เดิมพันด้วยชีวิตเพื่อเธอ

“ถ้าแกแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บ... อย่าหวังว่าแม้แต่กระดูกของแกจะเหลือให้แผ่นดินกลบหน้า” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยไอสังหารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างริมน้ำ คีย์ก้าวผ่านความมืดเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าแววตาของเขากลับดุดันราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจ้องขย้ำเหยื่อ ในมือแกร่งถือเพียงปืนพกกระบอกเดียว แต่ท่วงท่าของชายหนุ่มกลับดูน่าเกรงขามกว่ากองกำลังนับสิบที่มาร์คัส เลวิส วางเอาไว้ล้อมรอบ มาร์คัสที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ หัวเราะร่าพลางขยับปืนในมือไปจ่อที่ขมับของเพียงขวัญที่ถูกมัดอยู่กับเสาเหล็ก หญิงสาวไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ฟูมฟาย แม้ริมฝีปากที่ถูกปิดด้วยเทปกาวจะสั่นระริก และดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานจะฉายแววหวาดหวั่น แต่เธอกลับพยายามยืดตัวตรงเพื่อบอกให้เขาหนีไป “มาคนเดียวเนี่ยนะ คราณฑ์? นายช่างมั่นใจในชีวิตของตัวเองเหลือเกินนะ” มาร์คัสเหยียดยิ้ม “ถ้านายก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นศพแรกก่อนที่นายจะได้เห็นหน้าฉันชัดๆ” คีย์หยุดชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองเพียงขวัญเพียงเสี้ยววินาที ความเจ็บปวดลึกๆ ในใจที่เห็นคนรักต้องมาเผชิญชะตากรรมเพราะความแค้นของเขาถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชา เขาไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าตอนนี้เขากำลังกลัว... กลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาล “ความแค้นของเรา ไม่เกี่ยวกับเธอ ปล่อยเธอไป แล้วฉันจะเป็นคู่ซ้อมให้แกเอง” คีย์ขยับเท้าก้าวช้าๆ จังหวะการก้าวของเขาแม่นยำและไร้เสียง “โฮ่... คำพูดหล่อๆ ของเจ้าพ่ออสังหาฯ สินะ” มาร์คัสลุกขึ้นยืนพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องรอบด้านเริ่มขยับ “แต่ฉันไม่เล่นตามกติกาของนาย” ทันทีที่สิ้นคำสั่งของมาร์คัส กระสุนนัดแรกก็แหวกอากาศพุ่งเฉียดไหล่ของคีย์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คีย์ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพุ่งตัวหลบหลังลังไม้ขนาดใหญ่ก่อนจะลั่นไกสวนกลับอย่างแม่นยำ เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโกดัง คีย์เปลี่ยนทิศทางสลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด เขาไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่เขาสู้เพื่อ 'ลมหายใจ' ของเธอ เพียงขวัญมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น คีย์เปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและเลือดที่ซึมออกมาจากแผลที่สีข้างจากการเฉี่ยวของกระสุน แต่เขาไม่หยุด เขาพุ่งเข้าปะทะกับลูกน้องของมาร์คัสด้วยมือเปล่า ปลิดชีพพวกมันด้วยความเชี่ยวชาญที่แสดงให้เห็นว่าภายใต้ความหรูหราของเจ้าพ่อธุรกิจ คืออดีตที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “คีย์! ระวังข้างหลัง!” เพียงขวัญส่งเสียงอู้อี้ผ่านเทปกาวเมื่อเห็นลูกน้องคนหนึ่งของมาร์คัสเงื้อมีดเตรียมแทงข้างหลังชายหนุ่ม คีย์สัญชาตญาณไวเหนือมนุษย์ เขาหมุนตัวกลับเตะเข้าที่กรามของคนร้ายจนล้มลง ก่อนจะคว้ามีดเล่มนั้นปักเข้าที่ไหล่ของศัตรูอย่างเลือดเย็น สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่มาร์คัสที่กำลังลนลานจะคว้าตัวเพียงขวัญเป็นโล่มนุษย์อีกครั้ง “แกไม่มีวันหนีฉันพ้น” คีย์คำราม ก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าหาเป้าหมาย เขาเบี่ยงตัวรับกระสุนเข้าที่หัวไหล่ขวาเพื่อปกป้องเพียงขวัญจากวิถีปืนของมาร์คัส เลือดสีเข้มกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของหญิงสาว คีย์ไม่สนความเจ็บปวด เขาใช้มือซ้ายกระชากคอเสื้อมาร์คัสแล้วซัดหมัดหนักๆ ลงไปที่ใบหน้าจนอีกฝ่ายสลบเหมือดไปในทันที คีย์ทรุดตัวลงข้างๆ เพียงขวัญ มือสั่นเทาขณะรีบแกะเชือกที่พันธนาการเธอออกอย่างรวดเร็ว ความเย็นชาทั้งหมดที่มีมลายหายไป เหลือเพียงความห่วงหาที่เอ่อล้น “ขวัญ... ขวัญครับ เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสั่นเครือ เขาดึงเธอมากอดไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอกที่เปื้อนเลือด “ฮึก... คีย์ คุณบาดเจ็บ!” เพียงขวัญโผเข้ากอดเขาแน่น ร่างกายของทั้งคู่สั่นเทาไปพร้อมกัน เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขาที่ไม่ได้เต้นเพื่อตัวเอง แต่มันเต้นเพื่อเธอเสมอมา คีย์ประคองใบหน้าเรียวสวยขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขาเปลี่ยนจากพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่รักเธอสุดหัวใจ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมอีก... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็จะทำ” ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากการต่อสู้จบสิ้น เสียงปรบมือแผ่วเบาดังมาจากเงามืดด้านหลังเสาต้นใหญ่ ร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธที่เล็งตรงมายังคีย์และเพียงขวัญอย่างเลือดเย็น คีย์ชะงักค้าง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดนั้น “เป็นไปไม่ได้... แกควรจะตายไปตั้งนานแล้ว” บุคคลปริศนาแสยะยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบ “เกมเดิมพันชีวิตน่ะ... ไม่ได้มีแค่คุณกับมาร์คัสหรอกนะ คราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์ และดูเหมือนคราวนี้... คุณจะเป็นฝ่ายแพ้อย่างหมดรูปเสียด้วย” กระบอกปืนเลื่อนตามทิศทางที่คีย์ขยับ เพียงขวัญหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว แต่ในวินาทีที่นิ้วของผู้มาเยือนจะเหนี่ยวไก คีย์กลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาพลิกตัวผลักเพียงขวัญให้หลบไปด้านข้าง พร้อมกับพุ่งเข้าหาปลายกระบอกปืนนั้นด้วยตัวเองอย่างไม่ลังเล! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปกับมิดไนท์คิสนะคะ!