คำสั่งจากเบื้องบน

แสงไฟสีแดงฉานจากเกราะสนามพลังพลาสมาสะท้อนลงบนดวงตาสีเทาเข้มของรินรดา มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นประกายเย็นเยียบที่ขับเน้นความตึงเครียดในอากาศให้ทวีความเฉียบขาดถึงขีดสุด เสียงโลหะกระทบพื้นจากรองเท้าคอมแบทของหน่วยจู่โจมพิเศษนับสิบคู่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทดลองใต้ดินชั้นศูนย์ รัศมีของปากกระบอกปืนพลาสมาแรงดันสูงนับสิบกระบอกพุ่งตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่โดยไม่มีแม้แต่รอยลังเล ทว่า... ท่ามกลางวงล้อมที่พร้อมจะแปรสภาพทุกสิ่งให้เป็นจุล รินรดากลับยังคงยืนนิ่งหลังแผงควบคุมระบบคอมพิวเตอร์แม่ข่าย นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงขยับพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ราวกับโลกภายนอกที่กำลังพังทลายไม่มีผลกระทบต่อสมาธิอันเยือกเย็นของวิศวกรสาวผู้กุมความลับของ "จักรกลนิรันดร์" เอาไว้ "ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ! ห้ามขยับตัวเด็ดขาด!" เสียงคำรามลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศของหัวหน้าหน่วยจู่โจมดังขึ้น พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องอาวุธที่ประสานกันเป็นเสียงเดียว รินรดาค่อยๆ ละมือออกจากแป้นพิมพ์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับกองกำลังติดอาวุธเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ร่องรอยความหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยมองกราดผ่านกลุ่มทหาร ก่อนจะไปหยุดลงที่ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากแถวหลังสุด ร่างนั้นสวมชุดคลุมกันกระแทกสีดำสนิท ไหล่กว้างและท่าทางการเดินที่คุ้นตาทำให้หัวใจของรินรดาเกิดรอยสะดุดวูบอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อหมวกนิรภัยถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคายสันจرقเด่นชัดและดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชา รินรดาก็รู้ทันทีว่า... การหลบหนีจากอดีตของเธอได้สิ้นสุดลงแล้ว "ไม่พบร่องรอยการพยายามทำลายข้อมูลครับ ผู้กอง" รายงานจากเจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน คีย์ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รัศมีแสงสีแดงของสนามพลัง สายตาคมกริบของอดีตคู่หูและคนรัก กวาดมองไปทั่วห้องปฏิบัติการก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ดวงตาของรินรดา ความทรงจำบางส่วนที่ขาดหายไปจากการปฏิบัติภารกิจลับเมื่อสองปีก่อนทำให้เขารู้สึกเหมือนมีภาพเบลอๆ วิ่งผ่านเข้ามาในหัว สมองส่วนลึกสั่งการว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาเคยปกป้องด้วยชีวิต แต่สัญชาตญาณของนักสืบในปัจจุบันกลับบอกว่าเธอกำลังซ่อนอาชญากรรมที่อาจสั่นคลอนเสถียรภาพของสหพันธ์ดวงดาว "คำสั่งจากสภาความมั่นคงสูงสุด... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น มันไม่ใช่เสียงของคีย์ที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของ "ผู้สอบสวน" ภายใต้สังกัดกรมตำรวจกลาง "นานทีเดียว, คีย์" รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อซ่อนปลายนิ้วที่แอบสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่คิดว่าคดีระดับความมั่นคง จะต้องใช้กำลังพลมากขนาดนี้เพื่อมาเชิญวิศวกรตัวเล็กๆ ไปดื่มกาแฟหรอกนะ" "คุณไม่ได้ถูกเชิญตัว, รินรดา" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดแนวสนามพลังที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่ฟุตทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวที่เธอคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก "คุณถูกควบคุมตัวในฐานะ 'ผู้ต้องสงสัยระดับมหันตภัย' ข้อหาละเมิดกฎหมายชีวจักรกลมาตราที่ 9 ลักลอบสร้างโครงข่ายจิตสำนึกเทียมที่ไร้การควบคุม และมีส่วนพ้องพานกับเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่สถานีวิจัยเซก터-7" คำว่า *เซกเตอร์-7* หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อสกัดกั้นคลื่นอารมณ์ที่โถมซัดเข้ามาในอก ภาพของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่สูญเสียการควบคุมและคร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ในคืนนั้น... แผลเป็นในใจที่เธอพยายามกลบฝังด้วยงานวิจัยชิ้นใหม่กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางแสงสว่าง "คุณกำลังกล่าวหาฉันด้วยอคติจากความทรงจำที่หายไป, คีย์" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอมีความคมปลาบที่บาดลึก "ถ้าคุณอ่านรายงานฉบับสมบูรณ์ คุณจะรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ... คือการแก้ไขความผิดพลาดที่พวกคุณพยายามจะกวาดซุกไว้ใต้พรมต่างหาก" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแปลบปلمขึ้นในอกราวกับถูกเข็มแทง ทว่าความรับผิดชอบในหน้าที่ก็ทำหน้าที่ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง ท่าทีที่เยือกเย็นและเหตุผลอันคมคายของผู้หญิงตรงหน้า ช่างตรงกันข้ามกับบันทึกคดีที่เขานั่งอ่านมาตลอดสามคืนอย่างสิ้นเชิง เธอดูอันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็เปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายหากโดนแรงกระแทกที่ถูกต้อง "ความทรงจำของผมอาจจะไม่สมบูรณ์, รินรดา" คีย์โน้มตัวเข้าไปใกล้แผงกั้นพลังงาน เสียงของเขาเบaลงจนมีเพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้นที่ได้ยิน "แต่สัญชาตญาณของผมบอกว่า... คุณกำลังปกป้องบางอย่าง หรือ... บางคน ที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของคุณเอง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม พยายามค้นหาเงาของอดีตคนรักที่เธอเคยสูญเสียไปในเหตุการณ์นั้น แต่มันไม่มี... มีเพียงแต่นักสืบผู้ไร้ความปรานีที่พร้อมจะรื้อค้นทุกซอกทุกมุมในชีวิตเธอเพื่อหาความจริง "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะไขคดีนี้, คีย์..." รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบາที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เธอยื่นข้อมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า ท่ามกลางเสียงเตือนภัยของสนามพลัง "ก็ลองเข้ามาหาคำตอบด้วยตัวเองสิคะ... เอ๊ย, ครับ" (แก้คำอุทานในใจด้วยความเคยชิน) "เชิญใส่กุญแจมือฉันได้เลยค่ะ— ครับ!" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดที่เกือบจะหลุดปากออกไปในโทนเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด เขาสัญญาณมือให้หน่วยจู่โจมลดอาวุธลง ก่อนจะหยิบกุญแจสนามแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาจากเข็มขัด ในจังหวะที่กุญแจกำลังจะถูกสวมลงบนข้อมือเรียวของรินรดา หน้าจอคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่อยู่ด้านหลังเธอกลับส่งเสียงเตือนสว่างวาบขึ้นมาเป็นสีน้ำเงินเข้ม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ไม่มีใครคาดคิดปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่กลางห้อง **[WARNING: NEURAL LINK DETECTED FROM EXTERNAL SOURCE - PROTOCOL OMEGA ACTIVATED]** ทั้งคีย์และรินรดาหันขวับไปมองหน้าจอพร้อมกัน ข้อมูลที่ปรากฏไม่ได้มาจากฐานข้อมูลของสหพันธ์ แต่เป็นรหัสลับชุดเดียวกับที่ใช้ในสมองกลของแอนดรอยด์รุ่นที่รินรดาเคยสร้างขึ้นเมื่อสามปีก่อน— รุ่นที่ควรจะถูกทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว ดวงตาสีเทาเข้มของรินรดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่คีย์หันกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเสียงสังเคราะห์ระบบเอไอส่วนกลางของห้องทดลองดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่สะท้อนก้องไปทั่ว *"ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้สร้าง... ข้อมูลสำรองของโครงการ 'นิรันดร์' ถูกดาวน์โหลดสำเร็จ 100%"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและลึกซึ้งนี้ร่วมกันครับ