ความจริงหลังม่านคดี

เศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงมาจากซองเอกสารลับสีน้ำตาลไม่ได้ส่งเสียงดังอะไรเลยค่ะ แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงระเบิดเวลาที่ถูกตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางกายเพียงเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งอัยการสาวมือสะอาดพยายามควบคุมมันอย่างสุดความสามารถ แต่สำหรับธามัน ผู้ชายที่อ่านเกมจิตวิทยาของมนุษย์ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าตัวบทกฎหมาย ความสั่นไหวระลอกนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าลายลักษณ์อักษรบนกระดาษ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ ทนายธามัน" เสียงของรินรดาราบเรียบ เยือกเย็น และเจือไปด้วยกระแสลมหายใจที่ถูกสะกดกลั้นไว้ หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันกรามคมคายและเงาตกกระทบที่พาดผ่านใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา ทำให้ธามันดูราวกับปีศาจแห่งความยุติธรรมที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของศีลธรรม "ผมกำลังคิดว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่เราไว้ใจที่สุดในวินาทีสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะหักหลังเรา มันคงเป็นภาพที่ติดตาคุณไปจนวันตายสินะครับ" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลแต้มด้วยความเย้ยหยันอันตราย เขายื่นปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนมุมกระดาษแผ่นนั้นแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าเธออย่างเชื่องช้า "และภาพในรูปถ่ายใบนั้น ก็คงตอบคำถามได้ดีว่าทำไมคุณถึงเกลียดความอยุติธรรมนัก... เพราะมันถูกถ่ายทอดออกมาจากสายเลือดเดียวกัน" รินรดากลืนก้อนความขื่นขมลงคออย่างยากลำบาก สายตากวาดมองภาพถ่ายขาวดำที่คราบกาลเวลาเริ่มกัดกิน แต่มันยังคงคมชัดพอที่จะบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ ผู้ชายในชุดสูทภูมิฐานคนนั้นกำลังจับมือกับ ‘ผู้ทรงเกียรติ’ อดีตผู้พิพากษาผู้ล่วงลับ... ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงบิดาบังเกิดเกล้าของเธอเอง รอยยิ้มในภาพช่างอบอุ่นและเปี่ยมด้วยมิตรภาพ แต่วันนี้ รินรดากลับมองเห็นเพียงรอยยิ้มของซาตานที่กำลังเซ็นสัญญาขายวิญญาณ เอกสารลับชุดนี้ระบุชัดเจนว่า คดีฉ้อโกงประชาชนมูลค่าหลายพันล้านเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่ได้เป็นเพียงแค่ฝีมือของแพะรับบาปที่ถูกฆ่าตัดตอนในคุกตามสำนวนคดี แต่เส้นทางการเงินนับพันล้านถูกโอนถ่ายเข้าสู่บัญชีลับของมูลนิธิการกุศลแห่งหนึ่ง... มูลนิธิที่บิดของเธอเป็นประธานกิตติมศักดิ์ และคนที่ร่วมลงนามในฐานะผู้จัดการกองทุน ก็คือคนใกล้ตัวที่สุดที่เธอยังคงกอดคอทำงานร่วมกันมาจนถึงทุกวันนี้ มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนชาหนึบ แต่ความโกรธแค้นและรอยร้าวในจิตวิญญาณกลับน่ากลัวยิ่งกว่า "หลักฐานชิ้นนี้ได้มาจากไหน" รินรดาถามลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ "แหล่งข่าวที่ไว้ใจได้ และ... คนที่ไม่อยากเห็นคุณต้องตกเป็นเหยื่อในเกมการเมืองสกปรกนี้ไปมากกว่านี้" ธามันตอบพล่อมโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก "คุณคิดว่าคุณกำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความถูกต้องเพื่อล้างมลทินให้พ่อของคุณใช่ไหม รินรดา? แต่ความจริงก็คือ... พ่อของคุณไม่ได้เป็นเหยื่อ เขามันคือสถาปนิกผู้สร้างห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยซากศพพวกนั้นต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด รินรดาร1ู้สึกราวกับห้องทำงานแคบลงถนัดตา อากาศรอบตัวเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวเซถอยหลังเล็กน้อยจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีในฐานะอัยการสาวไม่อนุญาตให้มันร่วงหล่นลงมาต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ธามันมองท่าทีที่ดื้อรั้นแต่เปราะบางจนน่าใจหายของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือจากเกมหักเหลี่ยมทางธุรกิจและคดีความกำลังก่อตัวขึ้นในอก ความเย้ายวนอันตรายของการได้เห็นผู้หญิงที่หยิ่งทะนงที่สุดในวงการกฎหมายแตกสลายลงทีละน้อย ช่างเป็นความงามที่ดาร์กและดึงดูดใจเขาเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ไร้ทางหนีอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นของค่ำคืนโอบล้อมรินรดาไว้ในพื้นที่ส่วนตัวที่แคบลงจนอันตราย "ถอยไปนะ ธามัน..." รินรดาเอ่ยเตือนเสียงพร่า เมื่อแผงอกกว้างอยู่ห่างจากตัวเธอเพียงคืบเดียว "ถ้าผมถอย... ใครจะเป็นคนคอยรับน้ำตาที่คุณพยายามซ่อนไว้ล่ะครับ อัยการคนเก่ง" ธามันกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนส่งกระแสความวูบวาบวิ่งพล่านไปตามสันหลังของเธอ มือหนาเอื้อมออกไปปลดกรอบแว่นสายตาออกจากใบหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมจดจ้องใบหน้าหวานที่ไร้สิ่งกีดขวางอย่างไร้ความเกรงใจ รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นกลับสั่นระริก แรงปะทะทางอารมณ์จากความจริงอันโหดร้ายเรื่องพ่อ ผสมผสานกับความใกล้ชิดที่ร้อนรุ่มจนแทบแผดเผา ทำให้สติสัมปชัญญะที่เธอรักษามาตลอดชีวิตเริ่มสั่นคลอน "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่... หลักฐานนี่... คุณต้องการเอาไปทำลายชื่อเสียงฉัน หรือต้องการให้ฉันกราบթขอร้องคุณ" เสียงของเธอกลั้วไปด้วยความเคียดแค้นและตัดพ้อ "ผมไม่ได้ต้องการทำลายคุณ... รินรดา" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างกะทันหัน นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างเบามือสัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดทำให้ลมหายใจของเธอกระตุก "แต่ผมต้องการ *คุณ*... ทั้งหมด ทั้งตัวและหัวใจของคุณ ที่ยอมจำนนต่อความจริง และยอมก้าวเข้ามาสู่เกมของผมแต่โดยดี" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกใจ รินรดาตั้งท่าจะเบี่ยงหน้าหนี แต่ฝ่ามือแข็งแรงรวบเอวบางของเธอไว้แน่นตรึงร่างเข้าหาแผงอกอย่างแม่นยำ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและข้อต่อรองทางจิตวิทยา ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มและวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธ ริมฝีปากหนาบดFคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันกับความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจ รินรดารู้สึกเหมือนสติหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของศัตรูตัวฉกาจ มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงันของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความลับ ความเร่าร้อนและหอมหวานนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก แต่มันคือการยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบและการปะทะกันของสองวิญญาณสีเทาที่ต่างโหยหาการปลดปล่อย ทว่า... ในวินาทีที่ความวาบหวามกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด และธามันกำลังจะพาเธอดำดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอันตรายนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "คุณธามันครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "เอกสารคดีเก่าในห้องเก็บหลักฐาน... ถูกไฟไหม้เสียหายทั้งหมดเมื่อห้านาทีก่อน และ... มีคนส่งพัสดุชิ้นนี้มาถึงคุณรินรดาครับ!" ธามันผละริมฝีปากออกจากอัยการสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมเข้มหันขวับไปมองประตูด้วยแววตาวาวโรจน์ รินรดารีบหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษสวาทและความตื่นตระหนก มือบางรีบคว้าแว่นมาสวมเพื่ออำพรางแว่นตาที่ไหวระริก เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ห้องทำงานนี้ พร้อมกับพัสดุกรรมสิทธิ์ปริศนาที่ถูกสอดเข้ามาใต้ช่องประตู... มันคือเทปบันทึกเสียงเหตุการณ์ในคืนวันเกิดเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน ที่ไม่ได้มีแค่เสียงของพ่อเธอ แต่กลับมีเสียงของ ‘บุคคลที่สาม’ ที่ยังมีชีวิตอยู่และกำลังนั่งกุมอำนาจสูงสุดในกระบวนการยุติธรรมขณะนี้ รินรดาตัวชาซ่านเมื่อเห็นชื่อบนจ่าหน้าซองพัสดุ... คนๆ นั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่คือคนที่กำลังรอเซ็นอนุมัติเลื่อนขั้นให้เธอกลายเป็นอัยการพิเศษในวันพรุ่งนี้ ==================================== ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยนะคะ