กรงทองต้องมนตร์

เสียงไม้เนื้อหนักที่หักสะั้นลงพร้อมกับบานประตูห้องทำงานส่วนตัวที่กระแทกเข้ากับผนังปูนอย่างแรง เกิดเป็นแรงสะเทือนที่ส่งตรงถึงฝ่าเท้าของเพียงขวัญ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ภาพความอลหม่านตรงหน้าไม่ใช่ฉากในละครหลังข่าว หากแต่มันคือความจริงอันดิบเถื่อนที่กำลังบีบอัดออกซิเจนในห้องเพนท์เฮาส์หรูระดับร้อยล้านให้เบาบางลงในพริบตา ร่างสูงสง่าของคีย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหนเลย เขายังคงยืนพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ แก้ววิสกี้ในมือไหววูบตามจังหวะการหมุนข้อมือช้าๆ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬทอดมองผู้บุกรุกด้วยประกายเยียบเย็น ราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน... มาร์คัส" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก คีย์ปรายตามองไปยังชายหนุ่มลูกครึ่งรูปร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านซากประตูเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาแบบตะวันตกนั้นบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่คมกวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของเพียงขวัญซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่มุมห้อง มาร์คัส เลวิส หัวหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยคุกคาม เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้เพียงขวัญช้าๆ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะได้เฉียดเข้าใกล้ตัวหญิงสาว ร่างของคีย์ก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นไว้ราวกับเสือชีตาร์ที่ปกป้องอาณาเขต "ถอยไป... อย่าเอาความสกปรกของแกมาแตะต้องคนของฉัน" คีย์กดเสียงต่ำ ลมหายใจที่เป่ารดต้นคออีกฝ่ายเต็มไปด้วยไอสังหาร "คนของนายงั้นเหรอ?" มาร์คัสแค่นหัวเราะ ดวงตาสีฟ้าจัดมองเลยไหล่กว้างของพระเอกไปยังหญิงสาว "น่าสนใจดีนี่... ผู้หญิงที่นายซ่อนไว้หลังฉาก เป็นหมากตัวใหม่ที่จะใช้ล้มกระดานฉันสินะ ขวัญตา... เธอนี่มันโง่เง่าเสียจริง ที่ยอมเอาตัวเข้ามาอยู่ในกรงของปีศาจตนนี้" เพียงขวัญเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจุกอก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกกดดันและสายตาของคีย์ที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ก็สร้างความอุ่นวาบประหลาดขึ้นในใจอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่ได้ผลักไสเธอออกไปในยามวิกฤต ตรงกันข้าม... เขากลับเลือกที่จะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากรัศมีอันตรายของคู่อริ เหตุการณ์ชุลมุนจบลงด้วยการมาถึงของบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่คีย์ส่งสัญญาณเรียกผ่านระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะ มาร์คัสถูกลากตัวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ยังคงทิ้งปริศนาบางอย่างไว้ในอากาศ ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างขวางกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความตึงเครียดยังคงปกคลุมหนาแน่น เพียงขวัญยืนกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากความตกใจกลัว ภาพความดิบเถื่อนเมื่อครู่ยังคงติดตา จนกระทั่งสัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงบนหัวไหล่บางทำให้เธอสะดุ้งเงยหน้าขึ้น "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำเสียงนั้น... ไร้ซึ่งความเยียบเย็นที่เขาใช้พูดกับมาร์คัส มันคือความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจเรือนร่างของเธออย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ เกิดขึ้น "ขะ... ขอบคุณค่ะ" เพียงขวัญกระซิบตอบ เสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส คีย์ถอนหายใจยาว แววตาไหววูbyขึ้นชั่วขณะก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความนิ่งเรียบตามเคย เขายื่นมือหนามาจับข้อมือบางที่เย็นเฉียบของเธอไว้ ออกแรงจูงเบาๆ ให้เดินตามไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้อง "ตามฉันมา... เธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่อย่างถาวรแล้วล่ะ ขวัญตา" คำประกาศนั้นไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่คือคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพียงขวัญถูกพามายังห้องชุดส่วนตัวอีกโซนหนึ่งของเพนท์เฮาส์ ซึ่งถูกตกแต่งไว้ด้วยโทนสีอบอุ่นต่างจากห้องทำงานด้านนอกอย่างสิ้นเชิง บนเตียงนอนขนาดใหญ่มีกระเป๋าเดินทางของเธอวางตั้งอยู่เรียบร้อย ทั้งที่เธอยังไม่ทันได้บอกให้ใครไปเก็บมันมาด้วยซ้ำ นี่คือความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา... เขาจัดการทุกอย่างให้เธอปลอดภัย ก่อนที่เธอจะทันได้ร้องขอเสียด้วยซ้ำ "ทำไม... คุณถึงต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ด้วยคะ" เพียงขวัญตัดสินใจเอ่ยถามออกไป ขณะมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังรินน้ำอุ่นใส่แก้วยื่นมาให้ มือบางรับแก้วมาถือไว้ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมหลุบมองเสี้ยวหน้าหวานที่ฉายแววสับสน เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชandชนจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ทำให้เพียงขวัญต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "เพราะเธอคือคนเดียว... ที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ทำเอาสติของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง "จำคำของฉันไว้... ขวัญตา อยู่ในกรงนี้ เธอก็คือควีนของฉัน" ค่ำคืนนั้น เพียงขวัญนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่มนวล กลิ่นกายของชายหนุ่มยังคงลอยวนอยู่ในความรู้สึก หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนซาบซึ้ง เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า... การก้าวเข้ามาในกรงทองแห่งนี้ จะเป็นการเดินเข้าสู่หลุมพรางที่เธอไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีกตลอดกาลหรือไม่ ติ๊ง! เสียงข้อความสั้นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบในยามดึก เพียงขวัญเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความงงงวย หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้ พร้อมกับรูปภาพแนบไฟล์เดียวที่ส่งตรงเข้ามา ภาพถ่ายใบหน้าของมารดาเธอกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง โดยมีชายปริศนายืนยิ้มเยาะอยู่ข้างเตียง พร้อมข้อความด้านล่างที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจ *"ของขวัญต้อนรับการย้ายบ้าน... หวังว่าคุณหนูขวัญตาจะสนุกกับกรงทองของคีย์นะ ถ้ารักษาของชิ้นนี้ไว้ไม่ดีพอ ระวังมันจะแตกคามือ..."* มิดไนท์คิสขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอมานะคะ