วิกฤตินาทีชีวิต

“วางปืนลงซะ... ถ้าไม่อยากเห็นสมองของนังผู้หญิงนี่กระจายเต็มพื้น!” เสียงแหบพร่าของ 'วิลเลียม' ลูกน้องเก่าที่มาร์คัสโละทิ้งดั่งสุนัขข้างถนนดังก้องไปทั่วโกดังร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและฝุ่นคลุ้ง ปากกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อเข้าที่ขมับบางของเพียงขวัญจนผิวเนียนละเอียดขึ้นรอยแดงช้ำ หญิงสาวตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเข้มแข็งบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แต่เธอก็พยายามเม้มปากแน่น ไม่ยอมเปล่งเสียงสะอื้นออกมาให้คีย์ต้องเสียสมาธิ คีย์หยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ผ่านการต่อสู้มาหมาดๆ ยืนนิ่งดั่งรูปสลักทมิฬ แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่วิลเลียม แต่มันจับจ้องอยู่ที่เพียงขวัญ ราวกับจะซึมซับเอาความเจ็บปวดทั้งหมดของเธอมาไว้ที่ตัวเอง ความลับเรื่องสายเลือดที่เพิ่งล่วงรู้เมื่อครู่ยังคงกรีดลึกอยู่ในอก แต่วินาทีนี้... ทุกอย่างต้องหยุดลง เพื่อลมหายใจของผู้หญิงที่เขารักเหนือชีวิต “แกอยากได้เงินเท่าไหร่ หรืออยากได้อำนาจแบบไหนที่มาร์คัสไม่เคยให้...” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังขนลุกชัน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างใจเย็น “บอกมา แล้วฉันจะประเคนให้ทุกอย่าง แลกกับตัวเธอ” “ฉันไม่เอาเงิน! ฉันต้องการให้มึงพินาศ!” วิลเลียมตะคอกกลับ มือที่ถือปืนสั่นระริกด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน “กูทำทุกอย่างให้มัน แต่มันกลับถีบหัวส่งกูเหมือนขยะ ส่วนมึง... มึงคือเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างพัง! ถ้ากูไม่ได้รุ่ง มึงกับนังนี่ก็ต้องจมกองเลือดไปพร้อมกัน!” บรรยากาศในโกดังบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ คีย์พยายามอ่านจังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความร้อนรน แต่ภายนอกเขายังคงรักษาความนิ่งสงบดั่งมหาสมุทรที่รอวันคลั่ง เขารู้ดีว่ามาร์คัสกำลังเฝ้าดูความพินาศของเขาจากที่ไหนสักแห่งในเงามืด การขยับตัวเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตของเพียงขวัญ “เพียงขวัญ...” คีย์เรียกชื่อเธอแผ่วเบา สบสายตากับคนรักที่จ้องมองมายังเขาอย่างเว้าวอน เขาส่งกระแสจิตผ่านสายตาว่า 'ไว้ใจฉัน' “คุณคีย์... ฮึก... อย่าสนขวัญเลยนะคะ ถ้ามัน...” เพียงขวัญพยายามเอ่ยท่ามกลางเสียงสะอื้น แต่เพียงแค่เธอขยับตัว ปืนที่ขมับก็ถูกกดลงแรงขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้า “เงียบปาก!” วิลเลียมตวาด “ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว นังนี่ตายแน่!” คีย์หยุดนิ่งตามคำสั่ง แต่เขากลับผ่อนลมหายใจออกช้าๆ พร้อมกับเริ่มวางแผนการในหัว ความทรงจำเกี่ยวกับความลับที่เขาเพิ่งรู้—เรื่องที่เพียงขวัญอาจมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเขา—ทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ เขาควรจะเกลียดเธอ หรือควรจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุดกันแน่? แต่ในวินาทีนี้ คำตอบนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด... เขาจะยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งเกียรติยศและศักดิ์ศรี เพื่อให้ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัย “เอาล่ะ วิลเลียม” คีย์เปลี่ยนโทนเสียงให้ดูอ่อนลงเล็กน้อย เพื่อหลอกล่อให้สมาธิของอีกฝ่ายหลุดลอย “ถ้ามาร์คัสมันเป็นต้นเหตุ เรามาร่วมมือกันดีไหม? ฉันเองก็เกลียดมันไม่ต่างจากแกหรอก” “มึงโกหก! มึงกับมันก็พวกเดียวกัน!” วิลเลียมถ่มน้ำลาย “กูจะไม่หลงกลมึงอีกแล้ว!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของโกดัง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง วิลเลียมชะงักหันไปมองด้วยความหวาดระแวง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คีย์ก็อาศัยจังหวะที่ปืนเคลื่อนออกจากจุดตาย พุ่งตัวเข้าหาศัตรูราวกับเสือชีตาห์ที่ตะปบเหยื่อ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโกดัง! คีย์คว้าข้อมือของวิลเลียมไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะกระแทกหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของมันจนร่างนั้นล้มตึงลงกับพื้น เพียงขวัญกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่คีย์ไม่ปล่อยให้เธออยู่นิ่ง เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่นในอกแกร่ง พลางมองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีลูกสมุนคนอื่นโผล่มาอีกหรือไม่ ทว่าความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง “คุณคีย์... คุณ...” เพียงขวัญสั่นไปทั้งตัว เธอซุกหน้าเข้ากับอกของเขา รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ “ปลอดภัยแล้ว... ขวัญครับ ผมอยู่นี่แล้ว” เขาปลอบประโลม หอมกลุ่มผมนุ่มของเธอด้วยความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามา แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำสายหนึ่งที่กำลังถอยห่างออกไปจากประตูโกดัง มันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่มันคือ 'มาร์คัส' ที่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ราวกับกำลังกดส่งคำสั่งอะไรบางอย่าง คีย์รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นปราดเข้าสู่สมอง เขารีบก้มลงมองมือถือของตัวเองที่สั่นเตือนไม่หยุด และเมื่อเขากดดูข้อความบนหน้าจอที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันเป็นรูปถ่ายของเขากับเพียงขวัญเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเขาเย็นเยียบ: *“ความลับที่แกซ่อนไว้... ถึงเวลาที่มันจะกลายเป็นอาวุธฆ่าตัวแกเองแล้ว คีย์... เตรียมตัวรับข่าวร้ายเรื่องพ่อของแกได้เลย”* คีย์กอดเพียงขวัญแน่นขึ้น จนหญิงสาวเริ่มสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา “คุณคีย์... มีอะไรหรือเปล่าคะ? ทำไมหน้าคุณ...” เขายังไม่ทันได้ตอบ เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าหลักของโกดัง เศษเหล็กปลิวว่อนเข้าใส่กำแพงจนควันโขมง แสงไฟสลัวจากเพลิงที่เริ่มลุกไหม้เผยให้เห็นร่างของมาร์คัสที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน—ชายที่คีย์จำได้แม่นว่าเป็น 'พ่อ' ของเขา ซึ่งเขาคิดว่าเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน! คีย์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าความจริงที่ปะทะเข้ามาดั่งพายุคลั่ง มือหนาปล่อยเพียงขวัญออกอย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่วิญญาณในตัวเขาราวกับถูกกระชากออกจากร่าง ความลับที่ถูกปิดตายกำลังเปิดออก และมันกำลังจะแผดเผาทุกสิ่งที่เขารักให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีวันจบสิ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลานี้ไปกับมิดไนท์คิสนะคะ!