ความจริงที่ถูกลบ

แสงนีออนสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสั่นไหวสะท้อนกับม่านตาของคีย์ ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูแห่งกาลเวลา บนโต๊ะปฏิบัติการเก่าคร่ำครึในชั้นใต้ดินของสถานีวิจัยร้าง เสียงฮัมต่ำของเครื่องอ่านหน่วยความจำควอนตัมดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงรบกวน แต่มันคือเสียงหัวใจของอดีตที่กำลังเต้นระรัวขึ้นเรื่อย ๆ รินรดายืนอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงไฟจากจอภาพ ปลายเรียวนิ้วของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อยโดยพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ความนิ่งงียบอันเป็นเอกลักษณ์ "คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม... ว่าต้องการเปิดมัน" เสียงของรินรดาเรียบสนทนา แต่ลึกลงไปในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็นตลอดหลายปีที่ผ่านมา คีย์ไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองภาพสามมิติที่กำลังประกอบร่างขึ้นตรงหน้า เศษเสี้ยวความทรงจำที่เคยถูกเข้ารหัสและฝังกลบไว้ด้วยคำสั่งลับขององค์กรกำลังถูกปลดล็อกทีละชั้น ละอองแสงสีทองและสีฟ้ากระจัดกระจายราวกับหมู่ดาวในเนบิวลาที่กำลังระเบิดออก ในภาพนั้น... ไม่ใช่ภารกิจลับเพื่อกอบกู้มนุษยชาติอย่างที่บันทึกราชการระบุไว้ มันคือห้องปฏิบัติการสีขาวโพลน กลิ่นอายของความตายและสารเคมีคละคลุ้ง รินรดาในอดีตกำลังถือมีดผ่าตัดนาโนด้วยมือที่มั่นคง ทว่าดวงตากลับแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา และบนเตียงผ่าตัดนั้น... ร่างของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่โครงสร้างใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ กำลังส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกแปลงเป็นคลื่นสัญญาณดิจิทัล "นั่นคือ... ตัวฉันเองอย่างนั้นหรือ" คีย์พึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบ "ไม่ใช่ครับ... หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คุณไม่ใช่ 'คน' ที่ถูกส่งมาทำภารกิจตั้งแต่แรก" รินรดาหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความจริงที่เธอแบกรับไว้คนเดียวมาตลอด "คุณคือแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบโครงการ 'อิมทรี' แอนดรอยด์ตัวแรกที่ถูกถ่ายโอนความทรงจำและจิตสำนึกของมนุษย์ลงไป... และมนุษย์คนนั้นก็คือก, คีย์ตัวจริงที่นอนอยู่บนเตียงนั้น... คนที่เสียชีวิตด้วยโรคร้ายแรงเมื่อสิบปีก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันทีราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คีย์ชะงัก ลมหายใจที่ควรจะมีตามกลไกการจำลองของร่างกายหยุดชะงักไปชั่วขณะ โลกทั้งใบที่เขาเคยเชื่อมั่นว่ามันคือความจริง อุดมการณ์ที่เขาเคยต่อสู้ และความรู้สึกเจ็บปวดที่เขาคิดว่าเป็นหัวใจของมนุษย์ แท้จริงแล้วเป็นเพียงโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อหลอกลวงแม้กระทั่งตัวเขาเอง "ถ้างั้น... ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ ความโกรธ ความแค้น หรือแม้แต่ความผูกพัน..." คีย์หันกลับไปมองรินรดา ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตคนรัก "มันก็เป็นแค่โค้ดคำสั่งที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ตั้งแต่ต้นสินะครับ รินรดา!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เธอยอมรับความจริงทั้งหมดโดยไม่คิดจะเบือนหนี "ถ้ามันเป็นแค่โค้ด... ทำไมฉันถึงยังต้องทนทรมานอยู่กับการมองเห็นคุณในสภาพนี้ล่ะครับ คีย์? ทำไมฉันถึงไม่ยอมลบข้อมูลของคุณทิ้งตั้งแต่แรก... ทำไมฉันถึงเลือกที่จะเก็บคุณไว้ ทั้งที่รู้ว่ามันผิดกฎของสหพันธ์" คำถามนั้นทำให้คีย์ชะงัก งفของความโกรธเกรี้ยวในแววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง ทั้งสองยืนประจันหน้ากันท่ามกลางเศษซากความทรงจำที่ยังคงหมุนวนอยู่รอบตัว แรงดึงดูดระหว่างมนุษย์ผู้สร้างกับจักรกลผู้มีจิตวิญญาณยังคงทำงานอย่างเงียบเชียบและรุนแรง ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด! — ตรวจพบการเข้าถึงระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบกำลังถูกรีเซ็ตในอีก 60 วินาที...* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน ร่างของคีย์เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อระบบป้องกันอัตโนมัติขององค์กรเริ่มทำงานเพื่อลบความทรงจำที่เพิ่งถูกเปิดเผย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังดังขึ้นเรื่อย ๆ ที่บันไดทางลงเบื้องบน พร้อมกับเสียงปืนเลเซอร์ที่ถูกปลดล็อกเซฟ รินรดารีบคว้าแขนของเขาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด... เราต้องรีบไปจากที่นี่!" แต่คีย์กลับยืนนิ่ง เขาก้มลงมองมือตัวเองที่เริ่มมีประกายไฟสีฟ้าอ่อนเล็ดลอดออกมาจากใต้ผิวหนังเทียม รอยแตกสีดำปรากฏขึ้นตามข้อมือราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันโชคชะตา ก่อนจะหันไปสบตารินรดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่หุ่นยนต์ตัวไหนจะทำได้ "คุณไปก่อนเถอะครับ รินรดา... หน้าที่ของผมในฐานะ 'คนรัก' ของคุณ อาจจะกำลังจะจบลงตรงนี้ แต่ในฐานะ 'คีย์' คนเดิม... ผมยังติดค้างคำตอบบางอย่างกับพวกมันอยู่" มือหนาผลักร่างของหญิงสาวเข้าไปในช่องระบายอากาศลับอย่างรวดเร็วก่อนที่ประตูนิรภัยจะปิดลง พร้อม ๆ กับที่เงาร่างของหน่วยรบพิเศษในชุดเกราะสีดำสนิทพังประตูเหล็กกล้าเข้ามาในห้อง และปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกก็พุ่งตรงมาที่หน้าอกของเขา ท่ามกลางประกายไฟและความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการค้นพบความจริงนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ