บททดสอบความไว้ใจ

แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางสายตาของเหล่าอัยการระดับสูงที่จ้องมองมายังรินรดาราวกับเธอกลายเป็นอาชญากรเสียเอง ภายในห้องประชุมที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นไอของความกดดันและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าอึดอัด รินรดายังคงยืนหลังตรง สายตาคมกริบของเธอกวาดมองเอกสารที่ระบุว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการรับสินบนจากคดีใหญ่ที่เพิ่งปิดไป "คุณรินรดาคะ... หลักฐานชิ้นนี้ระบุชัดเจนว่าบัญชีลับถูกโอนเข้าชื่อคุณในวันที่คดีสิ้นสุดลง" เสียงของหัวหน้าอัยการเขตเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดคอหอยเธอได้ทุกเมื่อ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มของผู้แพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่รู้ตัวว่ากำลังถูกกับดักวางล้อม "หลักฐานที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่าแบบนี้ ท่านคิดว่ามันจะสู้กับความจริงที่ดิฉันถืออยู่ได้นานแค่ไหนคะ?" "ความจริงของคุณไม่มีค่าถ้าศาลไม่ยอมรับ ฟังคำสั่งพักงานของคุณเสียเถอะค่ะ" จังหวะที่รินรดาจะเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มนั้น ทันใดนั้น ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลัง ธามันก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มที่ขับเน้นรูปร่างแกร่งกำยำ เขาไม่ได้มาในฐานะทนายฝ่ายตรงข้าม แต่มาในฐานะ 'ใครบางคน' ที่กำลังจะเปลี่ยนเกม "ผมเกรงว่าคำสั่งพักงานนั้นจะขัดต่อกระบวนการยุติธรรมเสียหน่อยนะครับ... เพราะหลักฐานชิ้นนี้ที่พวกคุณกำลังตื่นเต้นกัน มันเพิ่งถูกพิสูจน์ว่าเป็นของปลอมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว" ธามันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องหยุดชะงัก เขาเดินตรงเข้าไปหาคนรักในนามที่ยืนนิ่งตะลึง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่แผ่นหลังบางของรินรดาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนังของเธอ รินรดาหันไปสบตาเขา สายตาของเธอมีความขัดแย้งระหว่าง 'ความโกรธ' และ 'ความโล่งใจ' อย่างชัดเจน "ทำไมคุณถึงมา..." เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เพราะถ้าคุณล้มกระดานนี้ไป ใครจะเล่นเกมสนุกๆ กับผมอีกล่ะคะ?" เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินผิวแก้มเนียนจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงหัวใจ ธามันหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าอัยการอีกครั้ง "ผมมีเอกสารยืนยันจากธนาคารต้นทางว่าการโอนเงินครั้งนี้เป็นการวางแผนจากคนในที่ต้องการกำจัดคุณรินรดาให้พ้นทาง และแน่นอน... ผมมีชื่อของคนบงการอยู่ครบถ้วนในนี้" เขาวางเอกสารชุดใหม่ลงบนโต๊ะแทนที่ของเดิม รินรดาชำเลืองมองมัน เธอรู้ดีว่านี่คือ 'ดีลลับ' ที่ธามันเพิ่งแอบทำธุรกรรมกับปีศาจบางตนเพื่อให้ได้มา เขากำลังดึงเธอลงไปในความดำมืด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนเดียวที่ยื่นมือมาคว้าเธอขึ้นจากเหว เมื่อการประชุมจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายที่ต้องการเล่นงานเธอ ธามันฉุดรั้งข้อมือรินรดาออกมายังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงัด แสงไฟจากตึกสูงระยิบระยับราวกับดวงดาวในเมืองใหญ่ที่ไร้ซึ่งความปรานี "คุณทำแบบนี้ทำไม?" รินรดาถาม ทันทีที่แผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ธามันขนาบข้างด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในกรงล้อมที่เขาเป็นคนสร้าง "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบคนขี้โกง... โดยเฉพาะพวกที่พยายามจะทำลายของเล่นของผม" ธามันเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ ธามัน" "งั้นเหรอคะ?" เขากระตุกยิ้ม ร้ายกาจและเย้ายวนในคราวเดียว นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามแนวริมฝีปากล่างของเธออย่างแผ่วเบา "ถ้าไม่ใช่... แล้วทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้เวลาที่ผมอยู่ใกล้? เราต่างก็เป็นพวกสีเทาเหมือนกัน รินรดา อย่าปฏิเสธความจริงเลยว่าคุณกำลังกระหายที่จะให้ผมทำอะไรมากกว่าการแค่มาช่วยงาน" ความตึงเครียดในใจของรินรดามลายหายไปแทนที่ด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เธอไม่ได้ขัดขืนเมื่อเขากดริมฝีปากลงมา ความร้อนแรงปะทะเข้าหากันทันที เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานซ่อนอยู่ แต่มันคือการประกาศศักดาและครอบครอง รสชาติของมันทั้งดิบเถื่อนและอันตราย มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดก่อนจะดึงร่างเธอเข้าหาจนแทบไม่มีอากาศแทรกกลาง สัมผัสจากฝ่ามือที่ร้อนรุ่มผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานราคาแพงทำให้รินรดาแทบสิ้นสติ ความต้องการที่ถูกกดทับไว้ด้วยจริยธรรมหน้าที่การงานกำลังระเบิดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณเป็นคนทำลายหลักฐานนั่นเองใช่ไหม..." เธอถามคั่นจังหวะลมหายใจหอบกระเส่า แม้ในขณะที่เขากำลังฝังจมูกลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ธามันผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "หลักฐานที่ว่ามันเป็นของจริงค่ะ... รินรดา แต่ผมจัดการให้มันกลายเป็นของปลอมด้วยวิธีที่ร้ายกาจยิ่งกว่าที่คุณคิด" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่ง รินรดามองดูภาพบนหน้าจอแล้วต้องหน้าถอดสี ภาพของพ่อของเธอ... พ่อคนที่เธอคิดว่าจากไปนานแล้ว กำลังยืนคุยกับบุคคลปริศนาในเงามืดเมื่อคืนนี้เอง "คุณพ่อ..." เธอพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ ธามันปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อสูท รอยยิ้มของเขาในตอนนี้ไม่ได้ดูร้ายกาจ แต่มันกลับดูลึกลับจนน่าขนลุก "พ่อของคุณไม่ได้ตายอย่างที่คุณคิดนะคะรินรดา... และเขานั่นแหละ คือคนคนเดียวกับที่สั่งให้คนส่งเอกสารปลอมนั่นมาทำลายคุณตั้งแต่วันแรก" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กับ “มิดไนท์คิส” ในการถ่ายทอดเรื่องราวที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ด้วยนะคะ