ความว่างเปล่าที่แท้จริง

แก้วคริスタルเจียระไนราคาแพงระยับถูกเหวี่ยงกระทบผนังห้องรับแขกจนแตกกระจาย เสียงกัมปนาทนั้นดังก้องกังวานบาดแก้วหู แผ่ซ่านความเกรี้ยวกราดที่อัดอั้นมานานหลายชั่วโมงให้ระเบิดออกเป็นเศษเสี้ยวคมกริบเกลื่อนพื้นพรมราคาแพง คีย์ (คราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์) ยืนตระหง่านท่ามกลางซากปรักหักพังที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เพราะแรงกระชากของตัวเอง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ดวงตาคมกริบสีดำสนิทดุจรัตติกาลไร้ดาวคู่นั้นแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "ท่านประธานครับ... ทีมสืบสวนรายงานมาว่า..." เลขานุการส่วนตัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังกรูดเมื่อเห็นสายตาดุดจดมฤตยูของเจ้านายหนุ่ม "ว่ายังไง!" สุفهเสียงต่ำทุศทรงอำนาจคำรามลอดไรฟัน ตวาดก้องจนห้องโถงกว้างขวางสั่นสะเทือน "หาตัวเธอเจอหรือยัง! บอกฉันมาสิว่าเจอตัวเธอแล้ว!" "ยัง... ยังไม่พบร่องรอยเลยครับ ขวัญตา... เอ่อ คุณเพียงขวัญ เธอปิดการติดต่อทุกช่องทาง เบอร์โทรศัพท์ถูกยกเลิก บัตรเครดิตที่เคยใช้ไม่มีความเคลื่อนไหว และ... และกล้องวงจรปิดที่สนามบินนานาชาติจับภาพเธอไว้ได้ครั้งสุดท้ายเมื่อเมื่อคืนก่อนครับ ทิศทางปลายทางคือ..." เลขาหนุ่มก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตา หลับหูหลับตารายงานความจริงที่แสนโหดร้าย "พอ! ไม่ต้องพูดต่อ!" คีย์ตวาดลั่น พลานุภาพความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนบรรยากาศในห้องหนาทึบและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะกวาดทุกสิ่งที่อยู่บนโต๊ะทำงานกระจายตกลงสู่พื้นอย่างไร้ความปรานี เพียงขวัญ... หายไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไง กล้าดียังไงถึงก้าวเท้าออกจากชีวิตเขาไปเฉยๆ ทั้งที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนที่เขาอบอวลเธอด้วยอ้อมกอดและคำสัญญา ทั้งที่ร่างกายของเธอยังคงทิ้งร่องรอยสัมผัสของเขาไว้บนผิวเนื้อนุ่มหยุ่น ทว่าตื่นมา... กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นจางๆ ของแชมพูกลิ่นกุหลาบป่าที่ติดอยู่บนหมอน บ้านหลังใหญ่โตมโหฬารที่เคยเงียบเหงา บัดนี้มันกลับมา "ไร้ความหมาย" อีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่บ้าน แต่เป็นกรงขังที่กว้างใหญ่และเย็นชา คล้ายกับความรู้สึกในอกข้างซ้ายที่ถูกควักเอาหัวใจออกไปสดๆ ทิ้งไว้เพียงโพรงแผลกลวงโบ๋ที่ทั้งเจ็บแปลบและร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ มือหนายกขึ้นกุมขมับแน่น สมองปั่นป่วนหมุนวนด้วยภาพความหลัง ภาพรอยยิ้มอ่อนหวานที่เธอมักจะมีให้เสมอไม่ว่าเขาจะเกรี้ยวกราดใส่แค่ไหน น้ำเสียงนุ่มนวลที่คอยเยียวยาปมในอดีต และสัมผัสอุ่นซ่านยามที่ร่างบางแนบชิดติดแผ่นอก *“ถ้าวันหนึ่งขวัญไม่อยู่... คุณคีย์จะเหงาไหมคะ”* คำถามกระซิบแผ่วเบาในคืนก่อนหน้าที่เธอเอ่ยขึ้น ลอยวนกลับมาหลอนซ้ำในโสตประสาท ราวกับเธอกำลังบอกใบ้... ราวกับเธอกำลังวางแผนที่จะทิ้งเขาไปอย่างเลือดเย็นตั้งแต่แรก! "เธอคิดจะหนีฉันพ้นเหรอ ขวัญตา... คิดว่าซ่อนตัวอยู่ใต้หลุมไหนแล้วฉันจะหาไม่เจอหรือไง" ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง ความเจ็บปวดเปลี่ยนแปรเป็นความดุดดันและกระหายการครอบครอง เขาคือคราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้กุมบังเหียนเศรษฐกิจครึ่งประเทศ ไม่มีสิ่งใดในโลกที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้ และไม่มีใครหน้าไหนกล้าลบหลู่คำสั่งของเขา! โดยเฉพาะ... ผู้หญิงที่ขโมยหัวใจเขาไปทั้งดวง ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปรดปรานของแขกไม่速เชิญก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้ามั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ระคนระแวง "ดูสภาพแกตอนนี้สิ... คราณฑ์" มาร์คัส เลวิส เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะเย้ยถากถางอย่างไม่ปิดบัง "ไม่น่าเชื่อเลยนะว่า เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการ จะกลายเป็นหมาถูกทิ้งได้น่าสมเพชขนาดนี้" คีย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาดุดันคมปลาบจับจ้องไปยังผู้มาเยือน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างสูงใหญ่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะปิดบัง บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันทีราวกับมีประกายไฟสาดกระเซ็น "แกกล้าดียังไงถึงเหยียบเข้ามาที่นี่ มาร์คัส" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน เอ่ยทักทายคู่ปรับเก่าด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ในเมื่อเรื่องสนุกๆ แบบนี้ ฉันไม่อยากพลาดชมด้วยตาตัวเอง" มาร์คัสเดินเข้ามาใกล้ วางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคีย์ "ผู้หญิงคนนั้น... เพียงขวัญ ดีไซเนอร์ตัวเล็กๆ ที่แกหลงใหลนักหนา รู้ไหมว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไรอยู่" คีย์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ สายตาคมก้มมองซองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของศัตรูหัวใจ "แกรู้อะไร พูดมา!" คีย์พุ่งพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของมาร์คัสอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน แรงปะทะทำให้มาร์คัสเซถลา แต่รอยยิ้มบนมุมปากกลับยิ่งกว้างขึ้นด้วยความสะใจ "ใจร้อนเป็นไฟเหมือนเดิมเลยนะคีย์..." มาร์คัสหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยชื่อสถานที่ที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงฉับพลัน "เธอยังไม่ทันได้ออกนอกประเทศหรอก... แต่ตอนนี้ เธอกำลังนั่งดินเนอร์อยู่กับคนที่แกเกลียดขี้หน้ามากที่สุด ที่ห้องอาหารส่วนตัวบนยอดตึก... และคนที่พาเธอไป ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นคนที่ถือเอกสารสิทธิ์ครอบครองบริษัทของแม่เธออยู่ในมือตอนนี้ต่างหากล่ะ" มือที่กำคอเสื้อของมาร์คัสค่อยๆ คลายออก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกเข้ากระดูกดำ เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่การหนีธรรมดา แต่เป็น "เกม" ที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแยบยล และคนอร์เควสที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... อาจไม่ใช่แค่เพียงขวัญคนเดียว มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ