ความจริงที่น่าตกใจ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานใหญ่ของแผนกบัญชี จนพนักงานหลายคนต้องสะดุ้งสุดตัวและหันขวับมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของหัวหน้าแผนกบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้นจ้องมองร่างของชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ราวกับต้องการจะกลืนกินเขาทั้งตัว "ธันวา! แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงกล้าเอาเอกสารปลอมพวกนี้มาตบตาบริษัทเรา!" เสียงแหลมสูงตวาดลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แค่พนักงานชั่วคราวเงินเดือนกระจอกๆ แบบแก อย่าว่าแต่จะเซ็นอนุมัติงบหลักล้านเลย แค่เศษเหรียญในตู้หยอดเหรียญหน้าตึก แกยังไม่มีปัญญาหยิบมาซื้อกาแฟกินด้วยซ้ำ ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ! ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวแกออกไปประจานให้พนักงานทั้งบริษัทดู!" บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม บางคนถึงกับส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาเบาๆ เพราะคิดว่าธันวาคงสติหลุดไปแล้วหลังจากโดนไล่อציบ และที่สำคัญที่สุด... ข่าวลือเรื่องการหย่าขาดจากภรรยาตระกูลดังกำลังแพร่สะพัด ทำให้ทุกคนยิ่งมั่นใจว่าไอ้หมอนี่มันก็แค่ "หมาหัวเน่า" ไร้ค่าตัวหนึ่งเท่านั้น ทว่า... ธันวาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว หรือแม้แต่จะกะพริบตาด้วยความตกใจเลยสักนิด ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทราราคาแพงลิบลิ่ว เนื้อผ้าแคชเมียร์ผสมไหมอิตาลีอัดกลีบคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนในห้องอย่างโดดเด่น มันไม่ใช่สูทร้านตัดเย็บทั่วไปตามห้างสรรพสินค้า แต่เป็นผลงานการตัดเย็บระดับมาสเตอร์พีซจากมิลานที่มีมูลค่าเทียบเท่ากับเงินเดือนของหัวหน้าแผนกคนนี้รวมกันสามปีเต็ม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ระดับนิชแบรนด์ลอยกรุ่นแตะจมูก ยิ่งขับเน้นรัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่าประหลาด ลินินที่ยืนอยู่เคียงข้างในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววขบขันระคนสมเพชกับภาพตรงหน้า เธอรู้ดี... ว่าเกมนี้มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่พวกมันกล้าเอ่ยปากดูถูกสามีของเธอแล้ว "เชิญเรียก รปภ. สิครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบโดยอัตโนมัติ "ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า... บริษัทที่กำลังจะล้มละลายเพราะการยักยอกเงินของหัวหน้าแผนก จะกล้าเอาหน้าไปกู้เงินจากธนาคารไหนอีก" สิ้นคำพูดนั้น หัวหน้าแผนกหน้าถอดสีทันที ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความตกใจกลัว แต่ก็ยังฝืนกลบเกลื่อนด้วยการตะคอกกลับเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด "แก... แกพูดบ้าอะไร! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!" ธันวาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสอดมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบการ์ดโลหะสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาวางลงบนโต๊ะกระจกช้าๆ เสียงโลหะกระทบกับผิวโต๊ะดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของทุกคน โลโก้สลักนูนต่ำรูปมงกุฎเพชรภายใต้เครือ "โกลบอล อินเวสเมนต์ กรุ๊ป" ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าต่อตา พนักงานบัญชีคนใกล้ที่สุดชะโงกหน้าเข้ามามองด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าของเธอกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือดทันทีที่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนการ์ดใบนั้น ปากอ้าค้างจนแทบจะกลืนกำปั้นลงไปได้ "น... นั่นมัน... บัตรเครดิตเซ็นทูริโอรุ่นลิมิเต็ด..." เสียงของพนักงานสาวสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ "บัตรที่ทั่วโลกมีแค่สามสิบใบ... บัตรที่ใช้ซื้อเกาะส่วนตัวหรือบริษัทข้ามชาติได้ทั้งเครือ..." ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเข้าออก หัวหน้าแผนกอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองของเขาขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทัน ภาพของธันวาในชุดสูทราคาแพงระยับประกอบกับบัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดตรงหน้า กำลังทุบทำลายความมั่นใจจอมปลอมทั้งหมดของเขาจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ธันวากวาดสายตามองหน้าทุกคนด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับพญามัจราชที่กำลังมองมดปลวก เขายื่นมือไปโอบเอวบางของลินินไว้แนบชิด ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันทั่วทั้งห้อง "จำไว้นะครับ... คนที่พวกคุณเหยียบย่ำเมื่อวาน คือเจ้าของตึกที่พวกคุณกำลังยืนหายใจอยู่" รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้น ช่างงดงาม ทรงพลัง และเหี้ยมเกรียมในเวลาเดียวกัน ในวินาทีที่ทุกคนกำลังยืนแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของกรรมการผู้จัดการใหญ่ที่เพิ่งวิ่งเข้ามาในห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาผู้บริหารสูงสุดของบริษัทถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น— *[บัญชีทั้งหมดของคุณถูกอายัด... และผู้ถือหุ้นรายใหม่ได้เข้าซื้อกิจการ 100% เรียบร้อยแล้ว]* "ต้นไม้ริมระเบียง" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ