สมาชิกใหม่ที่ทุกคนสงสัย

"ถ้าฝีมือมีอยู่แค่นี้ ตำแหน่งที่ท่านหัวหน้ากิลด์มอบให้... ดูจะoversized ไปหน่อยไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงฝึกซ้อมระดับสูงของกิลด์ ‘ดาราคราม’ กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุดินที่ยังคงหลงเหลือจากการปะทะเมื่อครู่ ทำให้บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยแรงกดดันอันหนักอึ้ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มผมสีดำสนิทผู้ยืนอยู่เบื้องกลางลานประลอง เรย์ หรือในชื่อที่ใครหลายคนเริ่มเอ่ยถึงด้วยความประหลาดใจ—เรนเดล เรย์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามเสื้อคลุมสีเรียบของตนเองอย่างเชื่องช้า ดวงตาสนุกสนานภายใต้กรอบแว่นใสทอประกายเรียบนิ่ง เขากำลังประเมินคู่ต่อสู้ตรงหน้า "คาร์ล" รองหัวหน้าหน่วยจู่โจมแนวหน้า ผู้ขึ้นชื่อเรื่องพลังป้องกันและพละกำลังมหาศาล ชายหนุ่มร่างยักษ์ผู้ใช้ขวานยักษ์สองมือเป็นอาวุธ และเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับการที่เรย์ได้รับสถานะ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' โดยไม่ต้องผ่านการทดสอบภาคสนาม "โอเวอร์ไซส์เหรอครับ?" เรย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ผมว่าเสื้อคลุมตัวนี้ไซส์ M นะครับ พอดีตัวผมดีออก" คำตอบกวนประสาทนั้นทำให้เส้นเลือดที่ขมับของคาร์ลปูดโปนขึ้นมาทันที บรรดาสมาชิกกิลด์ที่ยืนล้อมรอบลานประลองต่างส่งเสียงฮือฮา บางคนถึงกับส่ายหัวด้วยความระอาใจ ส่วนเซเลน่า หัวหน้ากิลด์สาวผู้ยืนกอดอกนิ่งอยู่บนระเบียงชั้นลอย เธอกลับไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแม้แต่น้อย ดวงเนตรสีฟ้าครามจ้องมองสถานการณ์เบื้องล่างด้วยความเงียบเชียบ เธอต้องการรู้เช่นกันว่า ชายหนุ่มผู้ล่วงรู้ความลับของระบบและสามารถแก้ไขบั๊กประหลาดเหล่านั้นได้ จะมีฝีมือในการต่อสู้จริงสักแค่ไหน ในที่สุด... ผู้ที่มองเห็นความจริงก็ปรากฏตัวขึ้นในใจของเซเลน่าแล้ว แต่เหล่าลูกน้องที่มองเห็นเพียงพลังดิบๆ จะยอมรับเขาหรือไม่... นั่นคือบททดสอบที่เรย์ต้องเผชิญ "เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว เรนเดล!" คาร์ลคำรามต่ำ ยกขวานยักษ์พาดบ่า "ถ้าเจ้าแน่จริง ก็รับการโจมตีนี้โดยไม่ใช้สกิลหลบหลีกหรือไอเทมป้องกันใดๆ พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิว่า สมองที่ท่านหัวหน้าชื่นนักชื่นหนามน่ะ มันมีดีแค่การคาดเดา หรือมีฝีมือสมชื่อจริง ๆ!" ความท้าทายนี้ดังขึ้นท่ามกลางความคาดหวังของทุกคนในกิลด์ การประลองแบบเปิดเผยข้อจำกัดเช่นนี้ถือเป็นกฎเหล็กในการวัดคุณค่าของสมาชิกใหม่ สายตาหลายสิบคู่มองมาที่เรย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหยียดหยาม สงสัย และท้าทาย เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าหากปฏิเสธ เสียงครหาในกิลด์จะยิ่งทวีความรุนแรงจนทำงานร่วมกันลำบาก แต่ถ้าจะให้แสดงพลังทำลายล้างแบบพวกบ้าพลัง เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะทำเช่นนั้น "ไม่เอาหรอครับ เจ็บตัวเปล่าๆ" เรย์โบกมือปฏิเสธหน้าตาเฉย "อีกอย่าง การใช้กำลังแก้ปัญหาน่ะ มันเชยสะדط..." *ฟึบ!* ยังไม่ทันที่เรย์จะพูดจบประโยค คาร์ลก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่สวนทางกับขนาดตัว ขวานยักษ์ในมือถูกเหวี่ยงเป็นวงโค้งด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล เกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหิว แรงกดดันจากคมขวานพัดเอาฝุ่นละอองกระจาย นี่ไม่ใช่การสั่งสอนธรรมดา แต่มันคือการโจมตีที่ตั้งใจจะให้บาดเจ็บสาหัส! รอบข้างส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ เซเลน่าที่อยู่บนระเบียงขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวสวยเผลอกำราวระเบียงแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า... *แปะ.* เสียงดีดนิ้วเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางพายุลมที่เกิดจากคมขวาน ทันทีที่ปลายนิ้วของเรย์กระทบกัน รัศมีสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็แผ่ขยายออกเป็นวงกลมใต้ฝ่าเท้าของเขา มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี และไม่ใช่บาตรป้องกัน แต่เป็นสกิลติดตัวระดับสูงที่เขาได้รับมาจากการแก้ไขบั๊กครั้งก่อน—[เขตแดนแห่งความสมบูรณ์แบบ] *เคร้ง—!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ ไม่มีร่องรอยของการปะทะกันระหว่างอาวุธ คมขวานยักษ์ของคาร์ลกลับหยุดชะงักกลางอากาศราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น แรงสะท้อนมหาศาลตีกลับไปยังผู้ใช้จนร่างของคาร์ลเซถอยหลังไปหลายก้าว หน้าตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "อะ... อะไรกัน?" คาร์ลพยายามทรงตัว ฝ่ามือที่ถือขวานสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงสะท้อน เรย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ เขาปรับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล "การเหวี่ยงขวานมุมองศาที่ 45 องศาโดยใช้แรงเหวี่ยงจากสะโพกขวา เป็นท่าที่ทรงพลังมากครับสำหรับสายนักรบ แต่คุณคาร์ลลืมไปหรือเปล่าครับว่า จุดศูนย์ถ่วงของชุดเกราะที่คุณสวมอยู่มันเอียงไปทางซ้ายสามมิลลิเมตรจากการซ่อมบำรุงครั้งล่าสุด... เมื่อแรงปะทะเจอกับจุดอับนั้น แรงทั้งหมดจึงย้อนกลับมาหาตัวคุณเองยังไงล่ะครับ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงฝึกซ้อมอีกครั้งในชั่วพริบตา ไม่มีใครคาดคิดว่าเรย์จะวิเคราะห์จุดบกพร่องของคู่ต่อสู้ได้ภายในเสี้ยววินาทีของการโจมตี ไม่เพียงแต่บล็อกการโจมตีได้เท่านั้น แต่เขายังชี้ให้เห็นถึงความผิดพลาดทางกายภาพของอุปกรณ์ที่แม้แต่เจ้าของตัวจริงก็ยังไม่รู้ตัว เซเลน่าที่มองลงมาจากด้านบน เผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด แววตาของเธอยามนี้เต็มไปด้วยความทึ่งและความพึงพอใจอย่างยิ่ง คาร์ลหน้าถอดสี เขาอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีดีแค่ปาก แต่มีความน่ากลัวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางสบายๆ นั้น "เอาล่ะครับ" เรย์กวาดสายตามองสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ที่เริ่มหลบตาเขา "ถ้าไม่มีใครสงสัยเรื่องขนาดเสื้อคลุมของผมแล้ว ผมขอตัวไปดื่มชาพักผ่อนก่อนนะครับ พอดีเลยเวลานอนกลางวันมาสิบนาทีแล้ว" เรย์โค้งตัวให้อย่างสุภาพตามมารยาท ก่อนจะหันหลังเดินเตรียมตัวออกจากห้องโถง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขา—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตพื้นที่กิลด์ 'ดาราคราม'] [ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติถูกแทนที่ด้วยข้อมูลที่ไม่รู้จัก] [คำเตือน: ผู้บุกรุกนิรนามกำลังเข้าสู่ห้องนิรภัยใต้ดิน... และเป้าหมายของมันคือ "สิ่งนั้น"] เรย์หยุดฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เมื่อหันกลับไปมอง เขาก็พบว่าบรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ประตูทางออกของห้องโถงฝึกซ้อมถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสีดำสนิท และที่กลางห้อง พื้นหินแกรนิตกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างปริศนาที่มีไอทมิฬพวยพุ่งออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับของโลกใบนี้ด้วยกันนะครับ