การทรยศครั้งใหญ่

เอกสารสัญญาลับมูลค่าหลายร้อยล้านบาทไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุ ความเงียบงันภายในห้องทำงานสำนักงานอัยการพิเศษยามค่ำคืนมีความหนาแน่นราวกับจะบดขยี้ปอดให้แหลกสลาย รินรดากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกรีโมทเข้ามาลบฐานข้อมูลสำคัญในพริบตาเดียว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธและผิดหวังที่ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ธามันก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติทว่ายับย่นเล็กน้อยจากการเดินทางเร่งด่วน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองเธอด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความห่วงใยอันหาได้ยากและเล่ห์เหลี่ยมของนักกฎหมายผู้ไม่เคยยอมแพ้ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววเยือกเย็น เธอไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาให้เขาได้เห็นเด็ดขาด "คุณคิดว่าฉันไม่รู้ตัวเหรอคะว่าเอกสารชุดนั้นคือกับดัก... ธามัน" ทนายหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก เขาสกาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนพื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตา "รู้... แต่ก็ยังยอมเดินลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้เนี่ยนะ?" ธามันโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ "คุณมันดื้อรั้นเกินเยียวยา รินรดา... ความยุติธรรมที่คุณศรัทธามันกำลังจะฆ่าคุณตายอยู่แล้ว" อัยการสาวหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดรินบนผิวแก้ม ความโกรธขัด1แย้งกับความปรารถนาลึกๆ ที่พวกเขต่างก็รู้ดีแต่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเป็นมืออาชีพ "แล้วคุณมาทำไมที่นี่? มาเยาะเย้ยฉัน? หรือมาสมเพชอัยการที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง?" เธอถามเสียงสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ธามันไม่ตอบคำถามด้วยวาจา มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยความรวดเร็ว ดึงรั้งให้ร่างของเธอบดเบียดเข้ากับแผงอกกว้างอย่างไร้ช่องว่าง รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กยันอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแรงปะทะนั้นกลับเบาบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับแรงดึงดูดระหว่างเขากลุ่มควันสีเทาในจิตใจ "ฉันไม่ได้มาเพื่อดูคุณพ่ายแพ้..." เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและพร่าลึกขึ้น แววตาคมกริบมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอ "ฉันมาเพื่อให้คุณจำไว้ว่า... ในเกมนี้ คุณไม่ได้สู้คนเดียว" ริมฝีปากร้อนผ่าวของธามันประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างอุกอาจและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย รสชาติแห่งการควบคุม และความหงุดหงิดที่ต่างฝ่ายต่างพยายามต้านทานแรงดึงดูดนี้มาเนิ่นนาน รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาปิดลงรับสัมผัสที่ทั้งรุกเร้าและอ่อนหวานในคราวเดียวกัน รสจูบที่ลึกซึ้งดึงเอาสติสัมปชัญญะทั้งหมดหลุดลอย มือเรียวที่เคยยันอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนแห่งการทรยศ เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งรอยสัมผัสร้อนผ่าวไว้บนกลีบปากบวมเจ่อ รินรดาก็หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความวาบหวามและอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม แต่ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดออกมาทำลายความเงียบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงหวานคุ้นเคยของ 'มี나' ผู้ช่วยสาวคนสนิทที่ทำงานร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาแรมปีดังลั่น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต รินรดาผละออกจากอ้อมแขนของธามันอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย เธอหันไปมองผู้ช่วยสาวที่มีสีหน้าซีดเผือดและแววตาสั่นระริกราวกับคนเสียสติ "มีอะไร มี나? ทำไมถึงหน้าตาตื่นขนาดนั้น?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงจริงจังในฐานะเจ้านาย มี나กวาดสายตามองมาระหว่างรินรดากับธามันที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น รอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเด็กสาวผู้แสนเรียบร้อยมาตลอดทำให้สันหลังของอัยการสาววาบขึ้นมาด้วยความหนาวยะเยือก มันไม่ใช่รอยยิ้มของความตกใจกลัว... แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะ "ดิฉันแค่มารับของค่ะ... ของที่ท่านอัยการอุตส่าห์เก็บรักษาไว้อย่างดีไงคะ" มีนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลและอ่อนน้อมบัดนี้ราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน รินรดาขมวดคิ้วแน่น "เธอพูดเรื่องอะไร มี나? ตั้งสติหน่อย" มีนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ออกมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารินรดาตรงๆ "ดิฉันมีสติครบถ้วนดีค่ะ... ดีกว่าคุณเสียอีกที่ไว้ใจคนผิดมาตลอดสามปี เอกสารคดีลับที่หายไป ไม่ได้ถูกแฮกจากข้างนอกหรอกนะคะคุณอัยการ เพราะคนที่ส่งรหัสผ่านทั้งหมดให้ทางฝั่งคุณธามัน... เอ๊ย ไม่ใช่สิ... ให้ทางฝั่งศัตรูของคุณต่างหาก คือดิฉันเองค่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงาน รินรดานิ่งงึดไปชั่วขณะ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้ามันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่ารอยกระสุน ผู้ช่วยที่เธอไว้ใจที่สุด คนที่เธอคอยปกป้องและเอ็นดูมาตลอด กลับกลายเป็นหนอนกระเทาะบ่อนไส้ที่ขายข้อมูลลับทั้งหมดให้กับศัตรู ธามันหรี่ตาลงมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ เขารู้ว่าเกมนี้มีกลิ่นอายของความเน่าเฟะ แต่การหักหลังครั้งนี้ลึกซึ้งกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก มีนายิ้มเยาะ มองร่างของอัยการสาวผู้ชาญฉลาดที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหิน ก่อนที่ประตูลิฟท์ด้านนอกจะเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น... บุคคลที่รินรดาคิดไม่ถึงที่สุดว่าจะกล้าเหยียบย่าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ