รอยเท้าในเงามืด

เสียงกระจกนิรภัยแตกละเอียดดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่าในโสตประสาท ตามมาด้วยแรงปะทะมหาศาลที่ทำให้รถเอสยูวีคันหรูเสียหลักหมุนคว้างกลางถนนสายเปลี่ยว รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลิกกลับด้าน กลิ่นไหม้ของยางมะตอยปะทะกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ เธอพยายามตั้งสติ ทว่าความเจ็บปวดที่ต้นคอทำให้ทุกอย่างพร่ามัว “ริน! ก้มลง!” เสียงตะโกนแหบพร่าของธามันดังขึ้นท่ามกลางเสียงกระจกที่ยังคงร่วงกราวลงมาไม่หยุด เขาถลาข้ามมาเบาะฝั่งผู้โดยสาร แรงกระชากของเขารุนแรงแต่หนักแน่น ร่างของรินรดาถูกกดลงกับพื้นรถในวินาทีที่กระสุนนัดที่สองเจาะทะลุผ่านเบาะหนังตำแหน่งที่เธอเคยนั่งอยู่เพียงเสี้ยววินาที “หมอบอยู่นิ่งๆ อย่าขยับ” ธามันกระซิบข้างหู ลมหายใจของเขาหอบถี่และร้อนผ่าว ปลายนิ้วที่กดไหล่เธอไว้สั่นเทาเล็กน้อยทว่ามั่นคงอย่างเหลือเชื่อ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ริบหรี่ รินรดาเห็นเพียงแววตาที่แข็งกร้าวของชายหนุ่มข้างกาย เขาไม่ใช่ทนายความมาดเนี้ยบที่เธอเคยรู้จัก แต่เป็นนักล่าที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างที่กล้าแตะต้องตัวเธอ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อขู่ แต่มันมาเพื่อเอาชีวิต” “ทำไมคุณถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้” เธอถาม เสียงสั่นพร่าขณะที่มือเรียวคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ธามันแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา “เพราะถ้าคุณตาย ความจริงที่ผมตามหามาทั้งชีวิตก็จบลง... หรืออาจเป็นเพราะผมไม่อยากให้ชีวิตที่ยุ่งเหยิงของคุณต้องจบลงด้วยน้ำมือของพวกขยะพวกนั้นกันแน่” บทสนทนาขาดห้วงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวเข้ามาใกล้รถที่พังยับเยิน ธามันคว้าปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้คอนโซลรถ สายตาเขาจับจ้องไปยังเงาดำที่ขยับเขยื้อนนอกตัวรถ ความเงียบงันในรถตึงเครียดจนน่าอึดอัด รินรดาสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นของชายหนุ่มขณะที่เขาเตรียมตัวเผชิญหน้ากับความตาย เขากระชากประตูรถออกแล้วก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นเป็นจังหวะ สลับกับเสียงการต่อสู้ระยะประชิดที่โหดเหี้ยม รินรดาพยายามฝืนร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นตามไป สิ่งที่เธอเห็นคือธามันที่กำลังรับมือกับชายฉกรรจ์สองคนด้วยทักษะการต่อสู้ที่ร้ายกาจ แม้จะได้รับบาดเจ็บที่หัวไหล่แต่เขาก็จัดการศัตรูจนราบคาบ เมื่อความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง ธามันเดินโซซัดโซเซกลับมาหาเธอ ความเย็นชาที่เคยมีหายไปเหลือเพียงร่องรอยของความอ่อนล้า รินรดาคว้าแขนเขาไว้ พยุงร่างสูงที่เปื้อนคราบเลือดให้เข้ามานั่งพิงเบาะรถที่พังยับเยิน “คุณบาดเจ็บ” เธอพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นรอยกระสุนถากที่หัวไหล่ของเขา “แค่ถากๆ... อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นริน มันทำให้ผมอยากทำอะไรที่คุณอาจจะเสียใจในภายหลัง” ธามันกระซิบ มือหนาเชยคางเธอขึ้น ความใกล้ชิดในที่แคบและบรรยากาศที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมา ทำให้ความยับยั้งชั่งใจของทั้งคู่พังทลายลง นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากนุ่มเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมา รสจูบแรกนั้นดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความโหยหา มันไม่ใช่ความรักที่นุ่มนวล แต่เป็นความโหยหาของคนสองคนที่ต่างรู้ดีว่าพรุ่งนี้อาจไม่มีจริง รินรดาตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่ประสีประสาแต่เร่าร้อน เธอคล้องแขนรอบคอเขา สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่น มือของธามันสอดแทรกผ่านเส้นผมของเธอ รั้งศีรษะให้รับจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนสำรวจความหวานภายในอย่างหิวกระหาย ในขณะที่มืออีกข้างของเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อทำงานของเธออย่างคล่องแคล่ว ความเป็นชายที่แข็งเกร็งเบียดชิดเข้ากับหน้าท้องนุ่มนวล รินรดาสะดุ้งเฮือกยามที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดท่ามกลางความมืด ไม่มีคำพูดใดๆ นอกเหนือไปจากเสียงหอบกระเส่าและเสียงลมหายใจที่สอดประสาน ความเจ็บปวดจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายถูกกลบด้วยความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกสัมผัสคือการเรียกร้อง ทุกรอยจูบคือการตีตราจอง ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นแค่เกมแห่งกฎหมายบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทั้งคู่ ทว่าในขณะที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้ศพของมือสังหารก็แผดเสียงดังขึ้น มันขัดจังหวะห้วงอารมณ์นั้นอย่างรุนแรง ธามันชะงัก สายตาคมกริบเหลือบไปมองเครื่องมือสื่อสารที่สั่นไหวอยู่บนพื้นหญ้า เขาผละออกจากรินรดาอย่างจำใจ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาเปิดดู หน้าจอแสดงข้อความล่าสุดที่เพิ่งส่งเข้ามาเพียงไม่กี่วินาที... มันไม่ใช่คำสั่งฆ่า แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายจากระยะไกล รูปที่แสดงให้เห็น ‘ใครบางคน’ ในเครื่องแบบอัยการระดับสูง กำลังยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบเดียวกับที่พ่อของรินรดาเคยทำหายไปก่อนเกิดโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน และที่เลวร้ายกว่านั้น... คนในรูปถ่ายคนนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคนที่รินรดาไว้ใจที่สุดในชีวิต มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนที่ 7 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่คาดไม่ถึงนะคะ