หลักฐานที่หายไป

"ท่านอัยการรินรดาครับ... ผมได้รับคำสั่งให้มาเชิญตัวคุณไปให้ปากคำในข้อหา 'ขโมยเอกสารราชการและพยายามทำลายหลักฐานคดีอาญา' ครับ" ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาไม่ได้หมายถึงความพ่ายแพ้ แต่เป็นช่วงเวลาที่สมองของอัยการสาวกำลังประมวลผลความเสียหายด้วยความเร็วสูง เอกสารสำนวนคดีการทุจริตงบประมาณจัดซื้อจัดจ้างของกระทรวงคมนาคมที่เธอเพิ่งเซ็นรับมอบเมื่อสามชั่วโมงก่อน ถูกระบุว่าหายไปจากตู้เซฟนิรภัย และหลักฐานทั้งหมดชี้เป้ามาที่เธอ—ผู้ซึ่งกำลังจะเปิดโปงอิทธิพลมืดของตระกูลใหญ่ในอีกสี่สัปดาห์ข้างหน้า รินรดาลดแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ ปลายเล็บสีนู้ดเรียบหรูเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้สักทอง เธอมองชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าเข้มที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบฉายแววเย้ยหยันระคนประหลาดใจเล็กน้อย ธามัน... ทนายความคู่ปรับผู้เลื่องชื่อเรื่องการพลิกคดีด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรพราว บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอในฐานะ 'ผู้ส่งสาร' ของความหายนะ "คุณคิดว่าฉันโง่พอที่จะขโมยของที่ตัวเองถือไพ่เหนือกว่าอย่างนั้นหรือคะ คุณธามัน" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น จนแทบจะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา ธามันยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มักจะซ่อนคมมีดไว้ใต้ความสุภาพเสมอ เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก "ผมไม่ได้บอกว่าคุณโง่ครับ ท่านอัยการ... แต่ผมกำลังบอกว่า 'เกม' นี้ มันใหญ่กว่าที่เราคาดไว้มาก และมีใครบางคนกำลังเล่นสกปรก เพื่อให้เราสองคนพังไปพร้อมกัน" ดวงตากลมโตของรินรดาดاردจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา เพื่อค้นหาความจริงหรือร่องรอยของการเสแสร้ง แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความตึงเครียดที่สะท้อนออกมาจากความนิ่งงันของเขาเช่นกัน "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า เอกสารที่คุณคิดว่าเก็บไว้ในเซฟอย่างแน่นหนานั้น ถูกสับเปลี่ยนตั้งแต่วันที่คุณประชุมร่วมกับคณะกรรมการตรวจสอบแล้วครับ" ธามันโน้มตัวลงใช้มือค้ำโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "และตอนนี้ สำเนาชุดนั้นกำลังถูกส่งไปยังโต๊ะของอธิบดีอัยการ พร้อมกับชื่อของคุณที่เป็นแพะรับบาปในข้อหาเรียกรับสินบน" รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสความเย็นวาบที่วิ่งพล่านสันหลัง แม้ภายนอกเธอจะยังคงรักษาท่าทีสง่างามได้อย่างไร้ที่ติ แต่สมองกลับหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว เธอรู้ดีว่าอำนาจมืดเบื้องหลังคดีนี้มีมากแค่ไหน แต่นี่ไม่ใช่แค่การปิดปาก... นี่คือการทำลายอนาคตในวิชาชีพของเธอให้ย่อยยับโดยไม่ต้องใช้กระสุนสักนัดเดียว "คุณมาเตือนฉัน... หรือมาซ้ำเติมกันแน่คะ ทนายธามัน" เธอย้อนถาม ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตรายที่ยากจะปฏิเสธ "ถ้าผมอยากซ้ำเติมคุณ ผมคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อเสนอทางออกหรอกครับ" ธามันกระซิบเสียงต่ำ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเร่งรีบและจริงจัง "ทางเดียวที่เราจะรอดจากเกมนี้ คือเราต้องร่วมมือกันค้นหาต้นตอว่า 'มือที่สาม' ที่กำลังชักใยอยู่เบื้องหลังคือใคร" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอชำเลืองมองนาฬิกาแขวนผนัง—เวลาเหลือน้อยเต็มที เจ้าหน้าที่ฝ่ายวินัยกำลังจะมาถึงในอีกสิบนาทีข้างหน้า หากเธอถูกควบคุมตัว เกมนี้จะจบลงทันที และความยุติธรรมที่เธอรอคอยมาตลอดชีวิตจะพังทลาย "ตกลงค่ะ..." รินรดากล่าวตัดสินใจเฉียบขาด "แต่เราจะเริ่มจากตรงไหนในเมื่อหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดหายไปแล้ว" ธามันเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบผู้ชายเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือมาหยิบแฟ้มเอกสารเปล่าบนโต๊ะของเธอเปิดออก ด้านในสุดมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ พร้อมระบุพิกัดสถานที่ลับนอกเมือง และกุญแจดอกเล็กที่สลักรหัสตัวเลขสามหลัก "จากตรงนี้ครับ... แหล่งกบดานชั่วคราวของคนที่แอบอ้างชื่อเราทั้งคู่" รินรดามองกุญแจในมือของธามัน สัญชาตญาณเตือนเธอว่านี่อาจเป็นกับดักที่อันตรายที่สุดในชีวิต แต่มันก็เป็นทางรอดเดียวที่หลงเหลืออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาทั้งคู่ต่างสื่อความหมายที่ชัดเจน—นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิตและอิสรภาพ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างแข็งกรวด "ท่านอัยการรินรดาครับ เวลาหมดลงแล้ว เปิดประตูด้วยครับ!" เสียงเจ้าหน้าที่ด้านนอกตะโกนเข้ามา รินรดาสบตาธามันเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้กระชับแน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะพุ่งตัวไปยังประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลังห้องทำงานอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิดของระเบียงตึกร้าง... และในวินาทีที่ประตูลับด้านหลังถูกผลักออกเพื่อหลบหนี แสงไฟจากไฟฉายสว่างวาบสาดส่องเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ยืนรอพวกเขาก่อนอยู่แล้ว พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง... เพราะคนที่ดักรออยู่ตรงนั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่ฝ่ายวินัย แต่เป็นคนสนิทที่ตายไปแล้วในสำนวนคดีเก่าของพ่อเธอเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันในเกมลับนี้นะคะ