หมากตานี้พลิกกลับ

“ถ้าคุณก้าวออกไปอีกก้าวเดียว หลักฐานชุดนี้จะถูกส่งไปที่กรมสอบสวนคดีพิเศษทันที และผมรับรองได้ว่าชีวิตที่เหลือของคุณ จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันในฐานะนักธุรกิจอีกต่อไป” เสียงทุ้มต่ำของคราณฑ์ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงกาล่าดินเนอร์ที่หรูหรา เสียงเพลงแจ๊ซที่เคยบรรเลงอย่างแผ่วเบาพลันเงียบสนิทลง ราวกับอากาศถูกสูบออกจากห้องจนหมดสิ้น ทุกสายตาของแขกเหรื่อระดับวีไอพีในงานหันไปจับจ้องยังใจกลางห้อง ที่ซึ่งคราณฑ์ยืนตระหง่านดุจราชสีห์ผู้ถือไพ่เหนือกว่า โดยมีมาร์คัส เลวิส ยืนแข็งค้างอยู่เบื้องหน้าในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนที่ดูยับยู่ยี่ในสายตาของผู้พบเห็น มาร์คัสแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่ยี่หระ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม “ขู่ผมเหรอคราณฑ์? คุณคิดว่าแค่กระดาษไม่กี่แผ่นจะทำลายผมได้งั้นหรือ? ฝันหวานไปหน่อยมั้ง” คราณฑ์ไม่ได้โกรธเคือง เขากลับยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เพียงขวัญซึ่งยืนหลบอยู่หลังแนวเสาหินอ่อนจำได้ดีว่ามันน่ากลัวเพียงใด มันคือรอยยิ้มก่อนที่พายุจะถล่ม “งั้นลองดูนี่ไหมครับ... รายการเดินบัญชีลับที่เกาะเคย์แมน สัญญาจ้างวานฆ่าเมื่อห้าปีก่อน และที่สำคัญที่สุด...” คราณฑ์ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ จังหวะการก้าวนั้นหนักแน่นและกดดัน ราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของมาร์คัส “วิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์ตอนที่คุณพยายามลักพาตัวเพียงขวัญที่ท่าเรือเมื่อครู่นี้... อ้อ ผมลืมบอกไปว่า คนของผมจัดการ ‘เก็บกวาด’ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ข้อมูลทั้งหมดถูกอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์หลักของสำนักข่าวทุกสำนักเป็นที่เรียบร้อย” ใบหน้าของมาร์คัสเปลี่ยนจากสีแดงก่ำด้วยความโกรธเป็นซีดเผือดจนเกือบขาว เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอ ก่อนจะพบว่าหน้าโซเชียลมีเดียและเว็บไซต์ข่าวเศรษฐกิจทุกแห่งกำลังประโคมข่าวการฉ้อโกงและการฟอกเงินของบริษัทเขาราวกับไฟลามทุ่ง หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของมาร์คัสถูกเทขายจนติดฟลอร์ภายในเวลาไม่กี่นาที “แก... แกทำแบบนี้ไม่ได้!” มาร์คัสพุ่งตัวเข้าใส่คราณฑ์ด้วยความขาดสติ แต่เพียงขวัญที่ยืนเฝ้าดูเหตุการณ์กลับกลั้นหายใจ เธอเห็นเพียงร่างของคราณฑ์ที่ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงหลบ แล้วคว้าคอเสื้อของมาร์คัสกดลงกับพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนเสียงกระแทกดังสะท้านไปทั้งห้อง “ผมเคยบอกคุณแล้วมาร์คัส... ว่าอย่ามาแตะต้อง ‘ของ’ ของผม” คราณฑ์ก้มลงกระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกชัน “คุณคิดว่าคุณฉลาดที่ใช้เพียงขวัญเป็นเหยื่อล่อผมไปที่ท่าเรือใช่ไหม? แต่คุณลืมไปว่าหมากที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่หมากที่อยู่บนกระดาน... แต่คือคนที่ถือกระดานนั้นไว้อย่างผมต่างหาก” เพียงขวัญรู้สึกหัวใจเต้นรัว แรงกดดันที่เธอแบกรับมาตลอดหลายเดือนเริ่มมลายหายไป ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไปหาชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจให้ แสงไฟในห้องโถงกลับดับพรึบลงโดยไม่มีการแจ้งเตือน เสียงกรีดร้องของเหล่าแขกเหรื่อดังระงมไปทั่ว ความโกลาหลเข้าครอบงำพื้นที่ในชั่วพริบตา “คราณฑ์!” เธอตะโกนเรียกชื่อเขาผ่านความมืด แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงฝีเท้าที่วิ่งสวนทางกันไปมา ในวินาทีที่ไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง เพียงขวัญพบว่าพื้นที่กลางห้องนั้นว่างเปล่า มาร์คัสหายไปแล้ว และคราณฑ์ก็ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนพื้นตรงจุดที่มาร์คัสเคยอยู่ เธอก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความระแวง ก่อนจะเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนกระดาษแผ่นนั้น ‘คุณชนะในเกมนี้ คราณฑ์... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าชีวิตคน ไม่ใช่แค่เกมหมากรุกที่จบแล้วจบไป ฉันยังไม่ยอมแพ้ และคนที่จะเป็นรายต่อไปไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นผู้หญิงที่คุณรัก’ หัวใจของเพียงขวัญกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองคราณฑ์ที่หันมาสบตากับเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความตื่นตระหนกที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่มิด ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงปรบมือแผ่วเบาดังมาจากมุมมืดของระเบียงชั้นบน เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืด “ปรบมือให้กับชัยชนะของนายนะ คราณฑ์... แต่เสียใจด้วยที่งานเลี้ยงฉลองของนายอาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิด” ชายคนนั้นกล่าวพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่พวกเขา “เพราะสิ่งที่ฉันเตรียมไว้ให้ มันไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจ... แต่มันคือนรกที่นายจะไม่มีวันลืม” คราณฑ์รีบดึงร่างของเพียงขวัญเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่นทันที ขณะที่เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์พร้อมกับการแตกกระจายของโคมไฟคริสตัลยักษ์เหนือศีรษะของพวกเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้คราณฑ์กับเพียงขวัญในเกมหมากตานี้ไปพร้อมกันนะคะ มิดไนท์คิส