พันธมิตรที่ไม่เต็มใจ

กลิ่นอับชื้นของคลังเอกสารเก่าผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่แสงไฟจากไฟฉายสว่างวาบขึ้น รินรดาแทบจะกั้นหายใจ ไม่ใช่เพราะบรรยากาศชวนอึดอัดเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะเงาร่างที่ยืนขวางทางออกอยู่ตรงนั้น—เงาร่างที่เธอควรจะได้เห็นแค่ในแฟ้มคดีอาชญากรรมที่ถูกปิดตายไปเมื่อสิบปีก่อน "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่า ท่านอัยการสาวผู้เคร่งครัดในกฎหมาย จะต้องมาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ในตึกร้างของสำนักงานอัยการสูงสุดแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ 'ชาติชาย' อดีตหัวหน้าชุดสืบสวนคนสนิทของพ่อเธอ ผู้ซึ่งถูกระบุในสำนวนคดีว่าเป็นศพที่ถูกเผานั่งยางในรถยนต์เมื่อทศวรรษก่อน ร่างกายของเขามีรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ลามเลียครึ่งซีกจนน่ากลัว แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงคมกริบและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเช่นเดิม ธามันก้าวขึ้นมาบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขาให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต ทนายความหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าต้องเจอตัวละครลับตัวนี้ "ดูท่าทางคุณจะไม่ค่อยแปลกใจเลยนะคะ คุณธามัน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือเรียวเอื้อมไปแตะชายเสื้อสูทของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อตระหนักว่าพวกเธอกำลังเดินเข้าสู่กรงที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า "ความลับไม่มีในโลกหรอกครับ... รินรดา" ธามันตอบเสียงเรียบ แต่จงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริงของเกมนี้ "และคนที่ตายไปแล้วในสำนวนคดี มักจะยังมีลมหายใจอยู่เสมอเมื่อผลประโยชน์ยังไม่ลงตัว" "ฉลาดมาก สมกับเป็นทนายมือหนึ่งที่คอยตามล้างตามเช็ดให้ตระกูลดัง" ชาติชายหัวoเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหู "แต่ถ้าพวกคุณยังอยากมีชีวิตรอดออกไปจากตึกนี้ ทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้ คือการร่วมมือกัน... ระหว่างอัยการผู้ผดุงความยุติธรรมกับทนายสีเทาอย่างพวกคุณ" บรรยากาศในห้องโถงร้างตึงเครียดขึ้นมาทันที อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดสายตามองชายวัยกลางคนสลับกับทนายความข้างกาย สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว—การปฏิเสธหมายถึงความตาย หรือการถูกเก็บเงียบอย่างไร้ร่องรอยเหมือนคดีของพ่อเธอ แต่อย่างรับข้อเสนอ ก็เท่ากับเธอกำลังเอาอุดมการณ์ทั้งหมดในชีวิตไปเดิมพันกับปีศาจ "ฉันไม่มีทาง..." "คุณมีค่ะ รินรดา" ธามันหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟฉายวับวาม "ถ้าคุณปฏิเสธตอนนี้ ความจริงเรื่องพ่อของคุณที่คุณพยายามตามหามาตลอดชีวิต จะถูกฝังกลบลงไปพร้อมกับศพของเราสองคนในคืนนี้" คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธ ความกลัว และความแค้นตีรวนอยู่ในอก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของธามัน—ผู้ชายที่เธอเกลียดชังความเจ้าเล่ห์ แต่กลับเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอในวินาทีที่มืดมนที่สุด "ตกลงค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเจ็บใจ "ฉันรับข้อเสนอ... เป็นคู่หูชั่วคราวดلนี้" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธามัน ชายหนุ่มหันกลับไปเผชิญหน้ากับชาติชายพร้อมประกาศกร้าว "เรามีเวลาจำกัด บอกมาว่าคุณต้องการหลักฐานอะไรจากพวกเรา และแลกกับความจริงข้อไหน" ชาติชายโยนแฟ้มสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าลงบนพื้นเบื้องหน้า "หลักฐานการทุจริตล็อตใหญ่ที่พ่อของคุณเก็บไว้ก่อนตาย... และหลักฐานชิ้นนั้น ตอนนี้มันซ่อนอยู่สถานที่ที่คุณคาดไม่ถึงเลยล่ะค่ะ ท่านอัยการ" ในวินาทีที่รินรดาก้มลงหยิบแฟ้มขึ้นมาพลิกดู แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของชาติชายก็ส่องกระทบเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่งที่หลุดร่วงออกมาจากซองเอกสาร—ภาพถ่ายในคืนวันเกิดเหตุเพลิงไหม้บ้านของเธอเมื่อสิบปีก่อน และบุคคลที่ยืนแอบมองอยู่หลังเสาในภาพนั้น ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสำนักงานอัยการสูงสุด... คนที่กำลังจะขึ้นดำรงตำแหน่งสูงสุดในสัปดาห์หน้านี้เอง! *** ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ