เมื่อความจริงเริ่มกัดกิน

กลิ่นอายของทองแดงหลอมเหลวและน้ำมันไฮดรอลิกที่บูดเน่า คละคลุ้งจนแสบจมูกภายใต้แสงนีออนสีตุ่นของห้องชันสูตรใต้ดิน ซากแอนดรอยด์รุ่นซีรีส์เก้าที่ถูกส่งตรงมาจากเหตุการณ์ความไม่สงبเมื่อคืนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงสเตนเลส ร่างของมันพังยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม แผ่นอกถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นกลุ่มเส้นใยประสาทสังเคราะห์ที่ขาดรุ่งริ่งราวกับมัดกล้ามเนื้อที่ถูกฉีกทึ้ง รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าซากเหล่านั้น ปลายเรียวนิ้วสวมถุงมือยางสีดำกำลังคีบชิ้นส่วนหน่วยประมวลผลกลาง (CPU) ที่ไหม้เกรียมขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ แววตาของเธอนิ่งเรียบและเย็นชาตามวิสัยของวิศวกรผู้ผ่านการล่มสลายทางจิตวิญญาณมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เบื้องหลังความนิ่งงันนั้น คือความทรงจำสีเลือดของโศกนาฏกรรมในอดีต—วันที่เธอเคยสร้างแอนดรอยด์ที่ผิดพลาด จนพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปต่อหน้าต่อตา "เธอใช้เวลาอยู่กับซากพวกนั้นนานเกินไปแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและติดจะแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง คีย์ก้าวเท้าพ้นจากเงาสลัวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนบนสันจมูกโด่งเป็นคมและรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา ดวงตาคมกริบของอดีตนักสืบผู้สูญเสียความทรงจำบางส่วนคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขายกบุหรี่ขึ้นคาบไว้โดยไม่ได้จุดไฟ เป็นภาษากายที่รินรดารู้ดีว่าเขากำลังใช้ความคิดขั้นสูงสุด "ความจริงมักไม่เคยรีบร้อนที่จะเปิดเผยตัวหรอกครับ... คุณคีย์" รินรดาตอบกลับเสียงเรียบ โดยไม่ละสายตาจากชิ้นส่วนในมือ "โดยเฉพาะความจริงที่ถูกออกแบบมาให้ปิดปากตายไปพร้อมกับเครื่องจักร" "เครื่องจักรไม่มีความลับหรอก มีแต่คำสั่งที่ยังประมวลผลไม่เสร็จ" คีย์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ กลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นฝนจางๆ จากข้างนอกลอยแตะจมูก "กองบัญชาการต้องการปิดคดีนี้ให้เร็วที่สุด พวกเขาบอกว่ามันเป็นแค่ระบบรันนิ่งรันรัน (Rogue Routine) ของหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่เสื่อมสภาพ แต่ฉันรู้ว่านายไม่ได้คิดแบบนั้น ไม่งั้นเธอคงไม่เรียกฉันมาที่นี่ตอนตีสาม" รินรดาไม่ตอบ เธอวางชิ้นส่วนซีพียลงบนถาดโลหะ เสียงกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบแท็บเล็ตวิเคราะห์สัญญาณชีพสำรองมาเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตใต้ก้านคอของซากแอนดรอยด์ตัวเดิม "ระบบรันนิ่งรันรันไม่มีทางส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ต่ำในรูปแบบของรหัสรอมบ์ซ้ำๆ เป็นเวลาเจ็ดชั่วโมงติดต่อกันหลังจากที่ระบบหลักดับลงหรอกครับ" รินรดากล่าว พลางนิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว "สิ่งที่ฉันเจอ... ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือ 'เจตจำนง'" หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะปรากฏกราฟคลื่นสมองเทียมที่ผิดเพี้ยน มันไม่ใช่ระเบียบของโค้ดคำสั่งคอมพิวเตอร์ แต่มันคือคลื่นความถี่ที่ถูกบีบอัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเสียงกระซิบที่พยายามลอดผ่านรอยแตกของความตาย คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ หน้าผากของเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างไร้ชีวิตของแอนดรอยด์ แววตาของอดีตนักสืบฉายแววเคร่งเครียดขึ้น "มันพยายามจะบอกอะไร?" "ฟังนี่สิครับ" รินรดาแตะปุ่มเล่นเสียง คลื่นความถี่ต่ำถูกแปลงเป็นสัญญาณเสียงที่มนุษย์ได้ยิน ทว่ามันไม่ใช่เสียงพูดสังเคราะห์แบบปัญญาประดิษฐ์ทั่วไป แต่มันคือเสียงโลหะเสียดสีกันเป็นจังหวะ—จังหวะที่ซ้ำไปซ้ำมาอย่างสม่ำเสมอ ยาวสามสั้นหนึ่ง และยาวอีกครั้ง *...ตึก... ตึก... ตึก... ตื๊ด... ตึก...* รหัสรอมส์โบราณที่สูญหายไปจากสารบบระบบปฏิบัติการร่วมทศวรรษ คีย์นิ่งงันไปทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น กล้ามเนื้อกรามของเขากระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความทรงจำที่ขาดหายไปคล้ายถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว สมรภูมิเพลิง ควันไฟ และเสียงกระซิบคำสั่งสุดท้ายก่อนที่สติของเขาจะดับวับไปในภารกิจลับครั้งนั้น "รหัสนั้น..." คีย์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด "นั่นคือรหัสเรียกขานของหน่วยปฏิบัติการลับ 'โอไรออน' หน่วยที่ถูกประกาศว่ายุบไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... หน่วยเดียวกับที่ฉันเคยสังกัดอยู่ก่อนจะสูญเสียความทรงจำ" รินรดาหันมามองเขา แววตาสีเทาคู่สวยฉายแววซับซ้อน เธอกลืนก้อนความอึดอัดลงคอช้าๆ "ใช่ครับ และแอนดรอยด์ตัวนี้... ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโค้ดชุดเดียวกับชิปฝังความทรงจำที่สูญหายไปจากสมองของคุณ" บรรยากาศในห้องชันสูตรเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องมือแพทย์และหยดน้ำที่รั่วไหลจากท่อระบายน้ำด้านบน ทั้งสองยืนอยู่ใกล้กันจนรับรู้ถึงไออุ่นและแรงกดดันทางอารมณ์ที่ถาโถมเข้าใส่ ความสัมพันธ์ระหว่างวิศวกรผู้สร้างและนักสืบผู้สูญเสียความทรงจำ ไม่เคยเป็นเพียงแค่เรื่องของงาน แต่มันผูกติดอยู่กับปมปริศนาที่พร้อมจะระเบิดออกทุกเมื่อ "เธอกำลังจะบอกว่า..." คีย์หันมาสบตาเธอ แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ชวนให้ใจสั่น "การตายของพวกมัน... และเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของฉัน มีจุดเชื่อมโยงเดียวกันอย่างนั้นหรือ" "มากกว่านั้นครับ" รินรดาผงกหัวช้าๆ สีหน้าเคร่งเครียด "แอนดรอยด์ตัวนี้ไม่ได้กำลังพยายามสื่อสาร แต่มันกำลัง 'ฟ้องร้อง'... มันกำลังบันทึกหลักฐานชิ้นสุดท้ายก่อนที่โปรแกรมทำลายตัวเองจะทำงาน และเป้าหมายที่มันพยายามส่งข้อมูลมาให้—" เธอยังไม่ทันพูดจบ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็กะพริบเป็นสีแดงฉาน ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องใต้ดินถูกตัดขาดในเสี้ยววินาที ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาสองตันเลื่อนปิดลงด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง!* ความมืดโรยตัวลงปกคลุมเกือบมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มที่กะพริบเป็นจังหวะน่ากลัว คีย์คว้าแขนรินรดากระชากเข้ามาหลบหลังโต๊ะชันสูตรตามสัญชาตญาณ มืออีกข้างชักปืนพกลำกล้องสั้นออกมาจากซองพกใต้เสื้อสูทอย่างไร้เสียง ดวงตาดุดันกวาดมองไปรอบห้องที่ตอนนี้กลายเป็นกรงขัง "มีคนรู้ว่าเรากำลังเปิดกล่องแพนโดร่า" คีย์กระซิบชิดริมหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอ ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด รินรดานิ่งไม่ไหวติ่ง แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำ เธอกลับก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ยังคงทำงานด้วยพลังงานสำรองชิ้นสุดท้าย ข้อมูลไฟล์ลับขนาดมหึมาถูกดาวน์โหลดเข้าสู่เครื่องของเธอเสร็จสมบูรณ์ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอก่อนที่สัญญาณจะตัดขาดโดยสมบูรณ์ คือรายชื่อบุคคลระดับสูงของสภาวะความมั่นคง—และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของคนที่คีย์ไว้ใจที่สุดรวมอยู่ด้วย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ที่หน้าประตูนิรภัย พร้อมกับเสียงตัดโลหะด้วยความร้อนสูงที่กำลังแผดเผาบานประตูเข้ามาอย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ