ศพในเขตหวงห้าม

กลิ่นน้ำมันไฮดรอลิกเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก รินรดายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงกดค้างอยู่บนแผงควบคุมวงจรรีไซเคิลรุ่นโบราณ แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบโครงสร้างโลหะระเกะระกะภายในเขตหวงห้ามระดับสามของสถานีแยกขยะอวกาศโซนเจ็ด ที่นี่คือสุสานของเศษซากปัญญาประดิษฐ์ที่ไม่มีใครต้องการ แต่สำหรับเธอ มันคือสถานที่เดียวที่เธอกล้าซ่อนตัวจากเงาอดีตที่ยังคงไล่ล่า "คุณกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญ... หรือพยายามกลบเกลื่อนความผิดพลาดของตัวเองกันแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าเป็นใคร คีย์—อดีตคู่หูและคนที่เธอเคยยอมมอบทั้งหัวใจให้ ก้าวเท้าพ้นจากเงาเสาโครงสร้างเหล็ก เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและร่องรอยของความเจ็บปวดที่กาลเวลาไม่อาจลบเลือน รินรดาค่อยๆ ลดมือลงจากแผงควบคุม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกตามวิสัยของวิศวกรผู้ควบคุมอารมณ์ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขา "ถ้าฉันต้องการทำลายหลักฐาน คีย์ นายคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อตั้งคำถามโง่ๆ แบบนี้หรอกนะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ปรายตามองเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษที่แนบไปกับรูปร่างสูงใหญ่ของเขา "อีกอย่าง เขตหวงห้ามนี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าหน้าที่ระดับนายควรเข้ามาเดินเล่นอย่างไร้จุดหมาย" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าอย่างไร้กอปร "ไร้จุดหมายเหรอ? ฉันได้รับแจ้งว่ามีสัญญาณชีพปริศนาถูกเปิดใช้งานในโซนทิ้งขยะที่ควรจะร้างผู้คน และบังเอิญเหลือเกินที่วิศวกรมือหนึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านการประกอบโครงสร้างชีวกลไกอย่างคุณ ดันมาติดอยู่ที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้" เขาก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เธอเคยคุ้นเคย แต่วันนี้ ไออุ่นนั้นกลับเจือด้วยกลิ่นอายอันตรายของความหวาดระแวง "หกปีแล้วนะริน ที่เราไม่ได้ร่วมงานกัน... ดูเหมือนฝีมือในการโกหกของคุณจะพัฒนาขึ้นตามอายุนะ" คีย์กระซิบ เสียงของเขาต่ำพร่า แฝงความตัดพ้อที่เจ้าตัวอาจไม่ตั้งใจให้หลุดออกมา "ความจริงมักจะดูน่าเกลียดเสมอสำหรับคนที่มองมันผ่านอคติ คีย์" รินรดาตอบโต้ทันควัน ดวงตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าสมองส่วนความทรงจำที่หายไปของคุณยังพอใช้งานได้ดี นายควรจะจำได้ว่าฉันเกลียดการทำงานผิดพลาดมากแค่ไหน และฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมสืบสวนกับนาย" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นหยดน้ำได้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกำเนิดพลังงานสำรองที่ใกล้หมดอายุขัย ก่อนที่คีย์จะได้สวนกลับ ประกายไฟแปลบปลาบก็วูบวาบขึ้นมาจากกองซากหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่อยู่ลึกเข้าไปในมุมอับสายตา กลิ่นแปลกปลอม—กลิ่นที่เธอจำได้แม่นยำยิ่งกว่ากลิ่นน้ำมันเครื่อง—ลอยแตะจมูก มันคือกลิ่นคาวของ "เลือดมนุษย์" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไปที่ต้นตอของแสงไฟนั้นทันที เธอไม่รอให้คีย์อนุญาต ก้าวเท้าเดินผ่านร่างสูงใหญ่ตรงไปยังกองซากโลหะโดยมีสายตาดุจเหยี่ยวของอดีตคนรักจับจ้องทุกย่างก้าว "ระวัง..." คีย์เอ่ยเตือนพร้อมกับชักปืนพกลำแสงออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักสืบตื่นตัวเต็มที่ รินรดาใช้ประแจเหล็กในมือเขี่ยแผ่นโลหะหนาที่บิดงอออก เผยให้เห็นร่างของแอนดรอยด์รุ่นทหารรับจ้างระดับสูงที่ถูกทิ้งขว้าง สภาพภายนอกเสียหายอย่างหนัก เปลือกนอกไทเทเนียมฉีกขาดจนเห็นโครงสร้างภายใน แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของวิศวกรสาวสะดุดกึก และทำให้มือที่ถือประแจสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่ระบบกลไกที่เสียหาย ตรงบริเวณหน้าอกของแอนดรอยด์ตัวนั้น แผ่นเกราะป้องกันถูกถอดออก เผยให้เห็นช่องว่างภายในที่ควรจะเป็นเตาปฏิกรณ์ฟิวชันหรือแบตเตอรี่สำรอง แต่มันกลับว่างเปล่า... ถูกแทนที่ด้วยอวัยวะเนื้อเยื่อสีแดงสดที่ยังคงเต้นตุบๆ ส่งเสียงทุ้มต่ำเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หัวใจมนุษย์... หัวใจของคนจริงๆ กำลังเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกเข้ากับแผงวงจรชีวิตของหุ่นยนต์รบเครื่องนี้อย่างแนบเนียน คีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ แสงไฟจากปากกระบอกปืนส่องกราดไปยังร่างตรงหน้า เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาที่เคยดุดันและแข็งกร้าวของนักสืบหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเงียบงันเข้าปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเดิม "นี่มัน... บ้าอะไรกัน" คีย์พึมพำด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความเยือกเย็นเป็นครั้งแรก "แอนดรอยด์ใช้พลังงานจากหัวใจมนุษย์งั้นเหรอ ใครมันเป็นคนสร้างสัตว์ประหลาดนี่ขึ้นมา" รินรดากลืนน้ำาลำบาก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามไปถึงขั้วหัวใจ ภาพเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อหกปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว ราวกับมีใครเอามีดมา กรีดแผลเป็นที่เธอพยายามปิดตายให้เปิดออกอีกครั้ง ลายมือในการเชื่อมต่อสายไฟชุดนั้น... รูปแบบการฝังรากอวัยวะแบบนั้น... เธอจำมันได้ดีเกินไป เพราะมันคือลายมือเดียวกับโปรเจกต์ลับที่เธอเคยลงมือทำด้วยตัวเอง ก่อนที่มันจะพังทลายลงพร้อมกับชีวิตของใครบางคน ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากแก้ตัวหรืออธิบายอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังลั่นสนั่นสถานี ไฟสีแดงชาดสาดส่องไปทั่วบริเวณ กลบกลืนเงาของพวกเขาทั้งสอง *ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ... ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านผู้ดูแลระบบขั้นสูงสุด...* เสียงสังเคราะห์จากระบบคอมพิวเตอร์กลางของสถานีดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือน พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพหลักเบื้องหน้า: *ยินดีต้อนรับกลับมาครับ... ผู้สร้าง* ทั้งรินรดาและคีย์ต่างชะงัก คีย์หันขวับมามองเธอทันที แววตาที่มองมาในเสี้ยววินาทีนั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง ระคนความสงสัยขั้นสุดยอดที่เปลี่ยนจากความเคลือบแคลงกลายเป็นความหวาดระแวงอย่างแท้จริง ทว่า... เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ทางเข้าเขตหวงห้ามด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงปลดล็อกเกราะป้องกันภัยของหน่วยจู่โจมพิเศษที่ล้อมกรอบพวกเขาไว้ทุกด้านแล้ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและปริศนาครั้งนี้ด้วยกันนะครับ