จิตแพทย์ในคราบฆาตกร

เสียงฮัมเพลงแจ๊สแผ่วเบาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงยุคเก่าสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานบุพการีของจิตแพทย์ชื่อดัง กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดใหม่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอับของกระดาษเอกสารโบราณ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัว นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือไนลอนสีดำชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มควบคุม ความมืดสลัวภายในห้องถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากไฟล์ข้อมูลที่เข้ารหัสระดับทหาร ซึ่งเธอเพิ่งแฮกเจาะเข้ามาได้เมื่อสามนาทีที่แล้ว "มนุษย์เรามักกลัวความทรงจำที่เจ็บปวด... มากกว่าความตาย" เสียงทุ้มต่ำของดร.อัลเฟรดดังขึ้นจากลำโพงไร้สายที่ซ่อนอยู่มุมห้อง มันไม่ใช่เสียงบันทึก แต่มันคือประโยคสดๆ ที่ส่งตรงมาจากระบบวงจรปิดภายในอาคาร รินรดาไม่สะดุ้ง เธอลดมือลงช้าๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเลนส์กล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่กำลังกะพริบตาแสงสีแดงก่ำราวกับดวงตาของสัตว์นักล่า "คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย รินรดา" เสียงนั้นกลกลั้วหัวเราะเบาๆ "การลบความทรงจำไม่ได้ทำลายตัวตน แต่มันเป็นการช่วยให้จิตวิญญาณที่แตกสลายได้พบความสงบต่างหาก" "ความสงบที่คุณว่า คือการเขียนโปรแกรมจิตใต้สำนึกของคีย์ใหม่ เพื่อให้เขากลายเป็นหุ่นเชิดในคดีฆาตกรรมสินะครับ" รินรดาโต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน แววตาของเธอจ้องตรงไปยังกล้องตัวนั้นโดยไม่หลบเลี่ยง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าจะเปลี่ยนภาพ ไฟล์วิดีโอเข้ารหัสระดับสูงสุดเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ ภาพที่ปรากฏคือห้องสีขาวปลอดเชื้อ แสงไฟนีออนสว่างจ้าจนแสบตา บนเตียงเหล็กไร้สาย คีย์ในวัยที่ดูอ่อนเยาว์กว่าปัจจุบันเล็กน้อยกำลังนอนหายใจหอบถี่ ดวงตาของเขาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างถูกรัดด้วยสายรัดโลหะของระบบประสาทเทียม ในวิดีโอ ร่างของดร.อัลเฟรดยืนอยู่ข้างเตียง มือสวมถุงมือแพทย์กำลังถือเข็มฉีดยาบรรจุของเหลวสีฟ้าเรืองแสง ขณะที่ริมฝีปากกำลังขยับเอื้อnเอ่าย้ำคำสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า *"แกชื่อคีย์... แกเป็นนักสืบผู้ไร้ความปรานี... และแกจำไม่ได้ว่าใครคือผู้สร้างแอนดรอยด์ตัวนั้น..."* รินรดากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ภาพในวิดีโอนั้นไม่ใช่การรักษาอาการทางจิตเวช แต่มันคือกระบวนการ "ล้างสมองและปลูกถ่ายความทรงจำเทียม" (Memory Grafting) อย่างเต็มรูปแบบ คีย์ไม่ได้สูญเสียความทรงจำจากอุบัติเหตุในการปฏิบัติภารกิจอย่างที่เขาเข้าใจมาตลอด... เขากลายเป็นฆาตกรเงาตามคำสั่งสะกดจิตที่ถูกฝังรากลึกในก้านสมองโดยน้ำมือของจิตแพทย์ที่สังคมยกย่องคนนี้ "คุณไม่ได้รักษาเขา... คุณออกแบบอาวุธขึ้นมาต่างหาก" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวถูกระงับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นตามสัญชาตญาณของวิศวกรผู้ควบคุมเครื่องจักรกลหนัก "อาวุธเหรอ? ไม่เลย รินรดา... ฉันเป็นศิลปิน" เสียงของอัลเฟรดเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น เลนส์กล้องซูมเข้าใกล้ราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านหน้าจอมาสบตากับเธอโดยตรง "โลกนี้เต็มไปด้วยความทรงจำที่เน่าเฟะ ความผิดพลาดของเธอกับแอนดรอยด์ตัวแรกในอดีต... มันก็สมควรถูกลบเลือนหายไปเช่นกัน ถ้าฉันไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยจัดระเบียบจิตใจให้เธอในวันนั้น ป่านนี้เธอคงผูกคอตายคาห้องทดลองไปนานแล้ว" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้าใส่แผลเป็นในใจของรินรดาอย่างแม่นยำ ภาพเหตุการณ์โศกนาฏกกรรมเมื่อหลายปีก่อน แอนดรอยด์ที่เธอสร้างเกิดอาการคลุ้มคลั่งและคร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ผุดขึ้นมาในหัว สมองของเธอขาวโพลนชั่วขณะ ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีพยายามดึงรั้งเธอให้จมดิ่งลงไปในความมืด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารฉุกเฉินดังขึ้นทำลายภวังค์ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอตระหนักได้ทันทีว่านี่คือจิตวิทยาการโน้มน้าวใจขั้นสูงที่อัลเฟรดจงใจใช้เพื่อทำลายสมาธิของเธอ "ความผิดพลาดในอดีตคือสิ่งที่พิสูจน์ว่าฉันยังเป็นมนุษย์... ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ที่ถูกโปรแกรมให้ไร้ความรู้สึกแบบคุณ" รินรดากดคำสั่งบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ดาวน์โหลดไฟล์หลักฐานทั้งหมดลงในชิปนิรภัยส่วนตัว "และฉันนี่แหละ จะเป็นคนดึงความทรงจำที่แท้จริงของคีย์กลับคืนมา" "ช่างเป็นความพยายามที่น่าสมเพชเสียจริง..." เสียงของอัลเฟรดยังคงเยือกเย็น แต่แฝงแววคุกคาม "เธอกำลังเดินเข้าสู่กรงขลุ่ยที่เธอไม่มีวันหาทางออกเจอ รินรดา... เพราะในวินาทีนี้ คนที่เธอไว้ใจมากที่สุด กำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อปิดปากเธอแล้ว" รินรดาขมวดคิ้วฉับพลัน ประตูห้องทำงานไม่ได้ถูกล็อก แต่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ตามทางเดินมืดสนิท เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นโลหะดัง ก๊อป... ก๊อป... ก๊อป... เป็นจังหวะที่เด็ดขาดและไร้ความลังเล รอดูนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งเลื่อนไปจับด้ามปืนพกเลเซอร์ขนาดพกพาที่เหน็บไว้ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ สายตาคมกริบจ้องมองไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงบนประตูกระจกฝ้าด้านนอก เงาร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูจะเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของคีย์ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไม่มีประกายความอ่อนโยน หรือความคุ้นเคยใดๆ เหลืออยู่เลย คีย์ยกปืนพกประจำกายขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเธอทันที โดยไม่มีแม้แต่คำทักทาย รอยกระสุนพลังงานสีแดงเรืองรองที่ปลายกระบอกปืนส่องสว่างตัดกับความมืดในห้อง "คำสั่งสุดท้าย... กำจัดผู้บุกรุก" คีย์เอמהเสียงเรียบเย็น ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างไร้ที่ติ รินรดากวาดตามองแววตาของอดีตคนรัก เธอรู้ดีว่าหากเธอตัดสินใจพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเดียว กระสุนนัดนี้จะเจาะทะลุหัวใจของเธอ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายตรงหน้า คือการได้เห็นคนที่เธอรักที่สุดกลายเป็นเครื่องมือฆ่าของปีศาจในคราบหมอจิตเวช ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนนี้ไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ