คำสารภาพในคืนเดือนหงาย

“ถ้าคุณคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องสิ่งที่คุณรักด้วยวิธีที่สิ้นคิดแบบนี้อีกล่ะก็... ฉันสาบานได้เลยว่า ต่อให้ต้องล่ามโซ่คุณไว้กับเตียงนอน ฉันก็จะทำ!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของบ้านพักริมทะเลที่ถูกคั่นกลางด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นระยะ เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัวเมื่อร่างสูงใหญ่ของคราณฑ์ก้าวเข้ามาประชิด เขายังอยู่ในชุดสูทราคาแพงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นปูนจากเหตุการณ์ในฮอลล์เมื่อหลายชั่วโมงก่อน แต่นั่นไม่น่าหวั่นใจเท่ากับแววตาของเขาที่กำลังสั่นไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ เพียงขวัญถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ “คุณคีย์... ทำไมต้องตามมาคะ ในเมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว มาร์คัสไม่ได้ต้องการชีวิตฉัน เขาแค่ต้องการสิ่งที่เขาสูญเสียไป... และฉันก็แค่ต้องการให้คุณปลอดภัย” “ปลอดภัย?” คราณฑ์เค้นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เขาก้าวเข้ามาประชิดจนร่างของเธอถูกกักขังไว้ในวงแขนแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นจางๆ ของเขม่าควันไฟจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ ทำให้เพียงขวัญรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ “คุณคิดว่าผมจะใช้ชีวิตอยู่ได้หรือ ถ้าหากแลกมันมาด้วยความปลอดภัยของคุณบนกองซากปรักหักพังแบบนั้น” มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาทาบที่ข้างแก้มของเธอ สัมผัสของเขาไม่ได้ร้อนแรงดั่งไฟเผาเหมือนทุกครั้ง แต่มันแผ่ซ่านด้วยความโหยหาและสั่นเทาอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ไล้นิ้วโป้งไปตามรอยด่างพร้อยของคราบน้ำตาบนใบหน้าหวาน “ฉันขอโทษ...” เสียงของเขาทุ้มพร่าและแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง “ขอโทษที่เคยผลักไส ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเผชิญกับนรกที่ฉันสร้างขึ้นเพียงลำพัง และขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดเพราะความเย็นชาที่ฉันจงใจสวมหน้ากากเข้าหา” เพียงขวัญเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำว่าขอโทษจากปากของผู้ชายที่ถือทิฐิสูงส่งดั่งภูผาคนนี้ คราณฑ์หลับตาลงพริบหนึ่งก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ “ฉันยอมรับว่าตัวเองมันเลวร้าย... ฉันใช้ความโกรธแค้นและปมในอดีตมาเป็นเกราะกำบังหัวใจ จนกระทั่งวันที่เห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางอันตรายที่ผมเป็นคนดึงคุณเข้ามา... วินาทีที่โคมไฟนั่นร่วงลงมา ขวัญ... ใจผมมันแทบจะหยุดเต้น” “คุณคีย์...” “ใช่ ผมรักคุณ...” เขาเอ่ยคำสารภาพออกมาอย่างมั่นคง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้อง “รักจนไม่เหลือความทะนงตัวใดๆ อีกแล้ว ไม่ว่ามาร์คัสจะพยายามเล่นเกมสกปรกแค่ไหน ไม่ว่าอดีตจะตามหลอกหลอนผมเพียงใด แต่จากนี้ไป... โลกทั้งใบของผมมีแค่คุณคนเดียว เพียงขวัญ” คำสารภาพนั้นราวกับมนตร์สะกดที่ละลายกำแพงในใจของหญิงสาวจนหมดสิ้น เพียงขวัญปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือหยดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เธอโผเข้ากอดร่างสูงแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะเป็นเพียงภาพฝันที่สลายไปกับแสงจันทร์ “ขวัญก็รักคุณ... รักคุณมาตลอด แม้จะรู้ว่ามันคือความรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม” คราณฑ์กระชับกอดแน่นขึ้นอีก เขาสูดกลิ่นหอมจากซอกคอของเธออย่างบ้าคลั่ง ความอ่อนหวานที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับสิทธิ์ครอบครอง มันล้ำค่าเกินกว่าคำบรรยายใดๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลภายนอก ทั้งคู่ต่างตระหนักดีว่าค่ำคืนนี้อาจเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขที่สุด ก่อนที่พายุลูกใหม่จะโหมกระหน่ำเข้ามา ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเริ่มกลับมาครอบงำห้องนอนอีกครั้ง เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นและแฝงไปด้วยความคุกคามก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพักริมทะเลแห่งนี้ คราณฑ์ผละจากเพียงขวัญช้าๆ แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นดุดันดั่งสัตว์ป่าที่ถูกรบกวน เขาหันไปมองบานประตูไม้ที่สั่นสะเทือนตามแรงกระแทก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นหูจะดังลอดเข้ามา “ขอบคุณที่มาพบกันถึงที่นี่นะ... คราณฑ์” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ประตูไม้ก็ถูกพังเข้ามาจนกระเด็นหลุดจากบานพับ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ และเมื่อแสงจากโคมไฟริมทางส่องกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน เพียงขวัญถึงกับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เพราะคนตรงหน้าคือคนเดียวกับที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์ชิงตัวประกันเมื่อปีก่อน! รี้ดเดอร์คะ... มิดไนท์คิสหวังว่าตอนที่ 19 นี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซ่อนเงาของพวกเขาเสมอมาค่ะ!