กฎสามข้อของซาตาน

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นทีละจังหวะ เปรียบเสมือนเสียงนับถอยหลังลมหายใจของเพียงขวัญ ร่างสูงใหญ่ของคราณฑ์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีอำพันสาดกระทบกรอบหน้าคมคายสันกรามเด่นชัด ราวกับรูปสลักของเทพปกรณัมกรีกที่ซ่อนความดุดันไว้ใต้ความนิ่งขรึม เขายังไม่ถอดสูทด้วยซ้ำ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ ทำให้เพียงขวัญรู้สึกราวกับออกซิเจนรอบตัวกำลังลดปริมาณลงอย่างรวดเร็ว "เชิญนั่งค่ะ คุณขวัญตา..." คราณฑ์ผผายมือไปยังเก้าอี้หนังสีดำฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าสายตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกลับกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเส้นผมสลวยที่คลอเคลียลาดไหล่บาง ไปจนถึงมือเรียวที่กำลังกำชายเสื้อกันหนาวแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด เพียงขวัญกลืนก้อนความหวาดกลัวลงคอ เธอฝืนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันคิดว่าเราตกลงกันแค่เรื่องเอกสารค้ำประกันหุ้นของแม่..." เธอกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามควบคุมไม่ให้ความตื่นตระหนกสั่นคลอนน้ำเสียง "เอกสารนั่นมันเป็นแค่กุญแจดอกแรกค่ะ..." คราณฑ์ขัดขึ้น ร่างสูงขยับเข้าใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น โน้มตัวลงเล็กน้อยจนเงาของเขาแผ่คลุมร่างบางเอาไว้ทั้งหมด "แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อจากนี้... คือสัญญาระหว่างเราสองคนต่างหาก" เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า มันวางอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดเงา สะท้อนแสงไฟสลัว เพียงขวัญมองมันด้วยหัวใจที่หล่นวูบ เธอรู้ดีว่าไม่มีของฟรีบนโลกใบนี้ โดยเฉพาะจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นฉลามร้ายแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์อย่างเขา "เปิดดูสิทธิ์ของคุณสิคะ..." เขากล่าวต่อด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "หรืออยากให้ฉันช่วยเปิดให้... แบบแนบชิดกว่านี้ดีล่ะคะ" เพียงขวัญเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวยื่นไปหยิบซองเอกสารนั้นด้วยความระมัดระวัง ราวกับมันคืองูพิษที่พร้อมจะฉกกัด นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะดึงกระดาษแผ่นหนาออกมาอ่าน ข้อความบนนั้นถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรคมชัดเจน แต่ละบรรทัดทำให้เลือดในกายของเธอยิ่งเย็นเฉียบ *กฎสามข้อสำหรับ 'คู่พันธะ' ของคราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์* ดวงตากลมโตไล่อ่านทีละบรรทัด ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพบเนื้อหาภายใน *ข้อที่หนึ่ง: ห้ามปฏิเสธการปรากฏตัวเคียงข้างเขาในทุกงานสังคม ไม่ว่าจะเป็นฐานะอะไรก็ตาม และต้องทำตัวราวกับเป็นคนรักที่หลงใหลในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ* *ข้อที่สอง: ห้ามติดต่อ หรือมีความสัมพันธ์เชิงธุรกิจหรือส่วนตัวใดๆ ทั้งสิ้นกับ 'มาร์คัส เลวิส' หากฝ่าฝืน... สัญญาหุ้นของมารดาเธอจะถูกฉีกทิ้งทันที* *ข้อที่สาม: ต้องพร้อมตอบสนองและอยู่ในอาณัติของเขาตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีข้อยกเว้น* เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาคู่สวยฉายแววโกรธเคืองจนประกายไฟแห่งความท้าทายลุกโชนขึ้นมากลบความกลัวชั่วขณะ "คุณกำลังบ้าหรือเปล่าคะ! นี่มันไม่ใช่สัญญาทางธุรกิจแล้ว... นี่มันข้อตกลงทาสชัดๆ!" คราณฑ์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในอกกว้าง ร่างสูงผละตัวออกห่างเล็กน้อยก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเธอด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ราวกับแมวหยอกหนู "ทาสอย่างนั้นเหรอคะ..." เขาทวนคำ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันจางๆ "ฉันกำลังให้โอกาสคุณกู้บริษัทของครอบครัวคุณคืนมานะ คุณขวัญตา... แลกกับการเอาตัวเข้ามารับผิดชอบเกมที่คุณแม่ของคุณและมาร์คัสร่วมกันก่อขึ้น มันยุติธรรมที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ" "ฉันไม่เคยรู้เรื่องแผนการสกปรกของมาร์คัส!" เพียงขวัญเถียงกลับเสียงกร้าว ดวงตาเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับ "แต่คุณคือนามสกุล 'พิสุทธิ์วงศ์' ค่ะ..." คราณฑ์ตัดบทเสียงเฉียบขาด แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดیسาดส่องความเยียบเย็นจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงทันที "ตราบใดที่คุณยังใช้ชื่อนี้ คุณก็หนีไม่พ้นความรับผิดชอบ... เลือกเอาค่ะ จะเซ็นแล้วยอมทำตามกฎสามข้อนี้แต่โดยดี หรือจะปล่อยให้บริษัทของแม่คุณล้มละลายกลายเป็นเศษกระดาษในวันพรุ่งนี้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าความกดดันกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เพียงขวัญกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน เธอไม่มีทางเลือก... เธอรู้ดีว่ามารดารักบริษัทนั้นยิ่งกว่าชีวิต หากมันพังทลายลง แม่ของเธอคงตรอมใจตายเป็นแน่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกพ่ายแพ้ คว้าปากกาบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา จรดปลายปากกาลงบนกระดาษเพื่อเซ็นชื่อของตนเองลงไปอย่างจำยอม คราณฑ์มองภาพนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือหนาออกไปดึงกระดาษแผ่นนั้นกลับมา ก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้เธอจนระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นกายบุรุษเพศอบอวลอยู่ปลายจมูกของเธอ "เด็กดี..." เขากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ "ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันนะคะ... เริ่มต้นคืนนี้เลยเป็นไงคะ?" เพียงขวัญเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ สัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยในอาคารก็ดังสนั่นขึ้นกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวทั่วผนังห้อง และเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกดังปังๆ ตามมาติดๆ "คุณคอยาวคะ! แขกไม่ได้รับเชิญคนพิเศษ... บุกขึ้นมาถึงชั้นบนแล้วค่ะ!" เสียงเลขานุการหน้าห้องละล่ำละลักผ่านอินเตอร์คอมเข้ามา ก่อนสัญญาณจะถูกตัดขาดด้วยเสียงโครมครามราวน ಬานประตูถูกถีบพังลง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนี้นะคะ