เส้นขนานที่แยกจาก

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดในความมืด เป็นสัญญาณเตือนเดียวที่รินรดายอมรับในเวลานี้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือกันความร้อนกำลังควบคุมหัวเชื่อมพลาสมาขนาดจิ๋ว เปลวไฟสีฟ้าจัดตัดผ่านแผ่นโลหะผสมไทเทเนียม-คาร์บอนของประตูนิรภัยระดับสามอย่างแม่นยำ ทุกหยดเหงื่อที่ซึมตามไรผมไม่ได้เกิดจากความร้อนของเครื่องมือ แต่เกิดจากเสียงฝีเท้าของระบบลาดตระเวนอัตโนมัติที่วนกลับมาตรวจเช็กโซนนี้เร็วกว่ากำหนดถึงสามนาที นี่คือชั้นใต้ดินระดับเจ็ดของศูนย์วิจัยเนบิวลาโซน บี สถานที่ที่ถูกลบออกจากแผนที่อย่างเป็นทางการ และเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อน โศกนาฏกรรมที่พรากชีวิตทีมงานไปครึ่งค่อนสถานี และฝังรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณไว้ในความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือน รินรดาดับหัวเชื่อมพลาสมาอย่างเงียบเชียบที่สุด แผ่นโลหะหนักสองร้อยกิโลกรัมร่วงลงสู่พื้นพรมยางอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องเก่าและสนิมเหล็ก เธอสอดตัวเข้าไปในความมืดทันที ปล่อยให้แสงไฟสีแดงจากเซ็นเซอร์ความปลอดภัยกวาดผ่านช่องประตูที่เพิ่งเปิดออกไปโดยไม่ทิ้งร่องรอย แผนการนี้มีความเสี่ยงสูงเกินกว่าที่วิศวกรสติสตางค์ครบถ้วนจะกระทำ แต่รินรดาในตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากเอกสารลับและบันทึกการซ่อมแซมแกนสมองกลรุ่นต้นแบบถูกลบหายไปจากฐานข้อมูลส่วนกลางอย่างเป็นปริศนา มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ว่า... มีใครบางคนกำลังพยายามล้างประวัติอาชญากรรมทางเทคโนโลยีที่เชื่อมโยงโดยตรงกับบริษัทแม่ และคนๆ นั้นอาจเป็นคนเดียวกับคนที่อยู่เบื้องหลังความผิดพลาดของแอนดรอยด์ตัวแรกที่เธอเคยสร้างขึ้นมากับมือ "คุณประเมินความฉลาดของระบบรักษาความปลอดภัยต่ำเกินไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินแคบๆ เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มก้าวออกมาจากเงาของเสาคอนกรีต แสงไฟนีออนสลัวๆ สะท้อนโครงหน้าคมคายและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่เฉียบคม คีย์ยืนขวางทางออกเดียวของเธอไว้ มือข้างหนึ่งล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท อีกข้างถือเทอร์มินัลพกพาที่กำลังกะพริบไฟสีส้มเตือนสถานะการเชื่อมต่อ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็เก็บบรรยากาศความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยดังเดิม เธอไม่แปลกใจเลยที่เขาตามมาทัน "คุณควรจะอยู่ที่ห้องพัก คีย์ อาการบาดเจ็บจากการปะทะครั้งก่อนยังไม่หายดีด้วยซ้ำ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบราบ พยายามก้าวเท้าถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างที่ปลอดภัย "ถ้าผมนอนพักตามที่คุณสั่ง ผมคงพลาดโอกาสได้เห็นวิศวกรมือหนึ่งของสถานีแอบมาตัดวงจรความปลอดภัยตอนตีสองครึ่งสินะครับ" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าคอมแบตกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวาน "คุณกำลังหาอะไรกันแน่ รินรดา บันทึกการทดลองที่ถูกเข้ารหัส หรือหลักฐานที่ยืนยันว่าคุณไม่ได้เป็นคนผิดเมื่อสามปีก่อนกันแน่?" "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ" เธอสวนกลับทันควัน แววตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม "คุณสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป คีย์ คุณจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าเราเคยยืนอยู่จุดไหนในความสัมพันธ์นี้ แล้วทำไมคุณถึงต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับเรื่องที่แม้แต่ตัวคุณเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ?" คีย์หยุดเดิน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความจริงที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงอุดมการณ์ที่เธอสร้างขึ้น "ความทรงจำบางส่วนอาจจะหายไป รินรดา... แต่ร่างกายของผมมันจำได้" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางอารมณ์ "มันจำความรู้สึกตอนที่คุณนั่งร้องไห้ข้างซากแอนดรอยด์ตัวนั้นได้ มันจำความรู้สึกของการปกป้องคุณจากแรงระเบิดได้ และที่สำคัญที่สุด... มันจำได้ว่าผมไม่มีวันปล่อยให้คุณเดินเข้าไปในกองเพลิงนี้คนเดียวเด็ดขาด" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ งุนงงและสั่นคลอนความตั้งใจของเธออย่างรุนแรง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและการปกป้องตัวเองกำลังตีกันอย่างดุเดือดในใจ เธอดึงดันจะไปต่อเพราะต้องการคำตอบ แต่หัวใจส่วนลึกกลับโหยหาความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้ที่เธอจงใจผลักไสมาตลอด "คุณกำลังเข้าใจผิด..." เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ ระบบนี้... มันไม่ใช่แค่หุ่นยนต์บกพร่อง แต่มันคือโครงข่ายที่ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมจิตสำนึกของมนุษย์ และถ้าคุณยังดื้อดึงจะตามผมมา เราจะตายกันทั้งคู่" "ผมตายมาแล้วครึ่งหนึ่ง ตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะผลักผมออกจากโครงการนั้น" คีย์ตอบกลับทันทีอย่างไร้ความลังเล แววตาของเขาจริงจังจนน่ากลัว "ถ้าการรู้ความจริงมันแลกมาด้วยการตายร่วมกันกับคุณ มันก็เป็นทางเลือกที่คุ้มค่ากว่าการยืนมองคุณเดินไปสู่ความตายลำพัง" ก่อนที่รินรดาจะทันได้หาคำพูดใดมาโต้แย้ง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปฉับพลัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วอุโมงค์มืดมิด หน้าจอเทอร์มินัลในมือของคีย์รวนเรและดับวูบลงพร้อมกัน ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาเตอะที่อยู่ด้านหลังของรินรดาเลื่อนปิดลงกระแทกกันเสียงดังสนั่น ล็อกเส้นทางถอยหลังไว้อย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ... แต่มันคือการ "ต้อน" คีย์คว้าแขนของรินรดาเข้ามาชิดตัวโดยสัญชาตญาณ ชักปืนพกพลังงานสูงออกจากซองข้างเอวด้วยมืออีกข้างอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางในความมืดที่เริ่มมีเสียงกลไกการเคลื่อนไหวแปลกปลอมดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้มากันแค่สองคนแล้วล่ะครับ" คีย์กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงลมหายใจของเขาประสานกับเสียงโลหะขูดขีดที่ดังมาจากเพดานเหนือศีรษะ ในความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉาน รินรดาเบิกiตากว้างเมื่อเงาร่างสี่ร่างปรากฏตัวขึ้นบนโครงสร้างเหล็กด้านบน ร่างเหล่านั้นเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์และไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ และที่แย่ที่สุดคือ ดวงตาสีฟ้าครามของแอนดรอยด์รุ่นใหม่ล่าสุดกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขา—ด้วยรอยยิ้มที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้ให้ดูคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของมนุษย์มากที่สุด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดและกลไกแห่งจิตใจนี้ไปด้วยกันนะครับ