สนามประลองแห่งศักดิ์ศรี

แรงกดดันจากม่านพลังงานสีดำสนิทแผ่ซ่านจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ไอทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นหินแกรนิตที่แตกร้าวส่งกลิ่นอายอับชื้นราวกับโคลนตมก้นบึงโบราณ เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงสีม่วงเข้มจากร่างที่กำลังก้าวพ้นรอยแยกของพื้นห้องฝึกซ้อม "ระบบรักษาความปลอดภัยยุคนี้ ออกแบบได้สิ้นเปลืองงบประมาณดีแทคนะครับเนี่ย" น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าเงาร่างเบื้องหน้าจะแผ่ออร่าความกดดันระดับบอสลับที่กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งอย่าง 'ดาราสวรรค์' อาจต้องระดมกำลังพลร้อยชีวิตเพื่อรับมือก็ตาม เซเลน่าที่ยืนอยู่ไม่ไกลขยับตัวเข้ามาครึ่งก้าว มือเรียวเรียงรายด้วยวงแหวนเวทสีครามพร้อมร่ายคาถาป้องกันสูงสุดทันที ทว่าเรย์กลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกรอบแว่นสองครั้งด้วยจังหวะที่คุ้นเคย "อย่าเพิ่งใช้กำลังเลยครับคุณเซเลน่า... เจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่ศัตรูที่จะเอาชนะด้วยดาบหรือเวทมนตร์โจมตีตรงๆ หรอกครับ" เงาร่างนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นอัศวินสวมเกราะสีดำทมิฬที่ไร้ศีรษะ มือขวาถือดาบใหญ่ที่มีรอยบิ่นตามกาลเวลา ทว่าพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ในเกราะกลับสะท้อน 'บั๊ก' ของระบบฟิสิกส์ในเกมอย่างชัดเจน—มันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่าขีดจำกัดของเอนจิ้นเกมถึงสามเท่าตัวโดยไม่มีดีเลย์ *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามต่ำดังสะเทือนในอก อัศวินไร้หัวพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตาเดียว ดาบใหญ่สีดำฟันผ่าอากาศลงมาด้วยวิถีที่คำนวณด้วยอัลกอริทึมสมบูรณ์แบบ มันคือกระบวนท่า 'พิพากษาโลหิต' ที่การันตีการสังหารผู้เล่นในครั้งเดียว คนส่วนใหญ่คงเลือกที่จะหลบหลีกหรือใช้สกิลไร้พ่าย แต่เรย์กลับก้าวเท้าซ้ายเฉียงไปข้างหน้าสี่สิบห้าองศา—มุมอับสายตาที่ระบบเกมมองข้ามเพราะความผิดพลาดในการเขียนโค้ดเรนเดอร์ภาพ "ช่องว่างตรงรอยต่อเกราะหัวไหล่ขวา... ค่าความต้านทานเป็นศูนย์สินะครับ" เรย์พึมพำเบาๆ ขณะที่ดาบยักษ์เฉียดปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ลมจากการโจมตีพัดเส้นผมของเขาปลิวไสว แต่ดวงตาหลังกรอบแว่นกลับประกายแสงสีทองจางๆ—ทักษะ [ผู้ส่องสว่างความลับ] ทำงานโดยอัตโนมัติ ข้อมูลโครงสร้างของบอสตัวนี้ถูกเปิดเผยออกมาเป็นหน้าต่างโค้ดสีเขียวขจีในสายตาของเขาคนเดียว ชายหนุ่มไม่1ใช้ดาบ ไม่ใช้เวทมนตร์ เขาเพียงแค่ยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะเบาๆ ที่สลักเกราะหัวไหล่ของอัศวินทมิฬ พร้อมกับดีดนิ้วด้วยแรงพอเหมาะ *คลิ๊ก.* เสียงกลไกภายในตัวอัศวินดังขึ้นราวกับนาฬิกาไขลานที่ถูกปรับเฟืองผิดตำแหน่ง พลังงานทมิฬที่พวยพุ่งรอบตัวหยุดชะงักลงทันที ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว โค้ดสีแดงฉานที่แสดงถึงความคลั่งไคล้ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีเขียวและสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวสะอาดตา อัศวินไร้หัวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มศีรษะให้เรย์ด้วยความเคารพ ก่อนจะสลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องฝึกซ้อม เซเลน่าเบิกตากว้างเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้าสวยงามถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด เธอมองหน้าเรย์สลับกับจุดที่อัศวินเคยยืนอยู่ "คุณ... ทำอะไรลงไปเมื่อครู่นี้? นั่นคือ 'ผู้พิทักษ์บททดสอบ' ระดับตำนานที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อคัดกรองหัวหน้ากิลด์นะ ทำไมมันถึง..." "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ แค่ช่วยซ่อมแซม 'รอยรั่ว' ที่โปรแกรมเมอร์สมัยพัฒนาเกมคงจะรีบส่งงานตอนตีสามก็เท่านั้นเอง" เรย์ตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พรางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองอย่างใจเย็น "ถ้าปล่อยไว้ เดี๋ยวระบบมันจะคำนวณค่าสถานะผิดพลาดจนทำให้ไอดีของคุณเซเลน่าเสียหายเอาได้นะครับ" ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม พื้นห้องที่เคยสงบก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องยิ่งกว่าเดิม ม่านพลังงานสีดำที่ปิดตายประตูทางออกไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับขยายตัวกลายเป็นโดมทึบกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว พร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่พร้อมกัน [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในพื้นที่เซิร์ฟเวอร์หลัก] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เรนเดล' ได้ทำการแทรกแซงโค้ดแกนกลางระดับรากฐาน] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'สิทธิ์ของผู้สร้าง' ถูกปลุกให้ทำงานโดยสมบูรณ์] เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินไปหยิบชามาดื่ม รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อข้อความบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องหลังม่านพลังงาน "ดูท่าทาง... วันนี้ผมคงไม่ได้กลับไปนอนตามเวลาปกติแล้วสินะครับเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ