รอยแผลที่เปิดออก

กลิ่นไอโซลเดอร์สังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องเกรดพรีเมียมคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินของสถานีอวกาศเซกเตอร์ 7 แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างอันไร้วิญญาณของโครงสร้างแอนดรอยด์รุ่น 'ไททัน' ที่ถูกผ่าแบะออกเผยให้เห็นกลไกซับซ้อนราวกับเขาวงกต รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าซากจักรกลเหล่านั้น ปลายนิ้วเรียวสวมถุงมือไนลอนสีดำกำลังคีบชิปประมวลผลระบบประสาทเทียมขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความนิ่งงันที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีแล้วว่า ทุกย่างก้าวในห้องนี้มีความเสี่ยงสูงแค่ไหน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องบนพื้นโลหะตอกย้ำการมาถึงของใครบางคน รินรดาไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เธอก็จดจำจังหวะการเดินนั้นได้ดีกว่าเสียงลมหายใจของตัวเองเสียอีก "คุณกำลังทำลายหลักฐานสำคัญนะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเจือความเยียบเย็นเอ่ยขึ้นจากความมืดตรงทางเข้า คีย์ก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟ สีหน้าของเขาเรียบสนีย์ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเฉือนทุกคำแก้ตัวของเธอให้ขาดวิ่น รินรดาวางชิปในมือลงบนถาดสเตนเลสอย่างเบามือ เธอค่อยๆ ถอดถุงมือออกทีละนิ้ว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หูและคนรักที่ตอนนี้ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว "ฉันไม่ได้ทำลายหลักฐาน คีย์" เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์เจือปน "ฉันกำลังซ่อมแซมและกู้คืนข้อมูลที่ระบบกำลังจะลบตัวเองต่างหาก ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ หน่วยสืบสวนกลางของเธอก็คงจะได้แค่เศษเหล็กไร้ค่าไปนอนกอดบนโต๊ะทำงานเหมือนทุกที" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาได้กลิ่นโคโลญจ์จางๆ ที่คุ้นเคย—กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในวันที่โลกใบนี้พังทลาย แต่ในเวลานี้ มันกลับเป็นกลิ่นอายของความกดดันที่บีบคั้นหัวใจ "หน้าที่ของเธอคือการเป็นวิศวกรผู้ตรวจสภาพ ไม่ใช่ผู้พิพากษาและไม่ใช่คนที่ตัดสินใจว่าจะให้หลักฐานชิ้นไหนรอดหรือตาย" คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นจนเกือบเป็นคำราม "เธอซ่อนชิปตัวนั้นไว้เพราะอะไร? เพราะกลัวว่าผลตรวจมันจะโยงกลับมาหาโปรเจกต์ลับที่เธอเคยทำพังเมื่อสามปีก่อนงั้นเหรอ?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความทรงจำที่รินรดาพยายามฝังกลบมาตลอด ภาพของแอนดรอยด์รุ่นทดลองที่สูญเสียการควบคุมและคร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ในคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัว ร่างกายของเธอกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังคงรักษาความนิ่งงันบนใบหน้าเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับระเบียบปฏิบัติของกองปราบปรามจักรกล คีย์" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย "นายคิดว่าตัวเองกำลังทำเพื่อความยุติธรรมงั้นเหรอ? นายสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปจากการปฏิบัติภารกิจ นายจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านายเคยเซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณให้โครงการนี้ด้วยซ้ำ แล้วนายเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดกฎหมาย?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตา คีย์ขบกรามแน่น กล้ามเนื้อบริเวณสันกรามขยับไหวอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธและความสับสนตีรวนอยู่ในอก เขาจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ นั่นคือความจริงที่กัดกินจิตใจเขามาตลอด แต่สัญชาตญาณความเป็นนักสืบและสายสัมพันธ์ที่เคยมีร่วมกันกับหญิงตรงหน้าบอกเขาว่า รินรดากำลังปกป้องบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าอาวุธสงคราม "เพราะฉันจำไม่ได้... ฉันถึงต้องเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นและระบบระบุ" คีย์ลดเสียงลงต่ำ ทว่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "แต่ลึกๆ แล้ว สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดไม่ใช่การที่เธอทำผิดกฎระเบียบ... แต่เป็นการที่เธอไม่เคยไว้ใจฉันเลยต่างหาก ริน" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะกำบังอันเย็นชามานานนับปีคล้ายถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำลงมาจนรอยร้าวที่เคยประสานไว้เริ่มปริแตก เธอเบือนสายตาหนີเล็กน้อยเพื่อซซ่อนความไหววูบที่ฉายชัดอยู่ในแววตา "ความไว้วางใจมันใช้ไม่ได้ผลหรอก คีย์... ในโลกที่แม้แต่ความทรงจำของนายยังถูกสร้างขึ้นมาใหม่ได้" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงราวกับกระซิบ "หน้าที่ของฉันคือการแก้ไขความผิดพลาดที่ฉันเป็นคนก่อขึ้นด้วยมือของฉันเอง และฉันไม่ต้องการให้ใคร... โดยเฉพาะนาย มาเสี่ยงตายแทนฉันอีก" คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนแขนเสื้อของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นส่งกระแสความอบอุ่นและความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทั้งสองยืนอยู่บนเส้นบางๆ ระหว่างความรู้สึกที่ยังหลงเหลือกับอุดมการณ์ที่กำลังพาทั้งคู่เดินไปคนละทิศคนละทาง ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายความเงียบอันเปราะบางนี้ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสามก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องปฏิบัติการ แสงไฟสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลกลางดับวูบลงพร้อมกัน รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สัญชาตญาณวิศวกรตื่นตัวขึ้นทันที เธอหันไปมองหน้าจอสำรองที่ยังพอมีพลังงานเหลืออยู่ และภาพที่ปรากฏบนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกຶก รหัสผ่านการเข้าถึงระบบควบคุมหลักถูกป้อนเข้ามาจากภายนอก... และไม่ใช่การเจาะระบบธรรมดา แต่มันคือการใช้ 'รหัสมาสเตอร์' ที่มีเพียงผู้สร้างโครงการและผู้บัญชาการสูงสุดเท่านั้นที่ครอบครอง คีย์ดึงปืนพกเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักสืบกลับมาทำงานเต็มพิกัด เขาก้าวมาบังร่างของรินรดาไว้โดยอัตโนมัติ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่อง "มีคนอื่นอยู่ในระบบ..." คีย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง "และมันกำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดของแอนดรอยด์รุ่นไททันออกไปข้างนอก" รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อเธอกวาดสายตาไปที่หน้าจอสำรองอีกครั้ง ตัวเลขการถ่ายโอนข้อมูลวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบไม่ใช่การโจรกรรมข้อมูล... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังขึ้นจากช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักซึ่งถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ *“ยินดีต้อนรับกลับสู่โครงการศูนย์สูญญากาศ, ดร.รินรดา... และผู้หมวดคีย์”* หน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดจากชั้นบนสุดของสถานี—ภาพร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนอยู่หน้าห้องควบคุมหลัก และใบหน้าภายใต้เงาฮู้ดนั้น... ก็คือคนคุ้นเคยที่ควรจะเสียชีวิตไปในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อนอย่างแน่นอน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ