คืนเร่าร้อนกลางสายฝน

ปลายนิ้วแกร่งที่ตรึงอยู่ข้างแก้มนวลไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ทว่าแรงกดดันจากท่วงท่าของคีย์กลับทำให้บรรยากาศรอบกายแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจและเกมอำนาจมาโชกโชน—กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือความเย็นเยียบของสายฝนด้านนอก—อบอวลอยู่ปลายจมูกของเพียงขวัญ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการควักเอาความจริงทุกอณูออกมาจากใจดวงน้อยที่กำลังเต้นระส่ำ "ฉันถาม... ว่าเธอกับมันมีอะไรปิดบังฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำรlลอดไรฟัน ยิ่งใกล้ยิ่งร้อนรุ่ม ยิ่งกดดันจนเพียงขวัญต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงประกายไฟแห่งความหึงหวงและระแวงที่ลุกโชนอยู่ในนัยน์ตาของเขา ทว่าคีย์กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอรอดพ้น ปลายคางมนถูกปลายนิ้วแข็งแรงเชยขึ้นบังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาตรงๆ "ถ้าหมายถึงเรื่องที่มาร์คัสพยายามติดต่อฉัน..." เพียงขวัญสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงของเธอพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวรากลองศึก "คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอคะคีย์ ว่าเขาต้องการอะไรจากบริษัทของแม่ฉัน... และเขาก็ใช้เรื่องนั้นมาต่อรองกับฉัน" "ต่อรอง?" คีย์ทวนคำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันที่ไปไม่ถึงดวงตา "ด้วยวิธีไหนล่ะ... ดินเนอร์ใต้แสงเทียน? หรือว่าข้อเสนอที่แนบมากับเอกสารลับที่ฉันเห็นบนโต๊ะทำงานของมันเมื่อวานนี้?" เพียงขวัญเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "คุณ... คุณสะกดรอยตามฉัน?" "ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่อยู่ในกำมือของฉัน" คีย์ตอบเสียงกร้าว ท่าทีเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกความหึงหวงและโทสะเข้าครอบงำจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนแผ่นหลังบางของเธอแนบสนิทติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนจากร่างกายของเขากลับแผ่ซ่านทะลุกระโปรงและเสื้อผ้าเข้ามาจนผิวเนื้อเธอร้อนผ่าว "เพียงขวัญ... เธอควรจำไว้ให้ขึ้นใจว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนมีสิทธิ์แตะต้องของๆ คราณฑ์ ธีรภัทรวณิชย์ แม้แต่ปลายนิ้ว... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'มาร์คัส เลวิส'" เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องสะเทือนไปทั่วหุบเขา พร้อมๆ กับที่กระแสไฟฟ้าภายในบ้านพักตากอากาศริมผาดับวูบลงทันที ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกายเหลือเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่ฟาดผ่านกระจกบานใหญ่เป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ และลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอย่างแนบชิด เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ มือเรียวเล็กยกขึ้นทาบอกแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงระยะห่าง ทว่าสัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้ากลับทำให้เธอเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความมืดมักสร้างความกลัวให้มนุษย์ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็ปลดปล่อยความรู้สึกที่ถูกกักเก็บไว้ให้เป็นอิสระ "ไฟ... ดับ" เสียงหวานเอמהสั่นพร่าเล็กน้อยท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างราวกับพายุคลั่ง "ดีแล้ว..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ความมืดจะช่วยให้เธอไม่ต้องหลบสายตาฉัน... และทำให้ฉันไม่ต้องยับยั้งชั่งใจอะไรอีกต่อไป" ยังไม่ทันที่เพียงขวัญจะได้เอื้อnคำปฏิเสธใดหลุดรอดจากริมฝีปาก คีย์ก็รวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของทั้งสองแนบชิดติดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความเยือกเย็นจากสายฝนภายนอกถูกเผาผลาญจนมลายสิ้นด้วยอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ จูบในคราแรกเต็มไปด้วยความคุกรุ่นของโทสะและหึงหวง ราวกับเขาต้องการลงทัณฑ์ที่เธอทำให้เขาต้องร้อนรุ่มใจ ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านที่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบยาบในอ้อมแขน ความดุดันนั้นก็ค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ปลายนิ้วเรียวของคีย์สอดเข้า10ผ่านกลุ่มผมนุ่มสลวย ประคองท้ายทอยเธอไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหน ขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้เล็มความหวานล้ำจากเรียวปากบางอย่างเอาแต่ใจ ตัวตนของเธอในเวลานี้ถูกหลอมรวมให้เป็นหนึ่งเดียวกับเขาภายใต้เสียงพายุฝนที่คำรามก้องโลกภายนอก สัญญาลับระหว่างเรา... ในวินาทีนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจอีกต่อไป แต่มันคือพันธะเสน่หาที่ไร้ทางหลีกหนี เพียงขวัญหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับวังวนแห่งความสเน่หาที่เขาเป็นผู้ขีดเส้น ร่างกายและหัวใจของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสอันชำนาญและร้อนแรงนั้นอย่างสิ้นเชิง ทุกสัมผัส ทุกอ้อมกอด และทุกจังหวะลมหายใจ ล้วนตอกย้ำว่าเธอไม่มีวันหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว ทว่า... ในขณะที่ห้วงอารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงฟ้าผ่าครั้งใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงกิ่งไม้หักโค่นกระแทกเข้ากับระเบียงห้องนอนชั้นสองอย่างแรง! คีย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของเขายังคงหอบกระชั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางประตูระเบียงมืดสนิทด้วยสัญชาตญาณนักล่า เพียงขวัญซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจจากเสียงฟ้าร้อง แต่แล้ว... ท่ามกลางเสียงสายฝนและลมพายุที่บ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน ก็ดังแทรกขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้านพักตากอากาศ... เสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ราวกับรู้รหัสผ่าน และรู้ดีว่าในยามวิกาลเช่นนี้... ใครกำลังติดอยู่ข้างในบ้านหลังนี้บ้าง! มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ร้อนระอุนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ