พื้นที่ส่วนตัว

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าจากกระสุนปืนนัดสุดท้ายยังคงอบอวลติดอยู่ปลายจมูก เมื่อรถยนต์สปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานผ่านแนวป่าทึบขึ้นสู่หุบเขาอันเปล่าเปลี่ยว ความเงียบงันภายในห้องโดยสารไม่ได้แปลว่าความปลอดภัย หากแต่เป็นแรงกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจของรินรดาเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองศึกรัวอยู่ข้างใน ความอบอุ่นจากรสจูบเมื่อครู่เย็นเฉียบลงทันที ร่างกายชาวาบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ความหอมหวาน แต่มันคือการประกาศสงครามทางจิตวิทยาที่ไร้ซึ่งความปรานี “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม... ธามัน” สุภาพสตรีสาวเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักจะสั่นระริก ธามันหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักตากอากาศสไตล์มินิมอลโมเดิร์นที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกหนาทึบ แสงไฟอัตโนมัติสว่างวาบขึ้นต้อนรับผู้มาเยือน ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ หันมามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ภายใต้ความมืดสลัวของห้องโดยสาร เขากลายเป็นเงาสีเทาที่อันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน “ถ้าผมยังขับรถพาคุณวนอยู่ในเมืองหลวง ป่านนี้คุณคงกลายเป็นศพในสำนวนคดีของอัยการไปแล้วค่ะ, รินรดา” เสียงทุ้มต่ำรื่นหูเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับคมกริบไร้ความขบขัน “ที่นี่คือเขตปลอดภัย... หรืออย่างน้อยก็ปลอดภัยที่สุดสำหรับคนที่มีความลับมากเกินกว่าจะเปิดเผยในที่สาธารณะ” รินรดาเปิดประตูรถก้าวลงมาโดยไม่รอให้เขาช่วย ลมหนาวพัดกรรโชกปะทะร่างจนเธอต้องกอดอกแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเหนา แต่เป็นเพราะสถานการณ์ที่บีบคั้นให้เธอต้องตกเป็นเบี้ยล่างในเกมของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ธามันก้าวตามลงมา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการหลบหนีทำให้เขายิ่งดูดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์อย่างน่ากลัว “เข้ามาสิคะ ยืนตากน้ำค้างแบบนั้น เดี๋ยวความยุติธรรมในตัวคุณจะแข็งตายเสียก่อน” เขากล่าวพร้อมกับไขประตูบ้านพัก ภายในบ้านอบอุ่นกว่าภายนอกลิบลับ การตกแต่งเน้นโทนสีเข้มและไม้ธรรมชาติ ให้ความรู้สึกเรียบง่ายแต่ซ่อนความหรูหราไว้ทุกอณู รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง รับรู้ได้ถึงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ส่งเสียงเตือนดังลั่นในหัว นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของเขา... พื้นที่ที่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีเกียรติยศของอัยการสาว และไม่มีพยานหลักฐานใดๆ นอกจากพวกเขาคู่นี้ ธามันถอดเสื้อสูทออกโยนไว้บนโซฟา ปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตด้านบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้รินรดาที่ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “คุณต้องการอะไรกันแน่ ธามัน หลักฐานชิ้นนั้น... หรือว่าตัวฉัน” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อเขาย่างกรายเข้ามาประชิด ธามันโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย “ทำไมคุณถึงคิดว่าสองสิ่งนั้นต้องแยกออกจากกันล่ะคะ, อัยการคนสวย... ในเมื่อเกมนี้คุณเป็นคนแจกไพ่เองตั้งแต่แรก” สติสัมปชัญญะของรินรดากระเจิดกระเจิงเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาลูบไล้ไปตามกรอบหน้า ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสที่คางอิ่ม ความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อันเคร่งครัดระเบิดออกในเสี้ยววินาทีนั้น เธอรู้ว่ามันผิดศีลธรรม รู้ว่าเขาคือคู่ปรับที่จ้องจะทำลายตระกูลของเธอ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเอียงใบหน้าเข้าหาฝ่ามือของเขาอย่างยอมจำนน “คุณมัน... ปีศาจ” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ขณะที่มือเรียวเล็กยกขึ้นกำปกเสื้อเชิร์ตของเขาแน่น “ถ้าผมเป็นปีศาจ คุณก็คงเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ที่เต็มใจกระโดดลงมาเองนะคะ” ธามันไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้เถียงริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่การชิมลางเหมือนครั้งก่อนหน้า แต่มันคือการรุกรานที่ดุเดือด เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากทางวิชาชีพ ลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปาก รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปในลำคอของเขา มือหนาเลื่อนลงโอบกระชับเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความอบอุ่นจากเรือนร่างของทั้งสองแผ่ซ่านหลอมรวมกันท่ามกลางความหนาวเหน็บของขุนเขา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาที่สอดลูบไล้อยู่ใต้ร่มผ้าทำเอาสติของอัยการสาวหลุดลอย ร่างกายชาวาบด้วยกระแสความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านราวกับลาวาใต้พื้นโลก ทุกรอยสัมผัส ทุกจังหวะลมหายใจที่กระชั้นชิด และรสชาติอันเย้ายวนของความผิดบาป ทำให้รินรดาลืมสิ้นทุกสิ่ง เธอยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความวาบหวามที่กัดกินหัวใจ ความยินยอมพร้อมใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายหลอมรวมความตึงเครียดทั้งหมดให้กลายเป็นเพลิงปรารถนาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกกฎเกณฑ์ ท่ามกลางความเร่าร้อนที่กำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันที่ระเบียงด้านนอกบ้านพัก กลับทำให้ธามันชะงักกึก ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวังในพริบตา เขาดึงรินรดามาหลบไว้ด้านหลังลำตัว พร้อมกับชักอาวุธปืนพกออกมาจากเอวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงไฟฉายสว่างวาบก็ส่องทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้น ราวกับจะประกาศว่าความลับที่พวกเขาพยายามซ่อนเร้น ได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่ไม่คาดคิดเสียแล้ว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ