การตามล่าของนักล่า

กลิ่นอายของโอโซนผสมน้ำมันหล่อลื่นสังเคราะห์ในย่านการค้าเก่าแก่เขตเซтары (Sector 4) ลอยอลวนอยู่ในความมืดทึบของตรอกซอกซอยระดับใต้ดิน แสงนีออนสีม่วงแดงจากป้ายร้านซ่อมแซมกลไกชำรุดกะพริบสั่นไหว สาดสะท้อนลงบนพื้นถนนเปียกชื้นราวกับรอยเลือดที่ถูกเจือจางด้วยฝน คีย์ยืนพิงไหล่เข้ากับผนังอิฐสีเทาของอาคารทรุดโทรม ร่างกายสูงใหญ่ภายใต้เสื้อโค้ทกันฝนสีเข้มกลกลืนไปกับเงาดำของโครงสร้างเหล็กกล้าที่โยงใยอยู่เบื้องบน ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรองแสงอัจฉริยะกวาดมองผ่านหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ฉายข้อมูลการเคลื่อนไหวแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงกะพริบช้าๆ อยู่ห่างออกไปเพียงสามร้อยเมตร—รินรดา นิ้วมือหนาของอดีตนักสืบเคาะลงบนด้ามจับปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่เหน็บอยู่ข้างเอวเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความสับสนระคนขัด ตลอดสามปีที่ผ่านมา หลังจากภารกิจลับที่พรากความทรงจำบางส่วนของเขาไป และทิ้งรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณไว้ลึกเกินกว่าจะเยียวยา รินรดาคือภาพเงาเลือนรางที่คอยตามหลอกหลอนในความฝันของเขา หญิงสาวผู้เยือกเย็นและมีเหตุผลสูงส่งคนนั้น คือคนที่เขารักและในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่เขาไม่เคยเข้าใจอย่างถ่องแท้ แล้ววันนี้... ทำไมฝרายนั้นถึงลักลอบเดินทางมายังเขตกักเก็บโครงสร้างจักรกลร้างในยามวิกาลเช่นนี้ คีย์ขยับตัวก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไร้สุ้มเสียง รองเท้าคอมแบทเหยียบย่ำลงบนเศษเหล็กและสายไฟเก่าอย่างระมัดระวัง สัญชาตญาณนักสืบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชนบอกเขาว่า ทุกย่างก้าวของรินรดาเต็มไปด้วยความจงใจที่จะหลบเลี่ยงระบบสอดส่องของทางการ แต่กลับไม่ได้ระวังตัวจากนักล่าที่เดินตามหลังเธอมาเงียบๆ *เธอกำลังตามหาอะไร หรือเธอกำลังพยายามปกปิดความผิดพลาดครั้งใหม่กันแน่ รินรดา...* คีย์รำพึงในใจ ความทรงจำชิ้นส่วนเล็กๆ ที่ขาดหายไปพยายามประกอบเข้าหากัน แต่มันกลับสร้างความปวดร้าวที่ขมับจนเขาต้องขบกรามแน่น เบื้องหน้า ปลายตรอกแคบเปิดออกสู่ลานโล่งกว้างของอดีตโรงงานประกอบแอนดรอยด์หมายเลข 7 โครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาขึ้นสนิมเขรอะตั้งตระหง่านตัดกับท้องฟ้าสีหม่น รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าประตูนิรภัยที่ถูกเปิดงัดด้วยรหัสผ่านฉุกเฉิน แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ภาคสนามสาดสะท้อนใบหน้าด้านข้างของเธอ นิ่งเรียบ ไร้ความรู้สึก แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด คีย์หยุดฝีเท้าลงหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ เขายกกล้องส่องทางไกลความละเอียดสูงขึ้นจดดวงตา ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์ทำให้ลมหายใจของเขาชะงัก รินรดากำลังเชื่อมต่อสายเคเบิลข้อมูลเข้ากับแกนกลางของยูนิตความจำสำรอง—ชิ้นส่วนโครงสร้างจิตสำนึกของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่ควรถูกทำลายไปตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อน โศกนาฏกรรมที่เกือบคร่าชีวิตของพวกเขาและทำลายความสัมพันธ์จนไม่เหลือชิ้นดี "คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่..." คีย์พึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความกังวลระคนโกรธกรำ รินรดากำลังเล่นกับไฟ ไฟที่อาจเผาผลาญทุกอย่างรวมถึงตัวเธอเองให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความลับที่เธอกอดเก็บไว้ ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงลมหวีดหวิวผ่านซากโครงเหล็ก รินรดาชะงักมือที่กำลังพิมพ์ชุดคำสั่ง เธอหันขวับมามองยังทิศทางที่คีย์ซ่อนตัวอยู่ทันที ราวกับรับรู้ถึงกระแสจิตหรือเสียงลมหายใจที่ผิดปกติ "ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น คีย์" เสียงหวานทุ้มที่ก้องกังวานผ่านลานกว้างสะท้อนกลับมาอย่างชัดเจน เธอไม่ได้หันมามองตรงๆ แต่สายตาคมกริบมองสะท้อนผ่านกระจกเงาของแผงควบคุม คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจก้าวพ้นเงาดำออกมาเผชิญหน้า แสงไฟสีฟ้าสลัวอาบไล่ร่างทั้งสองที่ยืนอยู่คนละฟากฝั่งของลานกว้าง ระยะห่างระหว่างพวกเขาสั้นลงเพียงสิบก้าว แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับห่างไกลกันคนละฟากฝั่งของกาแล็กซี่ "คุณตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่" รินรดากล่าวขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบและเย็นชา แต่มือข้างที่ถือสายเคเบิลกลับสั่นเทาเล็กน้อย—รายละเอียดเล็กๆ ที่ไม่เคยรอดพ้นสายตาของเขา "ตั้งแต่ที่คุณตัดสินใจเดินเข้าสู่หลุมศพของตัวเอง" คีย์ตอบเสียงเรียบ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ทีละน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อค้นหาคำตอบ "ข้อมูลในยูนิตนั้นไม่ใช่แค่เรื่องทางเทคนิค รินรดา มันคือหลักฐานที่สามารถทำลายทั้งองค์กร และชีวิตของคุณเอง... ทำไมคุณถึงต้องเสี่ยงขนาดนี้" รินรดาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา แววตาของเธอวูบไหวชั่วขณะก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "ชีวิตฉันพังทลายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว คีย์... ตั้งแต่วันที่คุณลืมทุกอย่าง และฉันเป็นคนสร้าง 'มัน' ขึ้นมา" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เคมีอันซับซ้อนระหว่างอดีตคนรักที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมายและอุดมการณ์ ทำให้บทสนทนามีน้ำหนักราวกับคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนหัวใจได้ทุกเมื่อ ก่อนที่คีย์จะได้เอ่ยคำพูดใดโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยทุรกันดารก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากด้านบน โดรนลาดตระเวนติดอาวุธนับสิบลำบินทะยานผ่านกลุ่มเมฆลงมาล้อมรอบลานโรงงานร้างแห่งนี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงฉานที่กวาดผ่านพื้นดินตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ "เวรเอ๊ย..." คีย์สบถเบาๆ พลางพุ่งตัวเข้าหารินรดา คว้าแขนเรียวของเธอให้หลบหลังเสาคอนกรีตทันทีที่กระสุนพลังงานนัดแรกพุ่งชนพื้นคอนกรีตจนระเบิดกระจาย "พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่..." รินรดาอุทานด้วยความตกใจ สีหน้าเยือกเย็นหลุดหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก คีย์ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดแนบอก มือข้างหนึ่งปลดปืนออกจากซองพร้อมยิงตอบโต้ขึ้นไปบนฟ้า แต่ในเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขากวาดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่รินรดายังคงเปิดค้างไว้ ข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมาแทนที่ชุดคำสั่งเดิม ข้อมูลในยูนิตความจำไม่ได้กำลังถูกดาวน์โหลด... แต่มันกำลังถูกส่งต่อไปยังปลายทางปริศนา ปลายทางที่ใช้รหัสประจำตัวของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "รินรดา..." คีย์กระซิบเสียงพร่ามืด ใบหน้าคมสันหันไปมองอดีตคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "คุณไม่ได้มาเพื่อทำลายมัน... แต่คุณนัดใครมารับข้อมูลนี้กันแน่?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ