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างผม—คินน์ วิศวกรซ่อมบำรุงที่เพิ่งทำท่อประปาแตกใส่หน้า และ 'เรย์' เชฟเจ้าของร้านหน้านิ่งผู้กำลังยืนกอดอกตัวสั่นด้วยความโกรธ ทวีความระอุขึ้นไปอีกขั้น หยดน้ำใสๆ ยังคงเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำสนิทที่ลู่แนบไปกับกรอบหน้าคมคายของเชฟหนุ่ม เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงที่เคยเนียบกริบยามนี้เปียกชุ่มแนบลู่ไปกับผิวเนื้อเนียนละเอียด เผยให้เห็นสัดส่วนภายใต้ร่มผ้าที่ต่อให้ผมเป็นผู้ชายแมนๆ เต็มตัว ก็ยังเผลอหลบสายตาโดยอัตโนมัติ... ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะมันอันตรายต่อระบบประสาทเกินไป "มองอะไรไม่ทราบครับ คุณวิศวกรสมองกล" เสียงทุ้มห้วนที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ เรย์ปัดมือไล่หยดน้ำออกจากใบหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่าเสื้อตัวนี้ถ้าซักมือคงแห้งยาก" ผมแกล้งยักไหล่ กวนประสาทกลับไปตามนิสัยที่แก้ไม่หาย ถึงแม้ในใจจะเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาตงิดๆ เมื่อเห็นว่าความเสียหายที่ผมก่อมันดันไปลงที่ตัวเชฟคนเก่งแบบเต็มๆ "คุณ!" เรย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้เราต้องเงยหน้าสบตากันตรงๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องเทศผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนผมต้องสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "นี่มันร้านอาหารระดับไฮ엔ด์นะครับ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาไขก๊อกน้ำเล่นสนุก!" "ผมไม่ได้เล่นสนุก ผมมาทำงานตามใบแจ้งซ่อม" ผมสวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความไม่ยอมคน "ถ้าท่อมันไม่ผุกร่อนจนรอวันพังตั้งแต่ชาติปางก่อน ผมคงไม่ต้องใช้ประแจแค่ครั้งเดียวแล้วมันแตกคามือแบบนี้หรอกครับ เชฟควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำที่มันไม่ระเบิดใส่หน้าตอนลูกค้าเต็มร้าน" "นี่คุณยังมาลอยหน้าลอยตาโยนความผิดให้ร้านผมอีกเหรอ!" เรย์นิคิ้วชนกันยุ่งจนแทบจะเป็นปม มือเรียวสวยยกขึ้นชี้หน้าผมอย่างเหลืออด "ไอ้ความซุ่มซ่ามแบบไร้สติของคุณเนี่ย มันทำให้ครัวผมต้องหยุดทำงาน รู้ไหมว่าความเสียหายมันเท่าไหร่!" ผมมองนิ้วเรียวที่แทบจะจิ้มจมูกอยู่รำหน้ารำพัน พลางอมยิ้มมุมปากอย่างกวนๆ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหัวเสีย ผมก็ยิ่งอยากแกล้งให้สติหลุด "ถ้าเชฟหงุดหงิดมาก จะให้ผมชดใช้ด้วยการ... เช็ดตัวให้ไหมล่ะครับ ดูท่าทางจะเปียกปอนไปหมดแล้วนะ" "ไอ้...!" เรย์สูดหายใจเข้าลึกอกกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธจัด ใบหน้าที่มักจะนิ่งสนิทเสมอเวลารับแขก บัดนี้กลับแดงก่ำด้วยความเคืองแค้น ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แล้วยกมือขึ้นตั้งกฎเหล็กกลางอากาศด้วยท่าทางเผด็จการที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "พอ! ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฟังผมให้ดีนะ คุณวิศวกรปากเสีย" เรย์ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวน ากำลังพิพากษาโทษประหาร "หนึ่ง... ห้ามคุณเหยียบเข้ามาในโซนครัวนี้อีกจนกว่าผมจะเรียก สอง... ทุกครั้งที่คุณซ่อมอะไรในร้านนี้ ต้องมีผมยืนคุมแจทุกฝีก้าว และสาม..." เชฟหนุ่มเว้นจังหวะนิดหนึ่ง พร้อมกับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "ห้ามพูดจา กวนประสาท หรือเล่นมفุเรณูใส่ผมเด็ดขาด ถ้างี่เง่าทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว ผมจะทำเรื่องร้องเรียนไปถึงบริษัทคุณ ไล่ออกสถานเดียว!" ฟ้าร้องเปรี้ยงปร้างในหัวผมทันที ข้อแรกกับข้อสองยังพอทน แต่ข้อสามนี่มันเกินไปหน่อยไหมครับคุณเชฟ! ผมหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์กลับบ้าง จนแผ่นหลังบางเกือบจะติดเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเฉียบ ก้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน "กฎสามข้อเหรอครับ..." ผมทอดเสียงนุ่ม แกล้งเป่าลมหายใจรดต้นคอจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว "น่าเสียดายจัง... เพราะคนอย่างผม 'คินน์' คนนี้ มีนิสัยอยู่อย่างหนึ่งที่ไม่ชอบเอาซะเลย..." เรย์เบิกตากว้าง พยายามดันอกผมออกแต่ไม่เป็นผล แรงมหาศาลของวิศวกรซ่อมบำรุงทำให้เชฟร่างโปร่งถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนกลายๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ "นิสัยอะไรของคุณ ถอยไปนะ!" "นิสัย... ที่ชอบแหกกฎของคนสวยๆ แถวนี้ไงครับ" ผมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุเร้าใจและระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ ประตูห้องครัวที่ถูกเปิดค้างไว้ก็ถูกกระชากให้เปิดกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยของมินท์ที่ตะโกนแทรกเข้ามาขัดจังหวะ "เฮ้ย ไอ้คินน์! มีคนสำคัญมารอพบแกข้างนอกว่ะ บอกว่าเป็น... คู่หมั้นเก่าที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ!" ร่างของเรย์แข็งทื่อไปทันทีในอ้อมแขนผม ดวงตาสีเข้มที่เคยโกรเกรี้ยวดุดันเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นประกายไหววูบอย่างประหลาด ผมขมวดคิ้วแน่น หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงประตู ก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้... กำลังเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด _____________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีเดือดๆ ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!