วิวาห์สเน่หา

“ถ้าคุณไม่เลิกกำมือแน่นจนเล็บจะจิกเข้าไปในเนื้อแบบนั้น ผมเกรงว่าเจ้าสาวที่สวยที่สุดในงานวันนี้ จะกลายเป็นเจ้าสาวที่มือโชกเลือดแทนนะคะ” เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำให้เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคลายมือที่กุมกระโปรงผ้าไหมซาตินสีงาช้างจนยับยู่ยี่ออกทันที ลมหายใจอุ่นร้อนของ ‘คีย์’ ที่ปัดผ่านพวงแก้มไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย ในทางตรงกันข้าม มันกลับตอกย้ำถึง ‘พันธะ’ ที่เธอกำลังก้าวเข้าไปหามันด้วยความหวาดหวั่น “ขวัญ... แค่รู้สึกตื่นเต้นน่ะค่ะ” เธอฝืนยิ้มให้เขาทั้งที่ดวงตายังคงสั่นระริก คีย์หรี่ตามองร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวราคามหาศาล สายตาคมกริบของเขาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะควานหาความลับที่เธอซ่อนไว้ เขาไม่ได้คาดคั้น แต่ปลายนิ้วหยาบกร้านกลับไล้ไปตามแนวสันกรามของเธออย่างอ่อนโยน เป็นความอบอุ่นที่แฝงไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะพยายามขุดคุ้ยอดีตเน่าเฟะแค่ไหน จำไว้ว่าคุณคือคนของธีรภัทรวณิชย์... และไม่มีใครหน้าไหนพรากคุณไปจากผมได้” คำพูดของเขาราวกับคำสาบานที่แฝงไปด้วยคำเตือน เพียงขวัญนิ่งค้างไป ภาพถ่ายใบนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในสมองเหมือนผีร้าย มารดาของเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับมาร์คัส เลวิส? และเอกสารที่มีตราประทับของตระกูลธีรภัทรวณิชย์นั่นหมายความว่าอย่างไร? ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นกับดักที่วางไว้รอให้เธอเดินลงไปโดยไม่รู้ตัว เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักหวานซึ้งดังก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงสุดหรูที่เนรมิตขึ้นราวกับสรวงสวรรค์ แขกเหรื่อระดับประเทศต่างจับจ้องมาที่คู่บ่าวสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและริษยา คีย์ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูสง่างามดั่งเจ้าชายในนิยายที่ไร้ซึ่งหัวใจ... ยกเว้นก็แต่ตอนที่เขามองมาที่เธอ ทว่าในจังหวะที่ไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมายังกลางฟลอร์เต้นรำ ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในระยะสายตา มาร์คัส เลวิส ในชุดทักซิโดสีเข้มยืนพิงเสาหินอ่อน มือหนึ่งถือแก้วแชมเปญ อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ดวงตาคู่คมของเขาไม่ได้มองไปที่ความสวยงามของงานแต่ง แต่กลับจ้องมองมาที่เพียงขวัญด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ “คุณคีย์ครับ... ยินดีด้วยนะครับสำหรับวิวาห์ที่งดงามขนาดนี้” มาร์คัสเดินเข้ามาหา ก้าวเดินของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยความท้าทาย คีย์กระชับเอวบางของเพียงขวัญให้แนบชิดกับตัวมากขึ้นจนแทบไร้ช่องว่าง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ “ขอบใจมาร์คัส ไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะให้เกียรติมางานที่ไม่มีผลประโยชน์ทางธุรกิจโดยตรงกับคุณนะ” “โอ้... ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ” มาร์คัสมองเลยผ่านไหล่ของคีย์ไปสบตากับเพียงขวัญ “งานแต่งงานครั้งนี้มี ‘มูลค่า’ มหาศาลสำหรับผมมากกว่าที่ใครจะคาดคิดเสียอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นว่า... เจ้าสาวคนสวยยังไม่ทราบความจริงเกี่ยวกับมรดกตกทอดที่แม่เธอทิ้งไว้ให้” เพียงขวัญชะงักไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง มือของเธอเย็นเฉียบจนคีย์ต้องบีบมือเธอไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น “ถ้าคุณมาเพื่อป่วนงานของผม ผมแนะนำให้คุณหันหลังกลับไปซะ ก่อนที่การ์ดของผมจะเชิญคุณออกไปแบบที่ไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ มาร์คัสหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนริมฝีปากอยู่ห่างจากหูของเพียงขวัญเพียงคืบ “อย่าเพิ่งรีบร้อนนักเลยครับเจ้าสาวคนสวย... คืนนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องตกลงกัน และผมเชื่อว่าสามีของคุณ... จะต้องสนใจ ‘ข้อเสนอ’ ใหม่ที่ผมเตรียมมาให้มากกว่าจะแค่กอดคุณไว้แบบนี้” เขาทิ้งท้ายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนหายไปในความมืดสลัวของมุมห้องเพียงขวัญรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามตั้งสติ แต่ความกลัวกลับกัดกินหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ขวัญ?” คีย์เรียกชื่อเธอเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ “มาร์คัสพูดอะไรกับคุณ?” “เขา... เขาไม่ได้พูดอะไรหรอกค่ะ” เธอโกหก ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอจะบอกเขาได้อย่างไรในวินาทีที่สวยงามที่สุดนี้ว่าสิ่งที่มาร์คัสถืออยู่ในมือนั้น อาจเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตแต่งงานของเธอพังทลายลงในพริบตา “อย่าปิดบังผม” คีย์เชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตา “คุณก็รู้ว่าผมเกลียดการถูกหลอกที่สุด” เพียงขวัญสูดหายใจลึก กำลังจะอ้าปากสารภาพทุกอย่างที่เธอรู้ ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแขกเหรื่อดังขึ้นแซกด้วยเสียงแก้วแตกกระจาย วินาทีที่ไฟสำรองส่องสว่างขึ้นเพียงวูบหนึ่ง เพียงขวัญเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่บนระเบียงชั้นลอย ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่คุ้นตา และวินาทีต่อมา สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... ร่างของชายชุดดำคนนั้นทิ้งซองเอกสารลงมากลางฟลอร์เต้นรำ พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้เพียงขวัญทรุดเข่าลงกับพื้น “นั่นไม่ใช่ของขวัญวันแต่งงาน... แต่มันคือหลักฐานว่าเจ้าสาวของคุณ คือคนที่เซ็นสัญญาขายกิจการทั้งหมดของคุณให้มาร์คัส เลวิส... ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อน!” มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดเดอร์จะได้รับอรรถรสจากวิวาห์ที่แสนสั่นคลอนในบทนี้นะคะ