ตามล่าหัวใจคืน

“ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ นายยังหาตัวเธอไม่เจอ ก็เตรียมตัวเอาชื่อออกจากผังรายชื่อบอร์ดบริหารได้เลย” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยือกของ ‘คีย์’ ดังก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่อัดแน่นไปด้วยเอกสารและจอมอนิเตอร์นับสิบตัว เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความนิ่งเงียบในน้ำเสียงนั้นกลับน่าเกรงขามยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ มือหนาคว้าขวดบรั่นดีราคาแพงกรอกลงคอเพื่อดับไฟรุ่มร้อนในอก ก่อนจะทุ่มแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะจนแตกกระจาย ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องเขม็งไปยังภาพถ่าย ‘เพียงขวัญ’ บนหน้าจอแท็บเล็ตที่ถูกแต่งขึ้นอย่างแนบเนียน ภาพที่ทำให้เธอต้องหนีหายไปพร้อมกับความเข้าใจผิดที่เขาเป็นคนก่อขึ้น คีย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ เขาไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่การที่เพียงขวัญหายไปพร้อมกับเงื่อนงำเรื่อง ‘คนอร์เควส’ ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า “คุณคีย์ครับ... ทีมไอทีของเราพบความผิดปกติในไฟล์ต้นฉบับแล้วครับ” ลูกน้องคนสนิทรีบรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “รูปที่มาร์คัสปล่อยออกมา ไม่ใช่แค่ภาพตัดต่อธรรมดา แต่มันมีการฝังโค้ดบางอย่างเอาไว้เพื่อดึงข้อมูลธุรกรรมทางการเงินของ ‘พิสุทธิ์วงศ์กรุ๊ป’ ออกไปด้วยครับ” คีย์ชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่าพลันวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “มาร์คัส... แกเล่นสกปรกถึงขนาดนี้เลยเหรอ” มันไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวที่มาร์คัสพยายามป้ายสี แต่เป็นการจงใจทำลายล้างเพื่อฮุบกิจการที่เพียงขวัญพยายามปกป้องด้วยชีวิต คีย์หยิบเสื้อสูทตัวนอกมาสวมอย่างรวดเร็ว ก้าวยาวๆ ออกจากห้องโดยไม่ฟังคำทัดทานจากบอดี้การ์ด เขาไม่ได้ตามหาเธอแค่เพราะหน้าที่ แต่มันคือการทวงคืนลมหายใจของเขาที่กำลังหลุดลอยไป ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในย่านเมืองเก่าของกรุงเทพฯ คีย์สั่งให้รถหรูจอดสนิทหน้าโฮสเทลเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ข้อมูลวงในระบุว่าเป็นจุดที่สัญญาณโทรศัพท์ของเพียงขวัญขาดหายไป เขาก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจร่มที่ลูกน้องพยายามกางให้ สองเท้าก้าวผ่านความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของตึกเก่าอย่างไม่เกรงกลัว ทุกก้าวย่างของเขาคือความกดดันที่บีบหัวใจ เขาเฝ้าถามตัวเองนับร้อยครั้งว่าถ้าเจอเธอ เขาจะพูดอย่างไร จะอธิบายอย่างไรให้เธอเข้าใจว่าเขาไม่ได้ทรยศความเชื่อใจของเธอแม้แต่นิดเดียว ที่ห้องพักหมายเลข 402 บนชั้นบนสุด... คีย์หยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าๆ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เสียงฝีเท้าเบาๆ ด้านในหยุดกะทันหัน ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าครอบงำบรรยากาศ “ขวัญ... เปิดประตู เดี๋ยวนี้” คีย์เคาะประตูเบาๆ แต่น้ำเสียงทรงอำนาจยังคงเด่นชัด “ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน อย่าให้ผมต้องพังมันเข้ามา” ไม่มีเสียงตอบรับ แต่เขากลับได้ยินเสียง ‘คลิก’ ของกลอนประตูที่ไม่ได้ถูกล็อคไว้อย่างที่คิดไว้ คีย์ผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่เพียงขวัญที่กำลังร้องไห้ แต่เป็นความว่างเปล่าที่เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และโน้ตกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า เขาคว้าโน้ตแผ่นนั้นมาอ่าน ลายมือของเพียงขวัญสั่นไหวจนแทบอ่านไม่ออก: *‘อย่าตามมาเลยค่ะคีย์... คนที่ทำลายชีวิตครอบครัวขวัญ ไม่ได้มีแค่มาร์คัส แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุด... ลาก่อน’* มือหนาขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเสียงกระซิบจากเงามืดหลังตู้เสื้อผ้าดังขึ้น “คุณมาสายไปก้าวหนึ่งนะ คราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์” คีย์หันขวับไปตามเสียงนั้น ทันใดนั้นกระบอกปืนสีเงินวาววับก็จ่อเข้าที่ขมับของเขาจากชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... รอยยิ้มเย้ยหยันของคนที่เขาไว้ใจที่สุดปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “ความจริงที่เธอค้นพบ มันน่าสนุกกว่าที่นายคิดเยอะเลยว่าไหม?” คำพูดของชายคนนั้นทำเอาคีย์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความปรานี เพราะในจังหวะที่ชายคนนั้นเผลอ คีย์ก็ชักอาวุธที่ซ่อนไว้ออกมาจ่อที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วโดยไม่มีความลังเล ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึ่ง มือถือของคีย์ก็สั่นขึ้นมาพร้อมข้อความปริศนาจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน... ‘เพียงขวัญอยู่ที่ท่าเรือเก่า... และเธอไม่ได้อยู่คนเดียว’ มิดไนท์คิสหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมๆ กับขวัญและคีย์นะคะ ขอบคุณที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้เสมอมาค่ะ