จูบกลางพายุ

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องคำรามก้องสะท้านไปทั่วผืนฟ้าสีหม่น เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรูราวกับจะประกาศกร้าวถึงความบ้าคลั่งของธรรมชาติ รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบานกระจกเงาบานใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวกำแฟ้มเอกสารคดีฉบับลับในมือแน่นจนข้อต่องอเกร็ง เอกสารชิ้นนั้นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่อาจทำลายชื่อเสียงของตระกูลเธอลงพินาศ หรือในทางกลับกัน... มันอาจเปิดโปงความจริงอันโสมمที่พ่อของเธอพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ท่านอัยการ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ธามันก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของมุมห้อง เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ทางกฎหมายตลอดทั้งวัน ดวงตาคมกริบของทนายหนุ่มสายดาร์กมองตรงมาที่เธอด้วยประกายความท้าทายที่ยากจะต้านทาน ไม่มีรอยยิ้มเยาะเย้ยเช่นเคย มีเพียงความจริงจังที่ดิบเถื่อนและพร้อมจะเผาผลาญทุกกฎเกณฑ์ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ แสร้งทำเป็นเยือกเย็นแม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "และคุณก็กำลังเผาตัวเองไปพร้อมกับฉันด้วย, คุณธามัน... เราต่างรู้ดีว่าหลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความยุติธรรม แต่มันมีไว้เพื่อต่อรอง" ธามันหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั่นพร่าและแฝงความเย้ายวน เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ความยุติธรรมเหรอ? ริน... อย่าใช้คำสวยหรูนั้นเลย ในเกมนี้ไม่มีใครมือสะอาดตั้งแต่แรกแล้ว" ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนจากตัวของธามันโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ทั้งคู่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้หน้ากากของผู้มีวิชาชีพชั้นสูง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแต่กลับสั่นไหวเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของธามันเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าโหยหามานาน "คุณกลัวอะไรกันแน่?" ธามันกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "กลัวความลับที่จะถูกเปิดเผย... หรือกลัวหัวใจตัวเองที่กำลังพ่ายแพ้ให้ฉัน?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง อารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดหลายเดือน ความโกรธ ความหวาดกลัว ความปรารถนาอันมืดมน และความเกลียดชังที่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงระเบิดออกมาพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าสนั่นหวั่นไหว รินรดาไม่ตอบคำถาม แต่ใช้สองมือคว้าปกเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วดึงรั้งลงมาประกบจูบอย่างเร่าร้อนและดุดัน ริมฝีปากที่เคยโต้เถียงกันด้วยข้อกฎหมายและคำเสียดสี บัดนี้บดเบียดเข้าหากันด้วยความกระหายหิว รสจูบที่ดุเดือดราวกับพายุฝนด้านนอก ธามันคำรามในลำคออย่างพึงพอใจ วงแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน มือหนาสอดเข้าไปในกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงใบสวยให้รับองศารสจูบที่ลึกล้ำและวาบหวามยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความตึงเครียดของเกมอำนาจสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนของผู้ใหญ่สองคนที่ยินยอมพร้อมใจจะตกเป็นเชลยของกันและกัน ธามันอุ้มร่างเพรียวบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินรดาเกี่ยวเรียวขาเข้ากับสะโพกสอบของเขาโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางแนบลงกับความเย็นเฉียบของกระจกหน้าต่าง ตัดกับความร้อนระอุของร่างกายที่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานไปกับเสียงเม็ดฝนที่ซัดสาด ธามันซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ สร้างรอยสีpleasureบนผิวเนื้ออ่อนจนอัยการสาวต้องแอ่นอกรับด้วยความสั่นสะท้าน มือซ้ายของเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวจากภายนอก หน้าอกอวบอิ่มกระกระแทกขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่ขาดห้วง สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของทนายหนุ่มลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนราวกับถูกไฟแผดเผา รินรดากรีดร้องแผ่วเบาในลำคอเมื่อมืออุ่นจัดสัมผัสจุดอ่อนไหว ความสุขสมทางอารมณ์พุ่งทะยานสูงขึ้นจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายทั้งสองร่างบิดเร้าเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมนและเร่าร้อนเกินกว่าจะควบคุม ไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงภาษาของร่างกาย ลมหายใจที่ร้อนผ่าว และสัมผัสที่ลึกซึ้งวาบหวามที่ตอกย้ำว่าพวกเขากำลังก้าวข้ามเส้นศีลธรรมอันดีงามไปไกลแสนไกล และไม่มีใครอยากหันหลังกลับอีกต่อไปแล้ว... ทว่า... ในวินาทีที่อารมณ์รักกำลังดำเนินไปสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบหน้าประตูห้องทำงานก็ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านอัยการครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอกสารในตู้นิรภัยชั้นล่างถูกงัดแงะ และเราพบศพ..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก ธามันชะงักมือที่กำลังลูบไล้สะโพกกลมกลึง ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดาที่ยังคงหอบหายใจโยนตัวอยู่บนอ้อมแขนของเขา และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังพวกเขาทั้งคู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ