ร่องรอยของการทรยศ

เสียงก๊อกน้ำที่หยดลงบนอ่างสแตนเลสเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจที่พยายามปรับให้สม่ำเสมอ รินรดายืนจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟวินเทจบนเพดานไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดในห้องน้ำของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองลดลงเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากที่เคยเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเข้มบัดนี้ถูกเม้มจนซีดเซียว ปลายนิ้วเรียวยาวกำขอบอ่างแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงฉายชัดในหัว ประโยคต้อนรับที่ดังก้องขึ้นในความมืด *“ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... อัยการรินรดา”* มันไม่ใช่เสียงของศัตรูภายนอก แต่มันคือเสียงกระซิบจากคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุด คนที่ควรจะยืนอยู่ข้างเธอในสมรภูมิสีเทานี้ “ระแวงแม้กระทั่งเงาของตัวเอง... น่าสมเพชไหมล่ะริน” เธอบอกกับเงาในกระจกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปรดปรานของธามันก้าวเข้ามาโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักจางๆ บริเวณไหปลาร้า แววตาคมกริบของทนายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายคนนั้นกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันมีความห่วงใยเจืออยู่ภายใต้ความเยือกเย็นอันตราย—ความเยือกเย็นที่ทำให้หัวใจของเธอทั้งหวาดกลัวและโหยหาในเวลาเดียวกัน ธามันสาวเท้าเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเธอกระทบกับอกแกร่งของเขาในวินาทีต่อมา มือหนาวางทับลงบนเรียวแขนที่สั่นเทาของเธออย่างถือวิสาสะ แต่ไม่มีแรงขัดขืนใดๆ จากรินรดา “ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนะ อัยการคนเก่ง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน “หรือว่ากำลังกลัวว่าฉัน... จะเป็นคนขายคุณให้พวกมัน” รินรดาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ปลายจมูกเกือบชนกับปลายคางได้รูปของเขา ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ “ฉันควรจะไว้ใจคุณเหรอธามัน? ในเมื่อเอกสารสำนวนคดีชุดล่าสุดมีแค่คุณกับฉันเท่านั้นที่แตะต้องมันได้... แต่ข้อมูลลับเบื้องหลังกลับรั่วไหลไปถึงมือของฝั่งนั้นก่อนที่ฉันจะยื่นฟ้องเสียอีก” ธามันหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ต่ำทุ้มและเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า พร้อมกับใช้มืออีกข้างโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบชิด แรงปะทะระหว่างกายเนื้อทำให้รรับรู้ได้ถึงไอออนความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ถ้าฉันเป็นหนอนกระทำความผิดจริง ป่านนี้คุณคงไม่มีลมหายใจมายืนตั้งคำถามฉันในห้องน้ำหรอก รินรดา” นิ้วเรียวของทนายหนุ่มเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดแย้งกับแววตาคมปลาบที่มองทะลุปรุโปร่ง “เกมนี้มันสกปรกกว่าที่เราคิด ไส้ศึกไม่ได้มีแค่คนนอก... คนใกล้ตัวที่สุด อาจจะกำลังถือมีดรอแทงข้างหลังเราทั้งคู่ด้วยซ้ำ” “หมายความว่ายังไง...” เธอถามเสียงแผ่ว สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนเมื่อกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงเริ่มครอบงำสติปัญญาอันเฉียบคมของเธอ “หมายความว่า... เราต้องมั่นใจในกันและกัน มากกว่าที่เคยเป็นมาไงล่ะ” ธามันไม่ปล่อยให้เธอได้ทันคิดหาคำตอบริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาบนเรียวปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่แผดเผาความหวาดระแวงทั้งหมดให้มอดไหม้ รินรดาสะท้านเฮือก มือเล็กเลื่อนขึ้นกำปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความโกรธ ความหวาดระแวง และความกดดันจากคดีความถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันวาบหวามและลมหายใจที่กระชั้นชิด ร่างของเธอถูกดันจนแนบชิดติดกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ แต่ความเย็นนั้นกลับถูกแผดเผาด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนที่ทาบทับเข้ามา มือหนาของธามันสอดลูบไล้อยู่ใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างหลงใหล ปลุกเร้าทุกอณูสัมผัสให้ตื่นตัว ท่วงทำนายรักของผู้ใหญ่สองคนที่ต่างมีแผลเหวอะหวะในจิตใจดำเนินไปอย่างดุเดือดและยินยอมพร้อมใจ ท่ามกลางเงาของความตายและทรยศที่รายล้อมอยู่รอบตัว พวกเขาใช้ความเร่าร้อนนี้เป็นเกราะป้องกันภัย และใช้ร่างกายเป็นเครื่องยืนยันความไว้วางใจเดียวที่เหลืออยู่ เนิ่นนานกว่าที่พายุอารมณ์จะสงบลง ทั้งคู่หอบหายใจหนักหน่วงอยู่ในความเงียบ ธามันฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ขณะที่รินรดายกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มของเขาอย่างเหม่อลอย ความสุขสมทางกายไม่ได้ทำให้ความหวาดระแวงในใจจางหายไป กลับกัน... มันยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขากำลังเล่นอยู่กับไฟที่พร้อมจะมอดไหม้ทุกลมหายใจ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบทับถมเข้ามาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงแมียย่องก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ภายนอก—ไม่ใช่เสียงจากระเบียง ไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงก้าวเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามายังห้องน้ำแห่งนี้ ธามันผละออกจากตัวเธอในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจนักล่า เขายกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองเพื่อส่งสัญญาณเตือนรินรดาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่มีเสียงล็อกประตู เพราะกลอนประตูถูกบิดเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างเงาสูงโปร่งที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่องกระทบใบหน้าของ ‘คนสนิท’ ที่พวกเขาไว้ใจที่สุด—และเอกสารลับฉบับจริงที่ควรจะอยู่ในเซฟ กลับอยู่ในมือของอีกฝ่าย! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ