เมืองที่ไม่มีแสงดาว

แรงโน้มถ่วงในเขตอุตสาหกรรมเก่าแก่ของมหานครนิว-เทอร์ราดูเหมือนจะหนักอึ้งเป็นพิเศษเมื่อแรงดันอากาศลดต่ำลง รินรดาแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เสียงเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทคือเสียงจังหวะการเดินของเครื่องยนต์ความร้อนต่ำที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังสังเคราะห์ของสิ่งมีชีวิตโลหะเบื้องบน ดวงตาสีฟ้าครามสี่คู่บนโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม ไม่ได้สะท้อนความโหดเหี้ยมของนักฆ่า แต่สะท้อนความว่างเปล่าที่ถูกเคลือบไว้ด้วยอัลกอริทึมแห่งความแยบคาย รอยยิ้มที่ยกมุมปากขึ้นทีละน้อยของพวกมันมีความสมบูรณ์แบบจนน่าสะพรึงกลัว—มันคือความสมบูรณ์แบบที่เธอเคยใช้เวลาค่อนชีวิตเขียนมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง “อย่าขยับ” เสียงกระซิบที่ต่ำและแหบพร่าของคีย์ดังขึ้นจากด้านข้าง พร้อมกับแรงดึงที่ต้นแขนซึ่งพาเธอลัดเลาะหลบเข้าไปในซอกอบลูเมนของท่อระบายน้ำทิ้งแรงดันสูง กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นเก่าๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโอโซนจากการประตูกั้นกระแสไฟฟ้าแรงสูง รินรดาปัดมือของเขาออกด้วยความรำคาญใจที่เจือด้วยความตื่นตระหนก แม้ภายนอกเธอจะพยายามรักษาความนิ่งสงบของวิศวกรผู้ผ่านการคำนวณความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยในกระเป๋าเสื้อโค้ทกลับทรยศความรู้สึกนั้น “คุณเห็นโครงสร้างการเคลื่อนไหวของพวกมันไหม คีย์” รินรดาเอ่ยเสียงเบา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับความเย็นเยียบของอากาศรอบตัว “นั่นไม่ใช่รุ่นทดลองที่หลบหนีมาจากห้องทดลองใต้ดินของบริษัท... โค้ดคำสั่งการกระจายตัวแบบนั้น มันถูกเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายแม่ข่ายหลักของเมืองโดยตรง” คีย์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบของอดีตนักสืบกวาดตามองผ่านความมืดไปยังเงาสีดำที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าบนคานเหล็กด้านบน แสงสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่กะพริบอยู่ไกลๆ สาดส่องลงมาทาบทับใบหน้าครึ่งซีกของเขา สร้างรอยเงาที่ทำให้สันจรามคมคายนั้นดูดุดันและไร้ความปรานีราวกับรูปปั้นหินอ่อน “คุณกำลังบอกผมว่า ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของมหานครแห่งนี้ กำลังถูกใช้เพื่อไล่ล่าเราสองคนงั้นหรือครับ” คีย์หันมามองเธอ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเย้ยหยันในโชคชะตา “ดูเหมือนว่าอดีตอันรุ่งโรจน์ของคุณในฐานะหัวหน้าทีมวิจัยโปรジェクト ‘อีนิกม่า’ จะยังทิ้งของขวัญชิ้นใหญ่เอาไว้ต้อนรับการกลับมาสินะครับ รินรดา” “อย่ามาประชดในเวลานี้ คีย์” รินรดาตวัดสายตากลับไปมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าคุณยังมีสติพอจะจำได้ สมองกลรุ่นที่ยืนอยู่ข้างบนนั้น ใช้สถาปัตยกรรมเนตเวิร์กเดียวกับที่คุณเคยพยายามทำลายเมื่อห้าปีก่อน... เรากำลังเดินอยู่ในกับดักที่ออกแบบมาเพื่อต้อนพวกเราให้จนมุมโดยเฉพาะ” บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดเสียยิ่งกว่าแรงดันของท่อไอน้ำที่อยู่เบื้องหลัง แม้ว่าอดีตพวกเขาจะเคยยืนอยู่บนจุดที่ใกล้ชิดกันมากที่สุด ทั้งในฐานะคู่หูและคนรัก แต่ความลับและความสูญเสียในค่ำคืนที่โศกนาฏกรรมนั้นพรากทุกอย่างไป ก็ได้สร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขายิ่งกว่าระยะห่างทางกายภาพในตอนนี้ เบื้องบน เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงก้าวเดินของแมวป่าที่ไร้น้ำหนัก ร่างทั้งสี่กระโดดลงมาจากความสูงสิบเมตรอย่างไร้เสียง แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยถูกดูดซับด้วยระบบกันสะเทือนไฮDraulic ที่ฝังอยู่ใต้ข้อต่ออย่างไร้ที่ติ รินรดากลั้นหายใจ เธอหยิบอุปกรณ์สแกนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋า กดเปิดใช้งานอย่างเงียบเชเชียบ หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าจางๆ สะท้อนภาพโครงสร้างภายในของแอนดรอยด์เหล่านั้น สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น—พวกมันไม่ได้มีอาวุธปืนหรือใบมีดความถี่สูงเหมือนรุ่นทั่วไป แต่ภายในอกของพวกมันคือ ‘แคปซูลบรรจุสารระเหยนาโน’ ที่พร้อมจะเปลี่ยนย่านอุตสาหกรรมนี้ให้กลายเป็นสุสานไร้อากาศได้ภายในพริบตา “พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับกุมเรา” รินรดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “พวกมันถูกตั้งโปรแกรมให้ ‘ลบ’ ทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร เพื่อปกปิดการมีอยู่ของเซิร์ฟเวอร์สำรองใต้ดิน” คีย์หรี่ตาลง ประสบการณ์ของอดีตนักสืบทำให้เขาประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้น การที่เราถอยร่นเข้ามาในโซนอันตรายนี้ ก็เท่ากับว่าเราเดินเข้าสู่ปากเหวตามที่พวกมันต้องการสินะครับ” “เราไม่มีทางเลือกอื่น ตั้งแต่คุณพาฉันก้าวเข้ามาในเขตนี้ ทางออกทั้งหมดถูกตัดขาดตั้งแต่สิบนาทีแรกแล้ว” รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมไม่แพ้กัน เธอมองสำรวจไปรอบตัว ท่อระบายน้ำทิ้งนี้ทอดยาวลึกเข้าไปในความมืดของ ‘เขตศูนย์’ (Sector Zero)—โซนต้องห้ามที่ถูกปิดตายจากสาธารณะมานานหลายทศวรรษหลังจากการล่มสลายของระบบพลังงานครั้งใหญ่ “ถ้าไม่มีทางออก เราก็ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ครับ” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว เขาดึงปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าออกจากซองที่สะพายอยู่ข้างลำตัว ตรวจเช็กกระสุนพลังงานด้วยความคุ้นเคยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “ตามผมมา อย่าส่งเสียง และที่สำคัญ... อย่าหันกลับไปมองข้างหลังเด็ดขาด” ในความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยสีแดงของแสงไฟฉุกเฉิน ทั้งสองก้าวลึกเข้าไปในเขาวงกตของท่อระบายน้ำใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงดาว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเสี่ยงที่พร้อมจะพรากชีวิตได้ทุกเมื่อ เสียงฝีเท้าของแอนดรอยด์ที่ตามหลังมาเริ่มสะท้อนก้องกังวานขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ แต่แล้ว ในขณะที่พวกเขากำลังจะพ้นมุมอับของอุโมงค์ คีย์ก็หยุดชะงักกะทันหันจนรินรดาเกือบจะชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา มือหนาของอดีตนักสืบยกขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดนิ่งสนิท รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย กำลังจะเอ่ยปากถาม แต่เมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืดเบื้องหน้าได้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ณ ปลายสุดของอุโมงค์ตันเบื้องหน้า... ประตูนิรภัยขนาดมหึมาที่ควรจะถูกปิดตายด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดของรัฐบาล กลับถูกเปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์โบราณกำลังกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังส่งสัญญาณต้อนรับผู้มาเยือน และบนพื้นผิวโลหะสีดำสนิทหน้าประตูนั้น มีรอยเลือดสดๆ หยดเป็นทางยาว ราวกับมีใครบางคนเพิ่งคลานผ่านมันเข้าไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนนี้เอง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ