บทเรียนจากความสูญเสีย

"อย่า! คีย์ อย่าทำแบบนี้!" เสียงกรีดร้องของเพียงขวัญขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นกึกก้องจนหูอื้ออึง กลิ่นดินปืนฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานหรูที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตาเธอ เลือดสีสดค่อยๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดจนกลายเป็นสีแดงฉาน ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังของเพียงขวัญในวินาทีที่เธอเห็นเขารับกระสุนแทนเธอ "คีย์... ไม่นะ" เธอพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะล้มลง แขนเรียวสั่นเทาโอบกอดเขาไว้แน่น ความตื่นตระหนกทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น มาร์คัส เลวิส มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะลดปืนลงช้าๆ "แกมันโง่ คราณฑ์... โง่จนยอมเอาชีวิตมาทิ้งเพราะผู้หญิงคนเดียว" คีย์กัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาคมกริบนั้นยังคงจ้องมองมาร์คัสอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าแกอยากได้ตัวฉัน... ก็ข้ามศพฉันไปก่อน แต่อย่าได้แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว" ในจังหวะนั้นเอง เสียงไซเรนจากรถตำรวจหลายคันก็ดังระงมขึ้นจากเบื้องล่าง มาร์คัสสบถอย่างหัวเสียก่อนจะรีบถอยร่นออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหายและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง "คีย์ อย่าหลับนะ... มองฉันสิ!" เพียงขวัญพยายามใช้มืออุดบาดแผลที่สีข้างของเขา น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียน "คุณจะตายไม่ได้ คุณสัญญาแล้วว่าจะปกป้องฉัน คุณจะทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้นะ!" คีย์พยายามฝืนยิ้ม มุมปากของเขาเปื้อนไปด้วยคราบเลือด "อย่าร้อง... เพียงขวัญ... สำหรับฉัน... ความตายไม่น่ากลัวเท่ากับการที่ต้องเห็นเธอเจ็บตัว" เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นมาแตะใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา "สัญญานั่น... ที่เราเคยตกลงกันไว้... ตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว" "หมายความว่ายังไงคะ?" เธอสะอื้นถาม คีย์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านในอย่างยากลำบาก ก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมา เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามที่ส่องประกายท่ามกลางแสงไฟสลัว "ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้าหนี้ของเธอ... หรือคนที่ครอบครองเธอด้วยพันธะปลอมๆ นั่นอีกต่อไปแล้ว... เพียงขวัญ... แต่งงานกับฉัน... ให้ฉันได้ดูแลเธอในฐานะผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน... ตลอดไป" เพียงขวัญหยุดร้องไห้ไปชั่วขณะ เธอจ้องมองแหวนในมือเขาสลับกับใบหน้าเปื้อนเลือดที่ยังคงรอคอยคำตอบด้วยความหวัง ความสูญเสียที่เกือบเกิดขึ้นทำให้เธอตระหนักได้ว่า โลกใบนี้จะไร้ความหมายเพียงใดหากไม่มีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้าง "ฉันตกลงค่ะ" เธอตอบเสียงเครือ ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา "ฉันจะแต่งงานกับคุณ... แต่คุณต้องสัญญากับฉันก่อนว่าคุณจะรอด... คุณห้ามทิ้งฉันไปไหนอีกเด็ดขาด" คีย์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักอย่างที่สุด เขาค่อยๆ สวมแหวนวงนั้นเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างบรรจง เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงในห้องฉุกเฉิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อทำให้เพียงขวัญรู้สึกหวิวๆ ในใจ เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหน้าห้องผ่าตัด พลางกุมมือตัวเองที่สวมแหวนวงนั้นไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลวนอยู่ในหัวใจ ราวกับว่านี่คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริง ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก หมอเดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ทำให้ความกังวลที่เกาะกินใจเธอมาตลอดหลายชั่วโมงมลายหายไปค่อนหนึ่ง เธอรีบพุ่งเข้าไปถามอาการทันที "คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ กระสุนแค่เฉี่ยวไปไม่โดนจุดสำคัญ แต่ต้องพักฟื้นสักระยะ" เพียงขวัญถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมาอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปหาเขาในห้องพักฟื้น คีย์ดูอ่อนเพลียแต่ก็ยังคงมีสติ เขาปรือตามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา "คุณยังอยู่ตรงนี้..." เขาพึมพำ "ฉันไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ" เธอขยับเข้าไปใกล้ จุมพิตเบาๆ ที่หลังมือของเขา "เราผ่านมันมาแล้ว... ต่อจากนี้ไปจะไม่มีมาร์คัส หรือสัญญาบ้าบอนั่นอีกแล้วนะคะ" คีย์รวบมือเธอไปแนบแก้ม "ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องกลัว" "ฉันไม่เคยกลัวค่ะ... ตราบใดที่มือของคุณยังจับมือฉันไว้แบบนี้" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะโรแมนติกและสงบสุข หากแต่เพียงขวัญหารู้ไม่ว่า ความสุขที่เธอเพิ่งได้รับมานั้นอาจเป็นเพียงความสงบก่อนพายุใหญ่จะพัดกระหน่ำอีกครั้ง เมื่อโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นครืดคราดขึ้นมากลางดึก หน้าจอปรากฏข้อความปริศนาจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย: *“ยินดีด้วยกับแหวนวงใหม่... แต่น่าเสียดายที่คราณฑ์ลืมไปว่า... ของที่เขา ‘ขโมย’ มาครอบครองตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่แค่สัญญา... แต่คือ ‘ความลับ’ ที่จะทำให้ชีวิตของเธอพังทลายภายในข้ามคืน”* เพียงขวัญชะงักไปขณะที่อ่านข้อความนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นรูปภาพที่ส่งแนบมาด้วย เป็นภาพถ่ายเก่าๆ ของมารดาเธอที่กำลังยืนอยู่กับชายปริศนาหน้าตาละม้ายคล้ายกับมาร์คัส... และชายคนนั้นกำลังยื่นเอกสารบางอย่างที่มีตราประทับของตระกูลธีรภัทรวณิชย์ให้แก่แม่ของเธอ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มิดไนท์คิสมาโดยตลอดนะคะ