สัญญาณรบกวน

เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องสกัดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูงดังระงับอยู่ภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินของสถานีอวกาศรกร้าง คราบสนิมและคราบออกซิไดซ์บนผนังเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมสะท้อนแสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรม แสงนั้นอาบไล้ใบหน้าด้านข้างของรินรดาให้ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ดวงตาสีเทาเข้มของเธอกลับฉายแววระแวดระวังและจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของแถบสเปกตรัมบนจอ เบื้องหน้าของวิศวกรสาวคือซากโครงร่างของแอนดรอยด์รุ่นเก่า C-404 เปลือกนอกส่วนใหญ่ถูกความร้อนแผดเผาจนเกรียมเกรียมเป็นสีดำสนิท สายไฟเบอร์ออปติกภายในขาดรุ่งริ่งคล้ายเส้นเลือดฝอยที่แตกดับ แต่หน่วยความจำหลัก (Core Memory Stack) ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยเกราะป้องกันพิเศษระดับทหาร กลับยังคงสภาพสมบูรณ์กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นคือเป้าหมายเดียวที่ทำให้เธอยอมเอาเวลาอันมีค่ามาเสี่ยงอยู่ในเขตหวงห้ามแห่งนี้ "คุณกำลังเล่นกับระเบิดเวลา รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาเหล็ก ชายหนุ่มในชุดแจ็คเก็ตหนังเก่าคร่ำครึมีร่องรอยคราบน้ำมันเครื่องเปรอะเปื้อน ดวงตาสคมคายคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยความเหนื่อยล้าผสมผสานกับความกังวลที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้ท่าทีเยชา รินรดาไม่แม้แต่จะหันไปมอง มือเรียวยังคงป้อนคำสั่งผ่านแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างแม่นยำ "ถ้าฉันกลัวระเบิด ฉันคงไม่เลือกเดินมาเป็นวิศวกรกู้ภัยซากหุ่นยนต์ในเขตสุญญากาศหรอกครับ... คีย์ หรือคุณกลัวว่าไฟล์ในนี้จะเปิดโปงอะไรที่คุณพยายามซ่อนไว้กันแน่" คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด คีย์ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะปฏิบัติการ มือหนาวางปืนพกเลเซอร์ลงบนพื้นผิวโลหะเสียงดังทึบ "ผมไม่ได้กลัวความจริง ริน... ผมแคร์แค่ว่าคุณจะมีชีวิตรอดไปจนถึงตอนที่ความจริงมันปรากฏหรือเปล่า ศพนี้ไม่ได้ถูกส่งมาซ่อมแซมตามระบบ แต่มันถูกจงใจทิ้งไว้เพื่อล่อให้ใครสักคนเปิดกล่องแพนดอร่า" คีย์โน้มตัวลงกระซิบ น้ำเสียงของเขาจริงจังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "จำเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนไม่ได้หรือไง ความผิดพลาดครั้งนั้นเกือบพรากทุกอย่างไปจากคุณนะ" คำเตือนนั้นบาดลึกเข้าไปในความทรงจำสีเทา รินรดาชะงักมือที่กำลังเคาะแป้น หัวใจกระตุกวูบ ภาพของหุ่นยนต์รุ่นต้นแบบที่เธอเคยออกแบบแล้วเกิดอาการคลุ้มคลั่งจนทำลายล้างห้องทดลองย้อนกลับมาหลอนประสาทอีกครั้ง ความรู้สึกผิดที่เคยฝังกลบไว้ด้วยชั้นเหล็กหนาเตอะสั่นคลอนอย่างรุนแรง แต่เธอก็เลือกที่จะกดความรู้สึกนั้นลงไปภายใต้หน้ากากแห่งเหตุผล เธอหันขวับมาสบตาเขาตรงๆ แววตานิ่งสนิทจนน่ากลัว "อย่าเอาอดีตมาขู่ฉัน คีย์... และที่สำคัญที่สุด อย่าคิดว่าคุณรู้ทันฉันทุกเรื่อง" รินรดากดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย เสียงระบบถอดรหัสแผ่ซ่านด้วยคลื่นความถี่ต่ำ แสงสีฟ้าบนจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความแจ้งเตือนระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร่าพราย พร้อมกับหน้าต่างไฟล์ข้อมูลขนาดมหึมาที่ถูกเข้ารหัสลับซ้อนกันถึงเจ็ดชั้น มันไม่ใช่ข้อมูลระบบของแอนดรอยด์ทั่วไป แต่มันคือ "ไฟล์บันทึกการทดลองลับ" ที่ถูกฝังลึกอยู่ใต้ชั้นระบบปฏิบัติการพื้นฐานของหุ่นยนต์ศพนี้ คีย์หรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นโครงสร้างของไฟล์นั้น "นั่นมัน... โค้ดคำสั่งของโครงการโปรเจกต์ไอริส" "คุณรู้จักมัน?" รินรดาหันขวับถาม น้ำเสียงเฉียบคมขึ้นในทันที "ผมเคยเห็นมันในหน่วยความจำส่วนที่หายไปของผมเอง" คีย์ตอบเสียงเครียด ใบหน้าคมสันตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ไฟล์นั่นไม่ใช่แค่ข้อมูลการทดลอง แต่มันคือรายชื่อของ... เวรกรรม ใครบางคนกำลังใช้หุ่นยนต์เหล่านี้เป็นสื่อกลางในการส่งต่อชุดคำสั่งควบคุมจิตสำนึกเทียม" ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ถกเถียงกันต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสามก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงกะพริบถี่รัวสลับกับความมืด ระบบระบายอากาศด้านบนหยุดทำงานทันที แรงดันอากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแก้วหูอื้ออึง รินรดากวาดสายตาไปที่จอโฮโลแกรมด้วยความตกใจ ข้อมูลในไฟล์ลับกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปยังเครือข่ายภายนอกโดยอัตโนมัติ มีใครบางคนกำลังแฮกเข้ามาจากระยะไกลเพื่อดึงข้อมูลชิ้นนี้กลับคืน! "ไม่ใช่ฝีมือฉัน..." รินรดาพึมพำด้วยความตระหนก มือเรียวรีบพยายามตัดการเชื่อมต่อ แต่ระบบกลับถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน คีย์คว้าปืนเลเซอร์ขึ้นมาเล็งไปที่ประตูทางเข้าทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและไร้ความปรานี "มีคนอื่นอยู่ในสถานีนี้ด้วย... และพวกมันกำลังปิดตายทุกเส้นทางหนี" ในขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมกำลังแสดงผลการดาวน์โหลดครบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ หน้าต่างข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมากลางจอ ภาพวิดีโอวงจรปิดจากทางเดินด้านนอกปรากฏขึ้น เป็นภาพของร่างมนุษย์ในชุดเกราะกันกระแทกสีดำสนิท ไร้ซึ่งสัญลักษณ์สังกัดใดๆ กำลังเดินตรงมายังห้องนี้อย่างช้าๆ ในมือถืออาวุธหนักที่พร้อมจะระجทุกอย่างให้เป็นจุล และสิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ คือภาพโฮโลแกรมของบุคคลในกล้องวงจรปิดนั้นเงยหน้าขึ้นมองตรงมาที่เลนส์กล้อง ดวงตาสีฟ้าใสของแอนดรอยด์รุ่นใหม่ล่าสุดจ้องมองทะลุจอมาที่เธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจาก... ต้นแบบที่เธอเคยทำลายไปเมื่อสามปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันล้ำลึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ