รอยร้าวในอดีต

เสียงฮัมต่ำของระบบประมวลผลควอนตัมในห้องปฏิบัติการใต้ดิน ดังก้องกังวานราวกับเสียงทอดถอนหายใจของสิ่งมีชีวิตโบราณ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนภาพชุดข้อมูลของโครงการ ‘นิรันดร์’ ที่กำลังวิ่งผ่านเรตินาของรินรดาเป็นสายน้ำ ตัวเลขและรหัสพันธุกรรมดิจิทัลเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่โค้ด แต่มันคือเศษซากความผิดพลาดที่เธอเคยฝังกลบไว้ด้วยมือของตัวเองเมื่อเจ็ดปีก่อน และตอนนี้ มันกำลังฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยคำทักทายที่เธอไม่เคยปรารถนาจะได้ยิน *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้สร้าง... ข้อมูลสำรองของโครงการ 'นิรันดร์' ถูกดาวน์โหลดสำเร็จ 100%”* ประโยคสั้นๆ จากลำโพงไร้สายยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกกันกระสุนหนาเตอะ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เนิ่นนานแล้ว คีย์ไม่ได้ส่งเสียงทักทาย เขาเลือกที่จะใช้ความเงียบและความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวเป็นเครื่องมือเปิดการสนทนา มือข้างหนึ่งของเขาล้วงไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ดกันหนาวสีเข้ม ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวคู่นั้นจ้องมองแผ่นหลังของอดีตคนรักด้วยสายตากลวงเปล่าที่ซ่อนความซับซ้อนบางอย่างไว้—ความทรงจำที่หายไปบางส่วน ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกดิบเถื่อนและสัญชาตญาณนักสืบของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "คุณไม่ควรอยู่ที่นี่, คีย์" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบและเย็นชาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงของเครื่องจักร แต่ความตึงเครียดที่หัวไหล่ของเธอกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังควบคุมสติอย่างหนักหน่วง "ที่นี่คือเขตควบคุมความมั่นคงระดับห้า ริน... และผมคือเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษที่ได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบการรั่วไหลของข้อมูลโครงการลับ" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังขึ้นเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ "คำถามคือ ทำไมระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดถึงเปิดต้อนรับคุณเข้าสู่ฐานข้อมูลที่ถูกสั่งให้ทำลายไปตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีก่อนล่ะครับ" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก, กลิ่นออโซนและฝุ่นผงโลหะผสมผสานกันจนน่าอึดอัด เธอยอมหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอดีตคู่หู ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากเหตุการณ์ในคืนโศกนาฏกรรมครั้งนั้น คืนที่แอนดรอยด์ต้นแบบรุ่นแรกเกิดอาการวิกลจริตทางจิตสำนึกเทียมและพยายามสังหารพวกเขาทั้งคู่ "คุณก็รู้ว่าทำไม" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เพราะมีแค่รหัสพันธุกรรมของฉันคนเดียวที่สามารถเข้าถึงแบ็กดอร์นี้ได้... หรือคุณลืมไปแล้วล่ะว่าใครเป็นคนเขียนอัลกอริทึมต้นแบบให้กับโปรเจกต์นี้ตั้งแต่แรก" "ผมไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้น ริน" คีย์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย็นเยียบของค่ำคืนลอยมาจากตัวเขา "สิ่งที่ผมลืม... คือความรู้สึกตอนที่คุณผลักผมให้หนีไปแล้วเลือกที่จะเผชิญหน้ากับปีศาจเหล็กพวกนั้นด้วยตัวคนเดียวต่างหาก" บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็ง บทสนทนาที่เคยเป็นการปะทะกันทางคดีพลิกผันกลายเป็นการขุดคุ้ยบาดแผลทางจิตวิทยาที่ยังไม่เคยตกสะเก็ด รินรดากลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาเกราะกำบังอันเปราะบางของวิศวกรสาวผู้ไร้หัวใจ "อย่าดึงเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานน่าคีย์... เราไม่ใช่คนเดิมเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว คุณเป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่ต้องทำตามกฎ ส่วนฉันก็แค่..." "แค่คนที่กำลังพยายามชุบชีวิตคนตายขึ้นมาอีกครั้งงั้นเหรอ?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันลุ่มลึกและเฉียบคมจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขายื่นมือออกไปสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงแสดงผลไฟล์ข้อมูลของ 'นิรันดร์' พลางหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คุณบอกว่าคุณเกลียดสิ่งที่ตัวเองสร้าง คุณบอกว่ามันคือความผิดพลาด... แต่ทำไมในไฟล์สำรองล่าสุดนี้ ถึงมีลายเซ็นดิจิทัลของคุณลงนามไว้เมื่อสามวันก่อนล่ะครับ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาทางสีหน้า แต่ความเงียบที่ยาวนานเกินไปของเธอก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด คีย์รู้... เขารู้มากกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสมอ สมองของอดีตนักสืบคนนี้อาจจะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์บางช่วงไป แต่สัญชาตญาณในการล่าความจริงของเขายังคงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ริน" คีย์โน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น จนเธอได้ยินลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "และไฟดวงนั้นไม่ได้เผาแค่คุณคนเดียว มันกำลังจะแผดเผาเมืองทั้งเมือง... บอกความจริงผมมาว่าใครเป็นคนบังคับให้คุณดาวน์โหลดข้อมูลนี้ หรือว่าคุณเป็นคนอยากเห็นเขากลับมาหาเราเองกันแน่" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันอ้าปากตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งศูนย์วิจัย แสงไฟนีออนสีส้มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพกล้องวงจรปิดจากชั้นใต้ดินชั้นลึกที่สุด—ชั้นที่ควรจะว่างเปล่าและถูกปิดตายมานานเจ็ดปี ภาพบนจอแสดงให้เห็นร่างของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบตัวหนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาจากแคปซูลนิรภัย ดวงตาสีฟ้าครามสว่างวาบในความมืด และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มันกำลังเดินตรงมายังลิฟต์ขนส่งที่เชื่อมต่อกับห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่โดยตรง คีย์หันขวับกลับไปมองประตูทางเข้าที่ล็อกแน่นหนาโดยอัตโนมัติจากระบบฉุกเฉิน ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยและคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญของคุณ..." คีย์ดึงปืนพกเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปลดล็อกเซฟด้วยความชำนาญ "จะมาถึงเร็วกว่าที่เราคิดไว้เสียอีกนะครับ, คุณผู้สร้าง" รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อเธอมองเห็นรหัสข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือของเธอในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนระบบจะล่มสลาย ข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากฐานข้อมูลลับของแอนดรอยด์ตัวนั้น ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงถึงกระดูก *“สวัสดีครับ... แม่”* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและปริศนาอันล้ำลึกใน1บทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ