เงาแค้นบังตา

หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงในมือของคีย์ (คราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์) สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องทำงานกว้าง ที่ซึ่งกลิ่นไวน์ชั้นดีและบุหรี่ราคาแพงลอยวนเวียนอบอวลราวกับเครื่องพันธนาการทางอารมณ์ ชายหนุ่มปรายตามองภาพที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอด้วยนัยน์ตาสีสนิมที่ลẫกและเยียบเย็นจนน่ากลัว สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเด่น บ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่เบื้องหลังท่าทีนิ่งขรึมราภูเขาน้ำแข็ง ภาพตัดต่อ... ภาพที่ถูกกระบวนการดิจิทัลบิดเบือนจนแนบเนียน ระหว่างเพียงขวัญ หญิงสาวผู้กุมหัวใจและสัญญาลับของเขา กับมาร์คัส เลวิส คู่อריผู้เหี้ยมเกรียม ทั้งคู่กำลังยืนแนบชิดกันในห้องพักส่วนตัวแห่งหนึ่ง รอยยิ้มที่เพียงขวัญมอบให้ชายอื่นในภาพช่างบาดลึกหัวใจของคนมองจนแทบกระออก "เธอเลือกทางนี้เองสินะ... ขวัญตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเยาะหยัน มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เกรี้ยวกราด และพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ปมในอดีตเรื่องการถูกหักหลังที่เคยฝังรากลึกในใจถูกกระชากให้กลับมาสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน คราณฑ์ไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเคยยอมลดกำแพงหัวใจ อ่อนโยนและเร่าร้อนด้วยยามค่ำคืน จะกล้าแทงข้างหลังเขาได้อย่างเลือดเย็นเช่นนี้ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกร่างระหงของเพียงขวัญก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าอ่อนล้า ดวงตากลมโตมีความกังวลฉายชัด เธอกวาดสายตามองหาชายหนุ่มก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส หันหลังให้แสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอก "คีย์คะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะแตะปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อปลอบประโลมความเครียดที่เธอคิดว่าเขากำลังเผชิญจากปัญหาธุรกิจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงตวาดกร้าวลอดไรฟันดังขึ้นสะท้อนก้องห้องทำงานกว้าง คราณฑ์สะบัดร่างหันขวบกลับมาเผชิญหน้า นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีอำมหิตที่เพียงขวัญไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ร่างบางชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับปฏิกิริยาที่รุนแรงเกินกว่าเหตุ "คีย์... เป็นอะไรไปคะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึง..." "ยังต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกงั้นเหรอ?" คราณฑ์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข สติของเขาถูกความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจนมืดบอด ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่เตรียมตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางทั้งสองข้างไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บีบเค้นจนผิวเนื้อนวลขึ้นรอยแดงช้ำ "โอ๊ย! เจ็บนะคะคีย์ คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ขวัญเจ็บนะ!" เพียงขวัญนิหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล แรงมหาศาลจากชายหนุ่มทำให้เธอกลายเป็นเพียงนกน้อยในกำมือ "ใช่! ฉันมันบ้า บ้าที่เชื่อผู้หญิงหน้าเนื้อใจเสืออย่างเธอ!" คราณฑ์คำรามลั่น ขว้างสมาร์ทโฟนในมือลงตรงหน้าเท้าของเธอ หน้าจอยังคงแสดงภาพตัดต่อชุดนั้นค้างอยู่ "อธิบายมาสิ! ภาพนี้มันคืออะไรวะขวัญตา! เธอนัดเจอไอ้มาร์คัสลับหลังฉัน แลกกับการเอาข้อมูลบริษัทของฉันไปให้มันใช่ไหม!" เพียงขวัญก้มมองภาพบนหน้าจอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏ "นี่มัน... ภาพอะไรกันคะ? ขวัญไม่เคย... ขวัญไม่เคยไปไหนกับคุณมาร์คัสตามลำพังเลยนะคะ ภาพนี้มันไม่ใช่ความจริง!" "โกหก!" คราณฑ์ตะคอกใส่หน้าเธออย่างไม่ใยดี ความโกรธบังตาจนเขาไม่ยอมรับฟังคำปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น "หลักฐานคาตาขนาดนี้เธอยังจะกล้าปฏิเสธอีกงั้นเหรอ หน้าตาเธอดูซื่อใส แต่ลับหลังคงแอบไปซบอุ่นอกไอ้มาร์คัสมันสินะ หึ! คงสะใจมากสินะที่ปั่นหัวฉันเล่นได้!" "คุณกำลังเข้าใจผิดนะคีย์! ฟังขวัญก่อนสิคะ ขวัญไม่เคยหักหลังคุณ... ทำไมคุณถึงไม่เชื่อใจขวัญเลย!" น้ำตาคลอเบ้าหน่วยขึ้นด้วยความคับแค้นใจ ความน้อยใจและเสียใจตีตื้นขึ้นมาจุกอก คำก็ว่าหักหลัง สองคำก็ว่าขายตัว เธออดทนต่อสู้กับปัญหาครอบครัว อดทนยอมรับพันธะสเน่หาอันบ้าคลั่งนี้ก็เพราะรักและจริงใจต่อเขา แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการดูถูกเหรียญหยามอย่างไร้เยื่อใย "ความเชื่อใจเหรอ? ของแบบนั้นฉันเคยมีให้คนอื่นมาอดีต... และมันก็ทำให้ฉันเกือบตาย! แต่กับเธอ ขวัญตา... ฉันโง่เองที่ยอมแหกกฎตัวเอง ยอมปล่อยให้ผู้หญิงโลภมากอย่างเธอเข้ามาใกล้ใจ!" ถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ เพียงขวัญตัวชาดิก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่างจนแทบยืนไม่อยู่ หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มนวลอย่างกลั้นไม่อยู่ ความอ่อนแอที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดพังทลายลงตรงหน้าชายผู้เป็นดั่งดวงใจ "ถ้าคุณคิดว่าขวัญเป็นคนแบบนั้น... ถ้าคุณไม่เคยเชื่อใจขวัญเลยตั้งแต่แรก..." เพียงขวัญสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเสียงสะอื้น พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้แม้หัวใจจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "งั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกค่ะ!" "คิดจะหนีไปหาชู้รักของเธออีกงั้นสิ? ฝันไปเถอะ!" คราณฑ์แค่นYิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความกระหายการลงทัณฑ์ "ในเมื่อเธออยากเล่นเกมทรยศนัก ฉันนี่แหละจะทำให้เธ้ารู้ซึ้งเองว่า การหักหลังคราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์ ต้องแลกมาด้วยอะไร!" ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่อย่างไม่ใยดี คราณฑ์โถมกายเข้าทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและพลังโทสะ ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสชาติอันขื่นขม เพียงขวัญพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของชายหนุ่ม มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างกระชากชุดเดรสเนื้อดีจนกระดุมหลุดลุ่ย ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับความเย็นยะเยือกของอากาศในห้อง ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ที่ขาดห้วงของหญิงสาว คราณฑ์ฝังใบหน้าลงซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของด้วยความป่าเถื่อน เพื่อประกาศกร้าวว่าเธอคือเชลยที่ไม่มีวันหลุดพ้นจากเงาแค้นครั้งนี้ไปได้ "ปล่อย... ปล่อยขวัญนะคะคนใจร้าย... ฮือ..." เสียงหวานขาดหายไปในลำคอเมื่อถูกริมฝีปากร้อนปิดทับลงมาอีกครั้ง ความซาบซ่านที่เคยหวานล้ำแปรเปลี่ยนเป็นความทรมานแสนสาหัส หัวใจของทั้งคู่ต่างแตกสลายไปคนละทิศคนละทางจากภาพตัดต่อลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของศัตรู ในขณะที่พายุสเน่หาอันเร่าร้อนและเต็มไปด้วยคราบน้ำตากำลังโหมกระหน่ำในห้องมืดทึบนั้นเอง... เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยส่วนตัวหน้าห้องทำงานก็ดังขึ้นลั่น ขัดจังหวะทุกสรรพเสียง ทว่าคราณฑ์กลับไม่สนใจ เขายังคงระบายความโกรธเกรี้ยวใส่ร่างบางใต้ร่าง แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ พร้อมกับเสียงพังประตูห้องทำงานชั้นบนก็ดังโครมครามสนั่นหวั่นไหว! ร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝันในยามวิกาลก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของผู้มาเยือนใหม่ ซึ่งเอ่ยประโยคทำลายล้างสติของคราณฑ์ให้ดิ่งวูบลงเหวลึก... "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะการลงทัณฑ์ 'ว่าที่ภรรยา' ของนายสินะ... คุณคราณฑ์" ด้วยรักและปรารถนาดี มิดไนท์คิส