กลุ่มมาเฟียท้องถิ่น

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับคู่ที่ย่ำเข้ามาพร้อมกันไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ห้องจัดเลี้ยงหรูหราแห่งนี้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม บรรยากาศกลับลดอุณหภูมิลดฮวบจนเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอน้ำจากขั้วโลก ชายชุดดำร่างกำยำนับสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ แววตาของพวกมันดุดัน กราดมองแขกเหรื่อในงานด้วยความเย่อหยิ่งราวกับเจ้าถิ่นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และใจกลางกลุ่มคนเหล่านั้น คือชายวัยกลางคนสวมสูทราคาแพงแต่กลับดูน่าเกรงขามด้วยรอยแผลเป็นแนวยาวพาดผ่านแก้มขวา— "เสี่ยเกริก" เจ้าพ่อมาเฟียผู้คุมสัมปทานเถื่อนและอิทธิพลมืดประจำเขตนี้ คุณหญิงศิริพรที่เมื่อครู่ยังนั่งเชิดหน้าชูตาด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด นางส่งสายตาพึงพอใจไปยังร่างของชายผู้มาใหม่ราวกับเจอที่พึ่งอันยิ่งใหญ่ "มากันเสียทีนะคะ... จัดการคนพวกนี้ให้ฉันทีซิ" คุณหญิงศิริพรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม นางชี้เรียวนิ้วประดับแหวนเพชรมายังธันวาและลินินที่ยังคงยืนนิ่งสงบ "ไอ้เด็กอวดดีกับนังอดีตสะใภ้เนรคุณนี่มันบังอาจหยามหน้าฉันในงานสำคัญ ฉันต้องการให้พวกมันคุกเข่าขอข้าwหน้าฉันในตอนนี้เดี๋ยวนี้!" เสี่ยเกริกยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ดวงตาคมกริบกวาดมองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหียดหยาม ชายหนุ่มตรงหน้าแต่งตัวธรรมดา ไม่ได้มีกลิ่นอายของคนมีอำนาจหรือลูกหลานตระกูลใหญ่โตที่ไหน สำหรับเสี่ยเกริกแล้ว ธันวาก็เป็นเพียงไอ้หนุ่มกระจอกที่บังอาจไปขัดแข้งขัดขาผู้มีพระคุณอย่างคุณหญิงศิริพรก็เท่านั้น "แกสินะไอ้หนุ่ม... ที่กล้ามาทำตัวกร่างในเขตหากินของฉัน" เสี่ยเกริกเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นอายความรุนแรงโชยเข้าปะทะจมูก "รู้ไหมว่าที่นี่ใครใหญ่? อยากเดินออกไปจากงานนี้แบบครบสามสิบสอง หรืออยากให้ลูกน้องฉันหิ้วปีกออกไปในสภาพที่ไม่หายใจดีล่ะ?" ลินินขยับตัวเล็กน้อย สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้เธอก้าวไปยืนบังด้านหน้าของธันวา แม้ว่าฝ่ามือของเธอจะชื้นเหงื่อและหัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืดตรงหน้า แต่ดวงตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ไม่เคยทอดทิ้งเธอในวันที่ตกต่ำที่สุด แต่ธันวากลับเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของลินินเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมายังหัวใจของหญิงสาวทันที ธันวาก้าวออกมายืนเคียงข้างเธอ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่กลุ่มมาเฟียผู้เหี้ยมเกรียม แต่เป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่มีค่าควรแก่การใส่ใจ "เก่งนักนะไอ้เด็กเวร!" ลูกน้องคนสนิทของเสี่ยเกริกทนไม่ไหว ชักเหล็กแหลมออกมาชี้หน้าธันวา "กราบเท้าเสี่ยเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นกูจะแทงมึงให้ไส้ไหลคาที่!" แขกเหรื่อในงานต่างพากันสูดปากด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นภาพนองเลือด คุณหญิงศิริพรหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจ นางรอคอยที่จะเห็นภาพธันวาร้องขอชีวิตแทบขาดใจ ธันวาปรายตามองเหล็กแหลมที่จ่ออยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูตร ท่าทางสบายๆ นั้นช่างขัดแย้งกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "เขตหากินของแกงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบเพื่อฟัง "น่าสนใจดี... ฉันเองก็กำลังมองหาที่ดินผืนใหญ่สำหรับสร้างอาณาจักรธุรกิจใหม่พอดี ไม่คิดเลยว่าเจ้าของเดิมจะเดินมาเสนอขายให้อย่างเต็มใจถึงที่นี่" เสี่ยเกริกขมวดคิ้วแน่น "30 ล้าน... หะ? แกพูดบ้าอะไรของแกวะ?" "ฉันหมายความว่า..." ธันวาหยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้สีดำสนิทออกมาอย่างใจเย็น ก่อนจะดึงบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทขอบทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟในห้องจนระยิบระยับออกมา "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำขู่ของพวกแก... แต่ฉันมาเพื่อซื้อ 'ชีวิต' และ 'อำนาจ' ทั้งหมดของพวกแกต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ธันวาก็กดโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนรุ่นพิเศษที่เชื่อมต่อตรงกับระบบการเงินระดับโลก ปลายนิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะโยนบัตรเครดิตสีดำใบนั้นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสี่ยเกริก เสียงโลหะกระทบผิวกระจกดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปในความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยง "เช็คยอดดูสิ... ห้าร้อยล้านบาท น่าจะพอซื้อหัวของแกกับลูกน้องทั้งหมดในที่นี้ได้นะ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียเฉย ราวกับกำลังเอ่ยถึงการซื้อผักผลไม้ในตลาดสด เสี่ยเกริกหน้าเปลี่ยนสี ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนด้วยความไม่แน่ใจ เขาหันไปพยักเพยิดให้ลูกน้องคนสนิทหยิบเครื่องรูดบัตรพกพาที่มักใช้กับลูกค้าระดับกระเป๋าหนักมาทดสอบดู ลูกน้องคนนั้นรีบคว้าบัตรสีดำสนิทขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา รูดผ่านเครื่องอ่านช้าๆ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว *ติ๊ด... ติ๊ด... ปริ๊นท์!* เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระดาษใบเสร็จสีขาวยาวเหยียดไหลทะลักออกมาจากเครื่องท่ามกลางความเงียบสนิทราวกับป่าช้า ลูกน้องคนนั้นก้มลงมองตัวเลขบนกระดาษใบเสร็จ ดวงตาเบิกโพ้าจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าเดิมราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต เสี่ยเกริกแย่งกระดาษใบเสร็จมาจากมือลูกน้องทันที กวาดสายตาอ่านตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่ถูกโอนเข้าสู่ระบบของตนเองแบบเรียลไทม์ — **500,000,000.00 บาทถ้วน** สถานะ: สำเร็จสมบูรณ์แบบ ใบหน้าของเสี่ยเกริกซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ร่างกายที่เคยผึ่งผายและทรงอำนาจทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นเสียงดัง *ตุ้บ* ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน "ตะ... 10... ท่าน... ท่านประธาน..." เสี่ยเกริกเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อตระหนักได้ว่าบัตรสีดำไร้ขีดจำกัดใบนี้นั้นมีเพียง 'บุคคลระดับสูงสุด' ของเครือข่ายการเงินโลกเท่านั้นที่ครอบครองได้ และชายหนุ่มที่พวกมันเพิ่งจะเอ่ยปากขู่เมื่อครู่... คือเจ้าของอาณาจักรที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึงชั่วชีวิต คุณหญิงศิริพรถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางมองหน้าธันวาสลับกับเสี่ยเกริกที่กำลังก้มกราบแทบเท้าของชายหนุ่มด้วยความเนื้อตัวสั่นเทา ธันวาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของเสี่ยเกริกขึ้นมาสบตากัน แววตาของอดีตลูกเขยกระจอกในวันนั้น บัดนี้ดุจดั่งพญายมผู้กุมความเป็นความตายของทุกคนในที่นี้ "เงินจำนวนนี้... ฉันซื้อขาดทั้งชีวิตของพวกแกแล้ว" ธันวาแย้มยิ้ม เย็นเยียบและทรงอำนาจ "ทีนี้... บอกฉันหน่อยสิครับคุณแม่ยาย ว่าใครกันแน่ที่สมควรจะต้องคุกเข่าขอร้องชีวิตในตอนนี้?" บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ประตูบานใหญ่ด้านหลังสุดของห้องจะเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงระยับ ผู้ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ ก่อนจะโค้งคำนับให้ธันวาอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกังวาน "ท่านครับ... การเข้าซื้อกิจการเครือข่ายทั้งหมดของตระกูลศิริพรเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ และนี่คือ... คำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณหญิงศิริพรในวินาทีนี้ครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเกมอำนาจที่ไร้ความปราณีนี้ไปด้วยกันนะคะ