ความทรงจำในเศษซาก

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอ๊าดในความเงียบงดงามราวกับเสียงกระดูกที่กำลังแตกหัก รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นผ่าตัดโครงสร้างไซเบอร์ติก แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดนีออนดัดโค้งสาดส่องลงบนซากชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกถอดประกอบอย่างกระจัดกระจาย กลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกและโอโซนเจือจางลอยอบอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นที่เจ็ดของสถานีวิจัยร้าง มือเรียวในถุงมือยางสีดำบรรจงคีบชิ้นส่วนหน่วยประมวลผลกลาง หรือ 'คอร์' รุ่นโบราณขึ้นมาพิจารณา พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยรอยขูดขีดและคราบสนิมสีเขียวแกแก่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของวิศวกรสาวกระตุกวูบไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพ หากแต่เป็นชุดรหัสตัวเลขและอักษรย่อสลักลึกอยู่บนแผ่นทองแดงด้านหลัง *“NX-09”* มันคือรหัสโครงการที่ถูกลบไปจากสารบบราชการเมื่อสิบปีก่อน โครงการวิจัยต้องห้ามที่รัฐบาลสหพันธ์พยายามปกปิดให้ มิดชิดที่สุด—โครงการสร้างมนุษย์จักรกลชีวภาพที่ถูกลบความทรงจำเพื่อใช้เป็นเครื่องมือสังหาร “คุณกำลังสืบหาอะไรจากซากเหล็กพวกนั้นกันแน่ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสลัวสะท้อนสันกรามคมคายและดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความระแวงระวัง เขาอยู่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้ม ร่องรอยบาดแผลจากการปะทะเมื่อคืนยังคงปรากฏชัดที่มุมปาก รินรดายังคงหันหลังให้ เธอกำชิ้นส่วนในมือแน่นจนข้อต่องอเกร็ง “ฉันไม่ได้กำลังสืบหาอะไร คีย์... ฉันแค่กำลังตรวจสอบความผิดพลาดที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข” “ความผิดพลาด?” คีย์สาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาก้มลงมองแผ่นโลหะในมือเธอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาผ่านรหัสอักษรนั้น “คุณหมายถึงเศษซากความทรงจำของใครบางคน หรือหมายถึงตัวผมกันแน่” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที รินรดาวางชิ้นส่วนลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หูและคนรัก แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากันแน่น “คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่ คีย์” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด “คุณไม่ใช่ซากเหล็ก คุณคือมนุษย์... อย่างน้อยก็ในทางกฎหมาย” “กฎหมายเหรอ?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง “กฎหมายที่ถูกเขียนขึ้นโดยกลุ่มคนที่จับผมยัดเข้าไปในห้องทดลองตอนอายุสิบขวบ แล้วลบความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัว เพื่อเปลี่ยนให้ผมกลายเป็น ‘อาวุธ’ ที่ไร้ตัวตนเนี่ยนะ รินรดา?” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกความรู้สึกของรินรดาอย่างจัง เธอเบือนสายตาหลบไปเสี้ยววินาที—วินาทีเดียวที่หลุดจากการควบคุม แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้คนช่างสังเกตอย่างคีย์จับพิรุธได้ “คุณรู้... ใช่ไหม?” คีย์ก้าวเข้ามาประชิด มือหนาเอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะทำงานด้านหลังเธอ บังคับให้รินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนติดกับขอบโต๊ะ “คุณรู้เรื่องโครงการ NX-09 ตั้งแต่แรกแล้ว ตั้งแต่ที่เรายังทำงานร่วมกันในกองปราบปรามพิเศษ... คุณรู้ว่าผมไม่ใช่คนธรรมดา” “ฉันเป็นแค่วิศวกรซ่อมแซมแอนดรอยด์ คีย์” รินรดาเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินมานานปี “หน้าที่ของฉันคือทำให้พวกมันทำงานต่อได้ ไม่ใช่ไปขุดคุ้ยประวัติศาสตร์อันโสโครกของใคร” “แต่คุณเป็นคนสร้างชุดคำสั่งควบคุมจิตใจรุ่นแรกให้กับโครงการนั้น” คีย์กระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันเจือด้วยความเจ็บปวดที่ล้ำลึกเกินกว่าจะบรรยาย “ในบันทึกการทดลองระดับลับสุดยอด... มีลายมือชื่อของคุณกำกับอยู่ทุกหน้า รินรดา ตอบผมซิ ว่าทำไมชื่อของคนที่ผมรักที่สุด ถึงกลายเป็นคนออกแบบกรงขังให้ผม” ความจริงถูกเปิดเผยออกกลางอากาศอย่างไร้ทางหลบเลี่ยง รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนไหลย้อนกลับมาดั่งคลื่นพายุโหมกระหน่ำ ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดสายระโยงระยาง และเธอยืนอยู่เบื้องหลังกระจกใส พร้อมกับปากกาในมือที่จรดเซ็นชื่อลงบนเอกสารยินยอม “เพราะถ้าฉันไม่ทำ...” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเป็นครั้งแรก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา หยาดน้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวยแต่ไม่มีวันไหลรินลงมา “...พวกเขาจะฆ่าคุณทิ้งตั้งแต่วันนั้น คีย์ คุณเลือกได้ระหว่างการมีชีวิตอยู่โดยไร้ความทรงจำ กับการตายอย่างไร้ค่าในห้องทดลองมืดๆ นั้น” คีย์ชะงักไป ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดรอบตัวคลายลงครู่หนึ่ง ก่อนที่ความสับสนจะเข้ามาแทนที่ มือที่เคยค้ำโต๊ะค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสกับต้นแขนของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่พร้อมกับเสียงไซเรนแหลมสูงที่ดังทะลุตึก *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมรุกราน รหัสยืนยันตัวตน: NX-09 กำลังทำงาน* ทั้งสองคนหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตั้งอยู่มุมห้อง หน้าจอสีดำสนิทเมื่อครู่กำลังรันโปรแกรมอัตโนมัติ ข้อมูลไฟล์ลับที่ถูกเข้ารหัสไว้หลายชั้นกำลังถูกเปิดออกทีละไฟล์โดยคำสั่งรีโมตจากภายนอก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... แหล่งจ่ายพลังงานหลักของโปรแกรมนั้น เชื่อมต่อตรงมาจากระบบประสาทชีวภาพที่ฝังอยู่ในต้นคอของคีย์เอง คีย์ยกมือขึ้นแตะที่ท้ายทอยของตนเองทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายเซถลาจนรินรดาต้องรีบเข้าไปประคองไว้ “คีย์! เกิดอะไรขึ้น?” เธอร้องถามด้วยความตกใจ คีย์กัดฟันแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเรืองแสงจางๆ—สัญญาณของการเชื่อมต่อระบบเครือข่ายภายนอกที่อยู่นอกเหนือการควบคุม “ไม่ใช่ผม...” คีย์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยแรงขับเคลื่อนมหาศาลจากระบบภายในที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น “...มีคนกำลังเข้าถึงฐานข้อมูลความทรงจำของผมจากข้างนอก... และพวกมันกำลังดาวน์โหลด ‘ต้นแบบ’ ทั้งหมดออกไป” ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มตัดกระแสไฟฉุกเฉิน หน้าจอหลักก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรกลสีดำสนิท—สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่พวกเขาคิดว่าถูกทำลายไปนานแล้ว พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำผ่านลำโพงของห้องที่ดังแทรกเสียงไซเรนเข้ามา *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบครับ... เจ้าหน้าที่รหัสศูนย์ศูนย์หนึ่ง”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ