หย่าแล้วไง? ในเมื่อความรวยมันค้ำคอ•ตอนที่ 19

การท้าทายจากตระกูลใหญ่

ผลงานโดย ต้นไม้ริมระเบียง
"ถ้าตระกูลใหญ่เขากลัวเด็กสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาแย่งส่วนแบ่งขนาดนั้น ทำไมไม่ลองส่งคนมาเชิญฉันไปดื่มชาที่คฤหาสน์ด้วยตัวเองเสียหน่อยล่ะคะ?" เสียงหัวسะเราะเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางห้องทำงานส่วนตัวที่กรจกใสรอบด้าน บรรยากาศรอบตัวธันวานิ่งสงบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักไหมพรมเนื้อดี นิตยสารธุรกิจฉบับล่าสุดบนโต๊ะทำงานราคาแพงเปิดคาหน้าบทความวิเคราะห์การขยายอำนาจอย่างไร้ขีดจำกัดของกลุ่มทุนลึกลับหน้าใหม่ ซึ่งก็คืออาณาจักรที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเศรษฐีเก่าให้จมดิน ลินินที่ยืนอยู่ข้างกายในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทนดูสง่างามและทรงอำนาจไม่แพ้กัน เธอยื่นแฟ้มเอกสารลับชิ้นสุดท้ายให้ธันวาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "คุณหญิงศิริพรกับพวกสภาผู้ถือหุ้นเริ่มประชุมลับกันตั้งแต่ตีสี่แล้วค่ะ ดูเหมือนข่าวลือเรื่องที่เรากว้านซื้อหุ้นในเครือของพวกเขากว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์จะทำให้คนพวกนั้นนอนไม่หลับจนต้องเรียกประชุมฉุกเฉิน" ธันวาปรายตามองเอกสารในมือเพียงแวบเดียว ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ "ความหวาดระแวงคือจุดเริ่มต้นของความพินาศค่ะ ลินิน... คนพวกนั้นอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากเศษเงินของบรรพบุรุษมานานจนลืมไปว่า โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบตระกูลเก่าแก่ของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว" ในอดีต สมัยที่เขายังเป็นแค่ "อดีตลูกเขยกระจอก" ที่ถูกคุณหญิงศิริพรตบหน้ากลางงานเลี้ยงและขับไล่ออกจากบ้านราวกับหมูราวกับหมา หญิงสูงวัยผู้นั้นเคยเหยียดหยามเขาไว้ว่าต่อให้ใช้เวลาอีกกี่ชาติ ธันวาก็ไม่มีวันเอื้อมมือแตะแม้แต่ชายผ้าของคุณหนูตระกูลใหญ่ได้ แต่ในวันนี้ สถานะกลับตาลปัตรจนน่าขัน เมื่อมูลค่าทรัพย์สินในมือของธันวาเพียงคนเดียว สามารถซื้อตระกูลเก่าแก่เหล่านั้นได้ทั้งโคตรโดยที่เขาไม่ต้องกระพริบตาด้วยซ้ำ ทว่า ตระกูลเศรษฐีเก่าแก่ย่อมไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ความระแวงเริ่มแปลงสภาพเป็นความพยายามในการ "บีบให้จนมุม" โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัว ลินินก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความเยียบเย็น "ธันวาค่ะ... มีความเคลื่อนไหวจากฝั่งนั้นแล้ว บัญชีธนาคารและเส้นทางการลงทุนทั้งหมดที่เราใช้เชื่อมโยงกับโครงการอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมืองถูกสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์และคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์เรียกตรวจสอบแบบฉุกเฉิน เป็นฝีมือของคุณหญิงศิริพรที่ใช้เส้นสายระดับประเทศกดดันผ่านกระทรวงการคลังค่ะ" ธันวายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสความขมเข้มที่เคล้าคลอไปกับกลิ่นอายแห่งชัยชนะ "พวกเขากำลังเล่นเกมการเมืองเพื่อถ่วงเวลาเราสินะคะ คิดว่าการใช้อำนาจมืดสกัดกั้นทางกฎหมายจะทำให้ฉันหยุดมือได้หรือไง" "เธอคงคิดว่าคุณยังเป็นเด็กหนุ่มไร้ทางสู้คนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ทุกครั้งที่ถูกด่าทอนั่นแหละค่ะ" ลินินหัวسะเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด "แต่เธอคงลืมไปว่า ตอนนี้เราไม่ได้สู้ด้วยตัวคนเดียว... และอำนาจเงินในมือเรามันค้ำคอจนสามารถพลิกกฎหมายทั้งประเทศได้ตามใจชอบ" "ถ้าอย่างนั้น..." ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจแผ่ซ่านบรรยากาศกดดันจนอากาศรอบข้างราวกับลดอุณหภูมิลงทันที "เราก็ควรไปเยี่ยมเยียนผู้ใหญ่ที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนผู้นั้นเสียหน่อย เพื่อเตือนให้เธอจำใส่กะโหลกไว้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมนี้ตัวจริง" เสียงส้นสูงของลินินและรองเท้าหนังราคาแพงของธันวาก้าวเดินไปตามทางเดินหรูหราของตึกระฟ้า ทุกย่างก้าวคือสัญลักษณ์แห่งการประกาศสงครามที่ไม่มีวันประนีประนอม ศัตรูที่เคยคิดว่าตนเองอยู่เหนือกฎเกณฑ์กำลังจะได้เรียนรู้ว่า ความมั่งคั่งระดับมหาศาลนั้นน่ากลัวกว่าอำนาจทางการเมืองแบบเดิมๆ มากเพียงใด ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวลงมาถึงชั้นล่างสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มครึ้มฝนราวกับธรรมชาติกำลังเป็นใจให้กับฉากการล้างแค้นอันดุเดือดนี้ รถยนต์โรลส์รอยซ์สีดำสนิทนับสพคันจอดเรียงรายรอรับอยู่แล้ว ทว่าสิ่งที่ทำให้ธันวาต้องหยุดฝีเท้าลงไม่ใช่เพราะขบวนรถหรูเหล่านั้น แต่เป็นร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้า หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองชั้นดี ใบหน้าแม้จะผ่านการศัลยกรรมและแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงมาอย่างดี แต่กลับซีดเผือดและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความตื่นตระหนก... คุณหญิงศิริพร แม่ยายผู้เคยเหยียดหยามเขาอย่างไม่ใยดี บัดนี้เธอกำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดชุดดำของธันวาที่ล้อมกรอบเธอไว้ทุกด้าน คุณหญิงศิริพรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นธันวาเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ธันวา... แก... แกทำอะไรกับหุ้นของตระกูลฉัน!" เสียงของคุณหญิงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความเย่อหยิ่งจองหองทั้งหมดถูกความจริงอันโหดร้ายบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ต้นไม้ริมระเบียงหวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ
สารจากนักเขียน (ต้นไม้ริมระเบียง)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หย่าแล้วไง? ในเมื่อความรวยมันค้ำคอ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%