ฝ่าวงล้อมบอสนับพัน

เสียงคำรามกึกก้องของมอนสเตอร์นับพันตัวสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาผาอัสนี แรงสั่นสะเทือนจากฝูงอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงนับพันชีวิตที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา ทำให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นระริกราวกับแผ่นดินไหว รอบตัวเรย์และเซเลน่าถูกโอบล้อมไว้ด้วยกองทัพมอนสเตอร์เนตรอสูร ดวงตาสีแดงฉานนับพันคู่จ้องมองมายังพวกเขาเป็นตาเดียว ราวกับจะฉีกกระชากพวกเขากลืนกินลงไปในพริบตา "เรย์! ฝูงอสูรคลั่งเซ็ตนี้ถูกรีเซ็ตค่าสถานะด้วยบั๊กของระบบ... จำนวนมันมากเกินกว่าที่คำนวณไว้ในแพทช์โน้ตสามเท่าตัว!" เซเลน่ากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือสั่นเทาเล็กน้อย แม้เธอจะเป็นจอมเวทระดับหัวแถวของเซิร์ฟเวอร์ แต่การต้องเผชิญหน้ากับบอสระดับทหารกองทัพนับพันตัวพร้อมกันในพื้นที่ปิดตายเช่นนี้ มันคือสถานการณ์ที่ไร้ทางรอดโดยสิ้นเชิง ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปทั่วปลายนิ้วของเธอ ขณะที่เธอรวบรวมมานานาเพื่อเตรียมร่ายเวทป้องกันขั้นสูงสุด แม้จะรู้ดีว่ามันคงต้านทานได้ไม่ถึงห้าวินาทีก็ตาม ทว่า เรย์กลับยืนนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มในชุดผู้เล่นเริ่มต้นสีมอซอไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นบนบ่าเบาๆ สายตาสีดำสนิทกวาดมองความอลหม่านเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกราวกับกำลังตรวจทานข้อผิดพลาดในกระดาษคำตอบของเด็กประถม มากกว่าจะเป็นการยืนอยู่ท่ามกลางปากเหวแห่งความตาย "ใจเย็นก่อนครับคุณเซเลน่า..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้อง "ระบบไม่ได้ตั้งใจให้เราตายตรงนี้หรอกครับ มันแค่... คำนวณบรรทัดคำสั่งผิดพลาดนิดหน่อยเท่านั้นเอง" "นิดหน่อยงั้นเหรอ! นั่นมันกองทัพอสูรคลั่งนะเรย์!" เซเลน่าเหลียวมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอแทบอยากจะเขกกบาลคนข้างๆ ที่ยังคงมีอารมณ์มาพูดจาติดตลกในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ครับ นิดหน่อยจริงๆ" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เซเลน่าชะงักไปชั่วขณะ มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างล้นเหลือ ความมั่นใจที่ไม่ได้มาจากความหยิ่งผยอง แต่มาจากความเข้าใจในกลไกเบื้องหลังทุกอณูของโลกใบนี้ "เพราะว่า... ผมเพิ่งกดอัปเกรดสกิลที่ท่านรอคอยอยู่นะครับ" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่น 'เรนเดล' ทำการเปิดใช้งานทักษะเฉพาะตัว 'ผู้ส่องสว่างความลับ' (Secret Illuminator) ขั้นสูงสุด] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ตรวจพบช่องโหว่ในตรรกะการประมวลผลของกองทัพมอนสเตอร์] [ทำการแก้ไขโค้ดเรียบร้อย: เปลี่ยนแปลงสถานะ 'ศัตรู' เป็น 'ข้อมูลที่ต้องตรวจสอบ'] พริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อากาศที่เคยร้อนระอุด้วยจิตสังหาร กลับกลายเป็นความนิ่งสนิทราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ร่างของเรย์เปล่งประกายแสงสีฟ้าครามจางๆ แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้าบาดตา แต่มันงดงามและทรงพลังจนทำให้มอนสเตอร์แถวหน้าที่กำลังพุ่งเข้ามาถึงกับชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันกะพริบถี่ๆ ราวกับระบบฮาร์ดแวร์กำลังประมวลผลคำสั่งที่ขัดแย้งกันเอง เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่ได้ชักอาวุธขึ้นมาเตรียมฟาดฟัน หรือร่ายคาถาบทใหญ่โตเพื่อทำลายล้างเหมือนจอมเวททั่วไป ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้น แล้วดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *แป๊ะ!* เสียงดีดนิ้วก้องกังวานราวกับเสียงระฆังปลุกในยามเช้า แต่สำหรับกองทัพอสูรนับพัน มันคือเสียงคำสั่งจากพระเจ้า *บรึ้มมมมมมมม—!* คลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกเป็นวงกว้างจากจุดที่เรย์ยืนอยู่ มันแผ่ขยายออกไปดั่งคลื่นกระแทกสุญญากาศ พัดพาเอาฝุ่นควันและเศษหินปลิวว่อน แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือกฎฟิสิกส์ในพื้นที่นั้นกลับถูกบิดเบือน! มอนสเตอร์ระดับบอสและลิ่วล้อทับถมกันเป็นภูเขาเลากาเมื่อครู่ บัดนี้พวกมันทั้งหมดกลับลอยเคว้งคว้างขึ้นไปบนอากาศอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ร่างกายของพวกมันเปล่งแสงสีขาวโพลนราวกับกระดาษที่กำลังถูกไฟเผาไหม้ ตัวเลขความเสียหายสีทองอร่ามจำนวนมหาศาลผุดขึ้นบนหัวของมอนสเตอร์ทุกตัวพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ— *999,999!* *999,999!* *999,999!* ตัวเลขเก้าหลักเรียงรายเต็มท้องฟ้าจนแทบมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ มันไม่ใช่การโจมตีที่รุนแรงด้วยพละกำลัง แต่เป็นการ 'ลบ' บั๊กและข้อผิดพลาดทั้งหมดที่สร้างมอนสเตอร์เหล่านี้ขึ้นมาในคราวเดียว เรย์ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ของระบบเควสต์ที่ตั้งค่าความหนาแน่นของมอนสเตอร์เกินขีดจำกัด ทำให้ระบบต้องทำการล้างข้อมูลส่วนเกินโดยอัตโนมัติ และเขาก็คือผู้ที่กดปุ่มรีเซ็ตนั้นด้วยมือของตัวเอง เซเลน่าอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการแสดงปาฏิหาริย์ กองทัพมอนสเตอร์นับพันตัวที่สามารถถล่มอาณาจักรให้ราบคาบได้ภายในคืนเดียว กลับสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าและไอเทมระดับตำนานที่ร่วงหล่นลงมาพื้นดินราวกับสายฝนในเวลาไม่ถึงสามวินาที ความเงียบงันเข้าปกคลุมหุบเขาอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเบาๆ และเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังรัวราวกับเสียงประทัด [ท่านได้ทำการกวาดล้างกองทัพอสูรคลั่งเสร็จสิ้น] [ได้รับค่าประสบการณ์จำนวนมหาศาล...] [เลเวลของผู้เล่น 'เรนเดล' พุ่งทะยานจากเลเวล 78 สู่เลเวล 120] [ปลดล็อกพื้นที่ลับ: หอคอยแห่งปราชญ์โบราณชั้นที่สิบ] เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างโล่งอก เขาปัดมือเบาๆ อีกครั้งเพื่อปิดหน้าต่างแจ้งเตือนระบบที่เด้งขึ้นมาบังหน้าจอจนรกหูรกตา ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้กับหญิงสาวที่ยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหิน "เห็นไหมครับ... ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไรต้องห่วง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เราแค่เคลียร์พื้นที่เสร็จเร็วกว่ากำหนดนิดหน่อย... แบบนี้เราน่าจะมีเวลาเหลือพอแวะไปดื่มชาต้มสมุนไพรที่หมู่บ้านข้างๆ นะครับ" เซเลน่ามองหน้าชายหนุ่มสลับกับซากไอเทมเรืองแสงนับพันชิ้นบนพื้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกทึ่ง ปนประหลาดใจ และความเคารพที่ก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ ทำให้เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คนๆ นี้... ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใครกันแน่ ทำไมถึงสามารถควบคุมกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้ราวกับเป็นผู้สร้างเสียเอง? ทว่า ก่อนที่เซเลน่าจะได้เอ่ยปากซักถามข้อสงสัยนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก ลมหนาวพัดโชยมาวูบหนึ่ง พร้อมกับกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แตกต่างจากมอนสเตอร์ฝูงก่อนอย่างสิ้นเชิง—กลิ่นอายที่ทำให้แม้แต่ท้องฟ้าสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา พื้นดินใต้เท้าของพวกเขากลับมาสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แรงสั่นจากฝูงชน หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงเพียงก้าวเดียว... ก้าวที่ดังมาจากความมืดมิดเบื้องล่างของซากหอคอยโบราณที่เพิ่งถูกเปิดออก *ตึง...* เสียงนั้นสะท้อนลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ เรย์หุบยิ้มลงทันที ดวงตาสีดำสนิทหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิดเป็นครั้งแรก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นตึงเครียดอย่างฉับพลันเมื่อหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเขากับเซเลน่าพร้อมกัน [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบการตื่น ของ 'ผู้ดูแลระบบตกสวรรค์' นอกเหนือขอบเขตการเขียนโปรแกรม] [เป้าหมาย: กำจัดสิ่งแปลกปลอมทั้งหมดในพื้นที่—] —ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ