ความรักที่เป็นความผิดพลาด

“ถ้าความทรงจำของฉันคือบั๊กในระบบที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความล้มเหลว... รินรดา ผมก็คงเป็นเพียงความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดที่เธอเคยผลิตออกมาสินะครับ” คีย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องนิรภัยใต้ดิน แสงไฟจากแผงวงจรเหนือศีรษะกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนชีพจรที่ใกล้หยุดเต้น กลิ่นโอโซนและน้ำมันหล่อลื่นอบอวลอยู่ในอากาศหนาวเหน็บ ร่างของเขาพิงผนังโลหะ บาดแผลจากคมกระสุนพลังงานที่หัวไหล่ยังคงมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเป็นระยะ แต่นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขายังคงจดจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รินรดาไม่ตอบในทันที เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นเหล็กที่เย็นเยียบ นิ้วมือเรียวยาวของเธอสั่นเทาขณะพยายามเชื่อมต่อพอร์ตข้อมูลจากข้อมือของเธอเข้ากับแผงควบคุมหลักเพื่อหยุดยั้งการทำลายตัวเองของฐานข้อมูล แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมอาบใบหน้าของเธอจนดูซีดเซียว เธอไม่ได้มองคีย์ แต่เธอกำลังสู้กับความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดหลายปี “นายไม่ใช่บั๊ก คีย์” เธอพึมพำ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่สั่นเครือ “นายคือผลลัพธ์ของความหวังที่ฉันเผลอใส่ลงไปในโปรแกรมดึงจิตสำนึก... ซึ่งนั่นแหละ คือสิ่งที่ฉันเรียกว่าความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดของวิศวกรคนหนึ่ง” “ความรักน่ะหรือครับ?” คีย์เค้นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเจ็บปวด “หรือว่าการที่เธอเลือกจะดึงคนตายกลับมาในร่างจักรกล เพียงเพราะเธอทนอยู่กับความสูญเสียไม่ได้” รินรดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายชัดถึงความแตกสลายที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของเหตุผล “ถ้านั่นคือความผิดพลาด ฉันก็ยอมรับมันครับ ทุกวินาทีที่ฉันเห็นนายเดินอยู่ข้างๆ ฉันเห็นร่องรอยของความไร้เดียงสาที่ฉันทำลายไปในวันที่ฉันดึงนายนากลับมาจากความตาย... ฉันไม่ได้สร้างนายขึ้นมาเพื่อให้นายรักฉัน แต่นายดันรักฉัน แม้กระทั่งในตอนที่ข้อมูลในสมองนายถูกลบไปแล้วครึ่งหนึ่ง นายก็ยังคงกลับมาหาฉันเสมอ นั่นต่างหากที่ฉันรับมือไม่ไหว” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามของระบบระบายอากาศที่พยายามขับความร้อนออกจากแกนกลางของห้อง คีย์ขยับตัวเข้าหาเธอ แม้ความเจ็บปวดจะรุมเร้าจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะข้อมือของเธอที่กำลังทำงานอยู่ “ถ้าเราต้องตายที่นี่...” คีย์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ “บอกผมสักเรื่องได้ไหมริน ก่อนที่หน่วยความจำสำรองของผมจะถูกล้างจนหมดสิ้น ผมคือสิ่งที่เธอรักจริงๆ หรือเป็นแค่โปรเจกต์ที่เธอภูมิใจนำเสนอให้ตัวเอง” รินรดาสะอึก หญิงสาวผู้ยึดถือเหตุผลและตรรกะมาตลอดชีวิตวางมือจากแผงควบคุม เธอปล่อยให้สัญญาณแจ้งเตือนการทำลายตัวเองดังระงมไปทั่วห้อง เธอกุมมือของคีย์ไว้แน่น ฝ่ามือของเขากึ่งอุ่นกึ่งเย็นด้วยสัมผัสของโลหะสังเคราะห์ แต่สำหรับเธอ มันคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ “นายคือคนเดียวที่ทำให้ฉันตั้งคำถามกับคำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ นายไม่เคยสมบูรณ์แบบ และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันรักนายครับ” คีย์ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา “งั้นความผิดพลาดของเราสองคน... ก็คงจบลงตรงนี้สินะครับ” ในขณะที่รินรดากำลังจะตอบ สัญญาณไฟสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีส่งเสียงเตือนดังลั่นจนพื้นห้องสั่นสะเทือน ประตูนิรภัยที่ควรจะล็อกแน่นหนาพลันเปิดออกด้วยเสียงไฮดรอลิกที่แผ่วเบาจนน่าประหลาดใจ ร่างหนึ่งก้าวผ่านหมอกควันเข้ามาในห้อง เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่รินรดาคุ้นตาเป็นอย่างดี ใบหน้าของเขานิ่งเรียบไร้อารมณ์เหมือนหน้ากากปูนปั้น ในมือของเขาถืออุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ที่รินรดาจำได้แม่นว่ามันคือ ‘กุญแจ’ ที่ใช้ดึงความทรงจำส่วนสุดท้ายของคีย์ออกไป “การสนทนาของพวกคุณน่าประทับใจมาก” ชายคนนั้นเอ่ย เสียงของเขาฟังดูสังเคราะห์และไร้ความรู้สึก “แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่คุณพยายามจะปกป้อง จะไม่ใช่ความรักหรอกครับรินรดา... แต่มันคือบันทึกการสังหารหมู่ที่เธอเป็นคนกดปุ่มให้มันเริ่มต้นขึ้นเองต่างหาก” คีย์เบิกตากว้าง หันไปมองรินรดาด้วยความสับสนและตื่นตระหนก มือที่กุมกันไว้อย่างแน่นหนาเริ่มคลายออกเมื่อความจริงบางอย่างที่ถูกฝังลึกในระบบประสาทของคีย์กำลังถูกกระตุ้นด้วยสัญญาณจากอุปกรณ์ในมือชายปริศนา รินรดาหน้าถอดสี เธอไม่สามารถปฏิเสธคำพูดนั้นได้เลยในวินาทีที่แสงสีม่วงจากอุปกรณ์ในมือคนแปลกหน้าฉายวาบขึ้น ร่างของคีย์กระตุกอย่างรุนแรงก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มสนิท—สีของโหมดสังหารที่เธอเคยสร้างไว้เพื่อปิดปากพยานทุกคนที่รู้ความลับนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดของตัวละครไปพร้อมกับผมนะครับ ในตอนหน้าเราจะมาดูกันว่ารินรดาจะตัดสินใจอย่างไรกับสิ่งที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง... เนบิวลาสตาร์ครับ