เกมจิตวิทยา

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงราคาแพงที่กรุ่นกำจายอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับระอุด้วยแรงกดดันที่แทบจะทำให้ ออกซิเจนในห้องเบาบางลง “เขารู้ตัวแล้ว...” ธามันพึมพำเสียงต่ำ ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในพริบตา สันกรามของเขากดเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบที่มักมองทุกอย่างเป็นเพียงเกมหมากรุก ตอนนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “คนที่ส่งเอกสารนี่ให้ฉัน... ไม่ใช่สายสืบของฉัน แต่เป็นคนในของฝั่งนั้น...” ทนายความหนุ่มเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นขึ้นเล็กน้อย “และเป้าหมายต่อไปของมัน คือชีวิตของเธอ!” รินรดาชะงัก ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองเอกสารลับบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของชายตรงหน้า หัวใจของเธอกระตุกวูบ แต่วินาทีต่อมา สัญชาตญาณของความเป็นอัยการผู้ยึดมั่นในความถูกต้องกลับทำหน้าที่ต้านทานความหวาดกลัวนั้นไว้ เธอยืดตัวขึ้นตรงช้าๆ แววตาสั่นไหวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ “คุณกำลังบอกให้ฉันกลัวเหรอคะ ธามัน” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร “หรือกำลังหาข้ออ้างที่จะถอนตัวจากคดีนี้กันแน่” ธามันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ เขาขยับเข้าประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบ “คุณนี่มันดื้อรั้นจนน่าโมโหจริงๆ รินรดา!” ธามันตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด มือหนาปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้พ้นทางก่อนจะใช้สองมือเท้าลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเธอ “นี่ไม่ใช่เกมกฎหมายในศาลที่คุณถือประมวลกฎหมายแล้วจะปลอดภัยนะ พวกมันคือกลุ่มคนที่ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องกะพริบตา และตอนนี้... คุณกำลังยืนอยู่กลางเป้าซ้อมยิงของพวกมัน!” “และฉันก็เลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ด้วยอุดมการณ์ของฉันเองค่ะ!” รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่ใช่เพราะความสนุกแบบที่คุณกำลังทำอยู่ ทนายธามัน!” อุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงเปรียบเสมือนน้ำมันกับประกายไฟ รินรดายึดมั่นในความยุติธรรมตามตัวบทกฎหมาย เชื่อว่าความถูกต้องจะปกป้องคนดีได้ ในขณะที่ธามัน—ผู้ชายที่เติบโตมาจากโคลนตมของวงการกฎหมายสายดาร์ก รู้ดีว่ากฎหมายเป็นเพียงเครื่องมือของคนมีอำนาจ และความยุติธรรมที่แท้จริงต้องแลกมาด้วยเลือดและเล่ห์เหลี่ยมที่สกปรกไม่แพ้กัน “อุดมการณ์งี่เง่าของคุณนั่นแหละที่ฆ่าพ่อของคุณ!” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของธามันราวกับคมหอกที่พุ่งตรงเข้าเสียบกลางใจของหญิงสาว รินรคาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดอยู่แล้วกลับไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยแฟ้มคดีและงานหนัก ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี ดวงตาของรินรดาสั่นระริก หยาดน้ำใสคลอหน่วยขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เธอไม่ยอมให้มันไหลลงมา ประกายความโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นในอกจนเธอแทบหายใจไม่ออก “คุณ... ไม่มีสิทธิ์พูดถึงพ่อของฉัน” เสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต ธามันชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ความสำนึกผิดแวบเข้ามาในดวงตาคู่คมเพียงเสี้ยววินาที แต่ทิฐิและสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้เขาถอยหลังไม่ได้ เขาผละออกจากโต๊ะ ก้าวเข้าประชิดตัวเธอในระยะประชิด ก่อนจะคว้าต้นแขนเรียวทั้งสองข้างไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะไม่ให้เธอหนีไปไหน “ฉันมีสิทธิ์ เพราะฉันไม่อยากเห็นอัยการมือสะอาดอย่างคุณต้องมีจุดจบเหมือนท่านไง!” ธามันคำรามเบาๆ ใกล้ใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วช่องว่างระหว่างเขากลืนกินความเงียบงัน รินรดาพยายามบิดข้อมือหนี แต่แรงของเธอน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับเขา ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ธามันตามเข้ามาประกบ ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยร่างกายกำยำของเขา ความโกรธ ความกลัว และแรงดึงดูดทางกายภาพที่สั่งสมมาหลายสัปดาห์ปะทะกันอย่างรุนแรงในพื้นที่แคบๆ นี้ ไม่มีใครยอมใคร สายตาทั้งคู่ที่มองกันและกันเต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย “ปล่อยฉันนะคะ...” รินรดากระซิบเสียงสั่น เปลือกตาปิดลงชั่วขณะเมื่อริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระคนหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูภายนอก แต่เป็นความหวั่นไหวต่อผู้ชายตรงหน้าที่กำลังทำลายกำแพงในใจเธอทีละน้อย “ไม่ปล่อย...” ธามันตอบเสียงพร่า ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น “จนกว่าคุณจะยอมรับว่า... คุณต้องการฉันให้ช่วยปกป้อง” ความเย่อหยิ่งทระนงของรินรดาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยพิษอารมณ์ เธอลืมตาขึ้นสบตากلامกับเขา ยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างท้าทาย “ปกป้องด้วยเล่ห์เหลี่ยมสกปรกๆ ของคุณเนี่ยนะคะ... ฉันยอมตายดีกว่า—” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อธามันไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดต่อ ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดเรียวปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่วง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและโกรธเกรี้ยว เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกเหตุผล รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกลั้นหายใจและพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่ธามันกลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้กับผนังด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้เธอแทบละลาย สัมผัสจากเรียวลิ้นที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นพังทลายลงในพริบตา รสจูบที่เปี่ยมด้วยความหิวกระหาย ความโกรธ และความโหยหาลึกซึ้งหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ลมหายใจของทั้งคู่ขาดหุบ ร่างกายที่แนบชิดกันสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นส่ำ ความเย็นเยียบของห้องทำงานมลายหายไป เหลือเพียงความร้อนระอุจากอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น ริมฝีปากเรียวเผยอรับสัมผัสวาบหวามอย่างไม่รู้ตัว มือที่เคยถูกตรึงไว้เปลี่ยนเป็นจิกขยำลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ธามันครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขารุกไล่ความหวานจากโพรงปากนุ่มอย่างลึกซึ้งและเนิ่นนาน สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวบางผ่านเนื้อผ้า ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความยินยอมพร้อมใจในเกมสวาทที่พวกเขาต่างโหยหา ท่ามกลางอันตรายที่รายล้อมอยู่นอกประตูห้องนี้ สัมผัสอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกลับกลายเป็นเกราะป้องกันเดียวที่พวกเขามีต่อโลกภายนอก เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่า ก่อนที่อารมณ์ปรารถนาจะลึกล้ำไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นกะทันหัน! ธามันผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตากลับมาคมกริบและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที รินรดายืนหอบหายใจรัว ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอันดุเดือด เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ไฟในห้องทำงานดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบไหว และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกสนิท กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคนจากความมืดภายนอก— แล้วเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบเยียบเย็นที่ดังลอดความมืดเข้ามา... "ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... อัยการรินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!