แผนซ้อนแผน

"ลายเซ็นนี้... สดใหม่เกินกว่าจะแห้งสนิทด้วยซ้ำค่ะ คุณอัยการรินรดา" เสียงทุ้มต่ำของธามันดังขึ้นทลายความเงียบงันภายในห้องทำงานมืดทึบ กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความตึงเครียดในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าที่รอวันผ่าเปรี้ยง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อตระหนักว่า ลายเซ็นบนหมายจับเธอนั้นเพิ่งถูกประทับลงไปโดยอธิบดีอัยการ ปรเมศวร์ ผู้เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรของเธอมาตลอดชีวิต กระดาษแผ่นบางในมือสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดประกายขึ้นในอกอย่างเงียบเชียบ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหาช่องโหว่ทางกฎหมายที่ไม่มีอยู่จริง นี่คือกับดักที่สมบูรณ์แบบ... กับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายเธอให้สิ้นซากโดยผู้มีอำนาจเบื้องหลัง รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับทนายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาของธามันไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งงันที่ซ่อนประกายความเห็นใจเอาไว้ลึกซึ้ง "คุณรู้อยู่แล้ว... ใช่ไหมคะ ธามัน" เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค ธามันก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โค ยเสื้อสูทสีเข้มของเขาขยับตามจังหวะการเดินที่มั่นคง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก รินรดาไม่ถอยหนี เธอยังคงยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขา แม้ว่าสถานะของเธอในตอนนี้จะกลายเป็นนักโทษหนีคดีในสายตาของกฎหมายไปเสียแล้ว "ถ้าผมบอกว่าผมรู้ทุกอย่างตั้งแต่แรก คุณจะเชื่อใจทนายสายดาร์กคนนี้ไหมล่ะครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ฉันติดปากพูดตามสำนวนของเธอน่ะนะ" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่เล็กน้อยเพื่อคลายความตึงเครียด ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับจริงจังอย่างยิ่งยวด "พวกมันต้องการให้คุณหนี รินรดา ทันทีที่คุณก้าวขาออกจากตึกนี้ หมายจับฉบับนี้จะถูกส่งไปยังทุกสำนักข่าว และคุณจะกลายเป็น 'กบฏ' ที่ทางการต้องการตัวโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากแก้ต่าง" "แล้วคุณเสนอทางเลือกอะไรให้ฉันล่ะคะ นอกจากการยอมจำนน หรือเดินเข้าไปหาความตาย" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาแข็งกร้าวขึ้น เธอขยับเข้าไปประชิดเขาอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม "คนอย่างคุณ ไม่มีทางยื่นมือช่วยใครฟรีๆ แน่นอน... ดีลครั้งนี้ คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ธามัน" ธามันโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน กลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวจากซอกคอของหญิงสาวทำให้สติของเขาเกือบหลุดลอย แต่เกมนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าจะปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำ มือหนาเอื้อมไปฉวยแฟ้มเอกสารในมือเธอออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาจงใจไล้ผ่านหลังมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบ สร้างความวابหวามและสั่นสะท้านในอกของรินรดาอย่างห้ามไม่อยู่ "สิ่งที่ผมต้องการ... คือตัวคุณ" ธามันกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ไม่ใช่ในฐานะลูกความ ไม่ใช่ในฐานะพันธมิตรชั่วคราว... แต่เป็นผู้หญิงที่จะก้าวเดินเคียงข้างผม เข้าไปกระชากหน้ากากของคนชั่วที่อยู่บนจุดสูงสุดของกระบวนการยุติธรรม" รินรดานิ่งงัดกับคำประกาศนั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะรสชาติของอำนาจและการแก้แค้นที่กำลังส่งกลิ่นเย้ายวน เธอรู้ดีว่าการร่วมมือกับธามันเปรียบเสมือนการเล่นกับไฟ แต่วินาทีนี้ ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว "ถ้าเราจะเล่นเกมนี้... เราต้องเล่นให้ใหญ่พอที่จะทำให้พวกมันลุกเป็นไฟค่ะ" รินรดาแย้มยิ้มหยัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและเล่ห์เหลี่ยมที่ซ่อนเร้นไม่แพ้กัน "ในเมื่อพวกมันอยากให้ฉันเป็นคนทรยศนัก งั้นเราก็มาจัดฉากให้พวกมันตายใจ... ด้วยการปล่อยให้ฉัน 'หายตัวไป' อย่างสมบูรณ์แบบดีไหมคะ" ธามันมองรอยยิ้มนั้นด้วยความทึ่ง ประกายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นด้วยความพึงพอใจ ผู้หญิงตรงหน้าช่างงดงามและอันตรายเสียจนเขาอยากจะครอบครองทั้งตัวและวิญญาณ รสชาติของอันตรายผสมผสานกับความเร่าร้อนทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป มือหนาเลื่อนขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาประชิดแนบแน่นอย่างไร้ซึ่งระยะห่าง รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเผยอออกรับสัมผัสที่รุกราน ธามันไม่รอช้า เขาประกบจูบลงบนเรียวปากนุ่มทันที เป็นจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน รสจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือของธามันลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะรั้งร่างบางให้แนบสนิทเข้าหาอกแกร่งมากยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ความต้องการดิบเถื่อนของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจหลอมรวมพวกเขาทั้งคู่เข้าด้วยกันท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงาน ริมฝีปากผละออกจากกันอย่างจำใจ ทิ้งหยาดน้ำใสเย้ายวนไว้บนกลีบปากของหญิงสาว ธามันจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยความปรารถนาของรินรดาด้วยความหลงใหล ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม "คืนนี้... บ้านพักริมทะเลของผม ปลอดภัยที่สุดสำหรับการวางแผนก้าวต่อไป" รินรดาหลบตาลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความวูบไหวในแววตา ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ตกลงค่ะ... เราไปปิดเกมนี้กัน" พวกเขารีบเก็บข้าวของและหลักฐานสำคัญลงในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ธามันเดินนำหน้าเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยของทางเดินด้านนอก ไฟในตึกยังคงปิดสนิท มีเพียงแสงไฟจากถนนด้านล่างที่สาดส่องเข้ามาเป็นทางยาว ทั้งคู่ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าแผ่วเบา มุ่งหน้าไปยังทางออกฉุกเฉินที่ไร้ผู้คน ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังก้าวเท้าตามธามันไปที่ประตูเหล็ก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหันที่ปลายทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า! *ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านหลังดังขึ้น ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่กำลังหมุนเปิดเข้ามาอย่างช้าๆ—พร้อมกับร่างเงาสูงใหญ่ของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด ยืนขวางทางออกสุดท้ายเอาไว้! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ