ความลับในซอกตู้เย็น

เสียงกระแทกของกล่องกระดาษใส่ลังเบียร์ดังปึ้ง! จนเครื่องชงกาแฟราคาหลักแสนบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน คินน์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาสีเข้มมองสำรวจความเรียบร้อยของห้องครัวสไตล์โมเดิร์นอินดัสเทรียลที่เพิ่งรีโนเวทเสร็จใหม่ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด "ผมบอกคุณแล้วนะว่าท่อระบายน้ำใต้ซิงค์มันต้องเดินแนวเฉียงสิบหองศา ไม่อย่างนั้นเศษอาหารมันจะไปอุดตันตรงข้อต่อพอดี" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเดินเข้ามาในอาณาเขต เรย์หรี่ตามองวิศวกรหนุ่มจอมกวนประสาทอย่างเอาเรื่อง มือเรียวเสยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าผากขึ้นลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมา "นี่คุณคินน์ สมองส่วนไหนของคุณที่ประมวลผลออกมาว่าผมจะปล่อยให้ท่อระบายน้ำในร้านอาหารระดับไฮเอนด์มีปัญหาเรื่องเศษอาหารอุดตันฮึ?" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "ผมตรวจงานละเอียดทุกจุด ไม่เคยมีงานไหนผ่านมือผมไปได้ถ้ามันยังมีความบกพร่องแม้แต่นิดเดียว... โดยเฉพาะงานที่มาจากช่างซ่อมบำรุงปากเสียอย่างคุณ" "ปากเสียแต่ฝีมือระดับมืออาชีพนะครับเชฟเรย์" คินน์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ต้องวิ่งแจ้นมาตามผมให้แก้ปัญหาท่อตันตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้านหรอกจริงไหมครับ?" เรย์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าครั่นเนื้อครั่นตัวของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ อยากจะยกมือขึ้นผลักอกกว้างนั่นสักทีสองทีให้หายแค้น แต่ติดที่ว่าบรรยากาศรอบตัวมันดันบีบให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้เกินความจำเป็นนี่สิ "หลบไปเลยนะ ผมจะไปเอาวัตถุดิบในตู้เย็นมาเตรียมทำความสะอาด" เรย์เอ่ยเสียงแข็ง พยายามดันไหล่หนาให้ออกจากเส้นทาง แต่คินน์กลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็ม "เชิญครับ เชฟคนเก่ง" คินน์ยิ้มกริ่ม ยอมก้าวถอยหลังออกไปครึ่งก้าวเพื่อให้พื้นที่ แต่สายตายังคงจ้องมองทุกอิริยาบถของเชฟหนุ่มจอมเนี้ยบอย่างไม่วางตา เรย์หมุนตัวเดินตรงไปยังตู้เย็นสเตนเลสสตีลขนาดใหญ่สองประตู มือเรียวดึงเปิดบานประตูออก กลิ่นไอความเย็นจัดพัดปะทะใบหน้าทันที เขาเอื้อมมือเข้าไปหยิบลังพลาสติกบรรจุผักออร์แกนิกออกมาก่อนจะวางลงบนเคาน์เตอร์ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นคราบสกปรกสีดำจางๆ ตรงซอกมุมด้านในสุดของชั้นล่างสุดในตู้เย็น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีสำหรับคนรักความสะอาดอย่างไร้ที่ติอย่างเรย์ คราบสกปรกแม้เพียงนิดเดียวในตู้เย็นคือความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ "ให้ตายเถอะ... พนักงานทำความสะอาดคนไหนมันละเลยจุดนี้เนี่ย" เรย์พึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้มตัวมุดเข้าไปครึ่งท่อนเพื่อสำรวจซอกมุมด้านในตู้เย็นที่ค่อนข้างมืดทึบ คินน์ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นท่าทีเงียบกริบผิดปกติของเชฟหนุ่ม ปกติแล้วเรย์จะต้องเอะอะโวยวายเสียงดังลั่นครัวไปแล้วหากเจอเรื่องไม่ถูกใจ แต่นี่กลับนิ่งสนิท แถมร่างโปร่งยังแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "เป็นอะไรครับเชฟ? หรือว่าเจอคราบฝังแน่นจนช็อกตายคาตู้เย็นไปแล้ว?" คินน์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากคนข้างใน คินน์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่บางเบาๆ "เรย์... เป็นอะไรหรือเปล่า?" ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนเนื้อผ้า เรย์ก็สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าหวานหันขวับกลับมามองหน้าเขา แววตาคู่คมฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด และที่สำคัญที่สุด... ริมฝีปากบางนั้นกำลังสั่นระริก "ค... คินน์" เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า มือเรียวคว้าชายเสื้อหนาของคินน์ไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ "ออกไป... ออกไปจากตรงนี้ที" คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง "คุณเป็นอะไรเนี่ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย ไม่สบายเหรอ?" "ไม่ใช่... มะ... มัน..." เรย์หลับตาปี๋ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่กำเสื้อของคินน์ออกแรงดึงจนยับยู่ยี่ "แมลง... แมลงสาบ... ตัวใหญ่อยู่มุมนั้น!" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะเหลือบสายตาเข้าไปมองในซอกมืดของตู้เย็นตามที่อีกฝ่ายบอก และพริบตานั้นเอง เจ้าแมลงสาบตัวสีน้ำตาลเข้มขนาดเท่าฝ่านิ้วโป้งก็ไต่ยุกยิกออกมาจากซอกมุมอับชื้นพอดิบพอดี ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ คินน์คงจัดการมันด้วยกระดาษทิชชู่อย่างไม่ลังเล แต่ทว่า... ภาพตรงหน้าตอนนี้กลับทำให้มุมปากของวิศวกรหนุ่มเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เชฟหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของร้านอาหารหรูผู้เย่อหยิ่งและเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว กำลังซุกใบหน้าตื่นกลัวลงกับอกแบนกว้างของเขา สองแขนเรียวโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นเสียยิ่งกว่าตังเม ตัวสั่นเทาซุกซ่อนสายตาหนีจากเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ นั้นอย่างหมดฟอร์ม "ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวนะ..." คินน์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ เมื่อความจริงสุดช็อกถูกเปิดเผย "นี่เชฟผู้เรืองอำนาจกลัวแมลงสาบเหรอเนี่ย? ไม่อยากจะเชื่อเลย" "เงียบไปเลยนะไอ้บ้าคินน์!" เรย์แว้ดใส่ทั้งๆ ที่ยังซุกหน้าอยู่กับอกของเขา เสียงอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์แต่เต็มไปด้วยความอับอายขายหน้า "ถ้าคุณกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ผมจะเอาตะหลิวฟาดหัวคุณให้กบาลแยกแน่!" "โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ดุสครับคนเก่ง" คินน์แกล้งเอื้อมมือไปโอบไหล่บางเอาไว้โดยอ้างว่าปลอบโยน แต่รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้ากลับกว้างขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสความนุ่มนวลจากร่างในอ้อมแขนทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเขาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเรย์ลอยแตะจมูกจนเผลอสูดดมความหอมนั้นเข้าไปลึกกว่าเดิม เรย์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังกอดซบอยู่กับอกของคนที่เพิ่งปะทะฝีปากกันเมื่อครู่ก็รีบผละออกทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขอบตาคลอด้วยหน่วยน้ำตาจากความตกใจผสมกับความอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "ห้ามหัวเราะนะ!" เรย์ชี้หน้าคาดโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาดุร้ายเหมือนเดิมแต่ไม่อาจปกปิดร่องรอยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ได้เลย คินน์ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างอารมณ์ดี ดวงตาสีเข้มมองสำรวจใบหน้าแดงก่ำนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก... ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้นอกจากจะปากจัดและดื้อรั้นเป็นที่หนึ่งแล้ว เวลาหมดฟอร์มแบบนี้มันก็น่าเอ็นดูจนแทบอยากจะแกล้งให้ร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียจริง วิศวกรหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ยืนเม้มปากแน่นอย่างขัดใจอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใจสั่น "ถ้าไม่อยากให้ผมเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้คนทั้งร้านรู้... เย็นนี้คุณต้องเป็นคนเลี้ยงข้าวผมเพื่อเป็นการปิดปาก" เรย์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมา ประตูหลังร้านก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับเสียงใสๆ ของเพื่อนสนิทตัวดีที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาทันที "ไอ้คินน์! เชฟเรย์! ฉันเอาเอกสารสต็อกมาให้... อุ๊ย! ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกนายหรือเปล่าเนี่ย?" มินท์ยืนอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพวิศวกรหนุ่มยืนโอบเอวเชฟคนเก่งในระยะประชิดชนิดแนบชิดติดลมบน ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ