การซ้อนแผนลับ

เสียงกระดิ่งลมโลหะผสมไทเทเนียมกระทบกันเบา ๆ เมื่อบานประตูห้องนิรภัยใต้ดินถูกผลักปิดลงอย่างแน่นหนา รินรดากวาดสายตามองผ่านจอภาพโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนม่านตาของเธอ นิ้วเรียวยาวจรัญไปบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อถอดรหัสความถี่ของสัญญาณชีพจรปลอมที่เธอเพิ่งฝังลงในหน่วยความจำสำรองของโครงข่ายเซนเซอร์หลัก ความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการแคบ ๆ แห่งนี้ หนักหน่วงเสียจนได้ยินเสียงกลไกภายในอกของคีย์ที่กำลังปรับจังหวะการสูบฉีดของเหลวหล่อเลี้ยงหัวใจเทียม "คุณแน่ใจนะว่าอัลกอริทึมการหลอกลวงระดับสามนี้จะหลอกระบบปัญญาประดิษฐ์ของสภาความมั่นคงได้นานพอ?" คีย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาสสีอำพันใต้แสงไฟนีออนสลัวจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความกังวล ห่วงหา และความระแวงที่ยังตกค้างมาจากอดีตอันเลือนราง รินรดายังคงไม่หันกลับมามอง เธอยังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมการไหลของข้อมูลผ่านสายเคเบิลใยแก้วนำแสง "ถ้ามันเป็นฝีมือของระบบที่ฉันไม่ได้สร้างขึ้นมาเอง... ฉันคงไม่มั่นใจขนาดนี้หรอกครับ คีย์" เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงราบเรียบเพื่อสร้างระยะห่างทางอารมณ์ แม้ว่าในความเป็นจริง หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำไม่แพ้จักรกลในอกของชายหนุ่ม "แต่เพราะมันคือโครงสร้างพื้นฐานที่ฉันเคยออกแบบไว้เมื่อเจ็ดปีก่อน... ช่องโหว่ที่พวกมันเรียกว่าความปลอดภัยสูงสุด จึงเป็นประตูหลังที่ฉันจงใจทิ้งไว้ให้ตัวเองเสมอ" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายของโอโซนและน้ำมันเครื่องจาง ๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกของวิศวกรสาว "คุณกำลังเล่นกับไฟริน... ถ้าพวกมันรู้ว่าเราไม่ได้ตายไปพร้อมกับเหตุการณ์ระเบิดที่ศูนย์วิจัยเซาท์พอยต์ หน่วยล่าสังหารระดับสี่จะถูกส่งมาปิดปากเราภายในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง" รินรดากดปิดหน้าจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสว่างวาบวับดับลง เหลือเพียงความมืดสลัวที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสีส้มแดงจากหลอดฉุกเฉิน เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตคนรัก ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยกว่าหนึ่งช่วงแขน ดวงตาคู่คมของทั้งสองสบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "แล้วคุณคิดว่าฉันควรทำอย่างไรล่ะครับคีย์? นั่งรอให้พวกมันมาลบความทรงจำที่เหลืออยู่ของคุณไปจนหมด หรือจะให้ฉันนั่งมองคุณกลายเป็นแค่วัตถุไร้ค่าที่ถูกควบคุมด้วยรีโมทคอนโทรลจากเบื้องบน?" รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอนิ่งสนิท แต่แฝงไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนน่ากลัว คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความดุดันตามสัญชาตญาณของอดีตนักสืบฉายชัดขึ้นในแววตา แต่แล้วความแข็งกร้าวเหล่านั้นก็อ่อนยวบลงเมื่อเขาเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและความรู้สึกผิดที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของเธอ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียน แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศก่อนจะดึงกลับมา "ผมแค่วิตก... กลัวว่าทางเลือกที่เรากำลังเดินไปนี้ จะพาเราไปสู่จุดจบแบบเดิมอีกครั้ง" คีย์กล่าวเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่นั้นทอดมองเธอด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ความทรงจำที่หายไปของผม... มันบอกว่าผมเคยปกป้องคุณไม่ได้ และประวัติศาสตร์ก็กำลังจะซ้ำรอย" "ประวัติศาสตร์ไม่ได้ซ้ำรอยหรอกครับคีย์" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด เอื้อมมือเรียวไปแตะที่แผงควบคุมบนอกเสื้อของชายหนุ่มเพื่อปรับแต่งค่าเสถียรภาพของพลังงานให้เขา สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุด "เพราะครั้งนี้... เราไม่ได้วิ่งหนีมันอีกต่อไปแล้ว แต่เรากำลังจะเป็นคนวางหมากเกมนี้เอง" แผนการถูกร่างขึ้นอย่างประณีตราวกับงานวิศวกรรมชั้นสูง รินรดาอธิบายรายละเอียดผ่านแผนภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายภาพจำลองของสถานีขนส่งใต้ดินเขตสาม ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ระบบตรวจจับของศัตรูหนาแน่นที่สุด พวกเขาจะใช้ร่องรอยการใช้งานชิปความจำปลอมของคีย์เป็นเหยื่อล่อ เพื่อดึงกำลังพลส่วนใหญ่ของกองกำลังพิทักษ์ความมั่นคงให้พุ่งเป้าไปที่นั่น ในขณะที่ตัวจริงของทั้งคู่จะลักลอบเข้าสู่ศูนย์กลางข้อมูลแม่ข่ายเพื่อดึงข้อมูลต้นกำเนิดที่ถูกเข้ารหัสไว้ "ถ้าเราทำแบบนั้น พวกมันจะรู้ตัวทันทีว่าสัญญาณนั้นเป็นของปลอมเมื่อมีการตรวจสอบเชิงลึก" คีย์วิเคราะห์ตามสัญชาตญาณอาชีพ "ถูกต้องครับ" รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างวิศวกรสาวผู้มั่นใจในฝีมือ "เพราะฉะนั้น หน้าที่ของคุณคือการทำให้พวกมันเชื่อให้ได้นานที่สุดว่าคุณกำลังจนมุม... จนกระทั่งถึงเวลาที่ระบบแม่ข่ายทำการรีเซ็ตตัวเองโดยอัตโนมัติ" "แล้วคุณล่ะ?" คีย์ขมวดคิ้ว "คุณจะไปอยู่ที่ไหนในระหว่างที่ผมเป็นเป้าล่อ?" "ฉันจะอยู่ข้างหลังคุณ... เหมือนกับที่เคยเป็นมาตลอด" รินรดาตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่น "เพียงแต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ระบบบ้าๆ นั่นพรากอะไรไปจากฉันอีกแล้ว... รวมถึงตัวคุณด้วย" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เสียงเตือนภัยเบาๆ จากเครื่องมือวัดระดับพลังงานดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าเวลาเตรียมตัวได้หมดลงแล้ว ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเดิมพันครั้งนี้สูงส่งเพียงใด หากพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ชีวิตและจิตวิญญาณของพวกเขาจะถูกลบหายไปจากสารบบอย่างไร้ร่องรอย คีย์พยักหน้ารับช้าๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กขึ้นมาตรวจสอบกระสุน ก่อนจะเหน็บมันไว้ที่เข็มขัด "ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้เวลาเริ่มการแสดงแล้วครับวิศวกร" รินรดาไม่ตอบเธอเพียงแต่หันไปกดปุ่มเปิดประตูห้องนิรภัยด้านหลังออกเผยให้เห็นทางเดินมืดทึบที่ทอดยาวไปสู่เบื้องล่าง ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินเคียงคู่กันออกไปสู่ความมืดมิด เบื้องหน้าคือศัตรูที่ทรงอำนาจและไร้ความปรานี แต่เบื้องหลังคือความไว้วางใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากซากปรักหักพังของอดีต ทว่า ในขณะที่ร่างของทั้งสองกำลังจะลับหายไปในเงาสลัวของอุโมงค์ระบายอากาศ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝ่าเท้าเหล็กกล้าจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าหลัก... เสียงนั้นไม่ได้มาจากทิศทางที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ และที่สำคัญที่สุด... มันคือรูปแบบการเดินของยูนิตพิฆาตพิเศษรุ่นล่าสุดที่ถูกตั้งค่าให้ล่าเป้าหมายโดยไม่สนสัญญาณลวงใดๆ ทั้งสิ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความตึงเครียดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ