หลักฐานชิ้นที่สาม

แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของรินรดา เผยให้เห็นรอยย่นบางๆ บริเวณหว่างคิ้วที่เกิดจากการขมวดมุ่นมานานหลายชั่วโมง ห้องปฏิบัติการนิติวิทยาศาสตร์ใต้ดินเขตสามเงียบสงัดจนได้ยินเสียงระบบระบายอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจของเธอเอง บนโต๊ะสเตนเลสสตีลไร้รอยต่อ ร่างไร้วิญญาณของแอนดรอยด์รุ่นคลาสสิกนอนสงบนิ่ง แผงอกถูกเปิดออกเผยให้เห็นกลไกภายในที่ไหม้เกรียมจากกระแสไฟฟ้าแรงสูง "คุณกำลังใช้เวลาเกินโควตาของแผนกอาชญากรรมมาสิบสี่นาทีแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดตรงกรอบประตู คีย์ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ เสื้อโค้ทกันหนาวตัวยาวมีรอยละอองฝนเกาะอยู่บางเบา ดวงตาคมกริบของอดีตนักสืบกวาดมองสภาพห้องก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของหุ่นยนต์บนเตียง "หรือว่าข้อมูลดิบในเนปิวลาเน็ตยังให้คำตอบที่คุณพอใจไม่ได้ ถึงต้องกลับมาขุดคุ้ยซากเหล็กพวกนี้ด้วยตัวเองอีกรอบ" รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอใช้คีมปลายแหลมคีบชิ้นส่วนโลหะบิดเบี้ยวออกจากช่องอกของเหยื่ออย่างระมัดระวัง น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบจนเกือบเยือกเย็น "ความจริงบนเนปิวลาเน็ตถูกกลั่นกรองและแต่งแต้มโดยคนที่กุมอำนาจรัฐเสมอครับ... คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใครนี่นา คีย์" คำว่า 'คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใคร' กระทบเข้ากับความทรงจำที่ขาดหายของคีย์อย่างจัง เขาสEดกรามแน่นโดยอัตโนมัติ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในกะโหลกศีรษะ—ผลพวงจากการปฏิบัติภารกิจลับเมื่อสามปีก่อนที่ทำให้เขาจำเรื่องราวช่วงนั้นไม่ได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว คีย์สาวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะผ่าตัด มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะสเตนเลสจนเส้นเลือดปูดโปーン "อย่าเอาเรื่องความจำเสื่อมของผมมาเป็นเครื่องมือประชดประชันน่าริน" คีย์โน้มตัวลงกระซิบ เสียงของเขาต่ำลึกและเจือความคุกคามจางๆ "บอกผมมาตรงๆ ดีกว่าว่าคุณกำลังตามหาอะไรในซากแอนดรอยด์รุ่นเก่าที่ถูกจำหน่ายออกนอกระบบไปตั้งแต่สิบปีก่อนตัวนี้ หรือว่า... คุณกลัวว่าร่องรอยของความผิดพลาดในอดีตของคุณ มันจะย้อนกลับมาเล่นงานคุณกันแน่" รินรดากลั้นหายใจไปชั่วขณะ มือที่ถือคีมชะงักค้างกลางอากาศ คำพูดของคีย์จี้เข้า จุดเปราะบางที่สุด ในจิตใจของเธอ โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่เคยเกิดขึ้นเมื่ออดีต—ความผิดพลาดทางวิศวกรรมที่เธอพยายามปกปิดด้วยชีวิต—กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทีละน้อยผ่านคดีฆาตกรรมครั้งนี้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "ถ้าผมกลัวความผิดพลาดในอดีตจริง ๆ ผมคงไม่เรียกคุณมาที่นี่หรอกครับ คีย์" รินรดาเงยหน้าสบตากับอดีตคนรัก แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "สิ่งที่พวกมันกำลังตามหา ไม่ใช่แค่ข้อมูลการเงิน หรือความลับของบริษัท... แต่มันคือสิ่งนี้ต่างหาก" ปลายคีมในมือของเธอชี้ไปยังจุดลึกที่สุดใต้แกนสมองกลของแอนดรอยด์ ตรงนั้นมีช่องลับขนาดจิ๋วที่ถูกปิดตายด้วยระบบล็อกชีומetric ซึ่งถูกทำลายด้วยความร้อนสูงจนเกือบละลายเป็นเนื้อเดียวกันกับโครงสร้างไทเทเนียม คีย์หรี่ตาลง วิญญาณนักสืบในตัวตื่นเต็มพิกัด เขาลืมความบาดหมางส่วนตัวไปชั่วขณะ "นั่นมัน... ชิปหน่วยความจำสำรองรุ่นพิเศษนี่ มันถูกซ่อนไว้ในจุดที่แม้แต่ระบบสแกนของตำรวจยังมองไม่เห็น" "ถูกต้องครับ" รินรดาถอนหายใจยาว พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นเทาขณะที่เธอใช้เครื่องมือเลเซอร์ขนาดเล็กตัดสลักตัวสุดท้ายออก "ชิปตัวนี้ถูกตั้งค่าให้เข้ารหัสด้วยลายเซ็นชีวภาพเฉพาะตัว และเท่าที่ระบบวิเคราะห์เบื้องต้นบอกผม... เจ้าของลายเซ็นนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปพร้อมกับอุบัติเหตุในศูนย์วิจัยเมื่อสามปีก่อน" บรรยากาศในห้องปฏิบัติการพลันเย็นเยียบลงถนัดตา คีย์นิ่งงัดไปทันที สมองที่เต็มไปด้วยรอยโหว่ของความทรงจำพยายามประติดประต่อเรื่องราว ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว แต่มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดีจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยออกมา รินรดาใช้แรงกดครั้งสุดท้าย ชิปขนาดเท่าเล็บมือก็หลุดออกมาจากเบ้าโลหะ เธอคีบมันขึ้นมาวางไว้บนแท่นกระจกใส แสงไฟสีขาวสว่างวาบขึ้นเพื่อสแกนข้อมูลภายในทันที หน้าจอหลักแสดงผลเปอร์เซ็นต์การถอดรหัสที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว: 10%... 45%... 80%... 99% และในวินาทีที่ข้อมูลทั้งหมดกำลังจะปรากฏขึ้นบนจอภาพ ไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งชั้นใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตกรีดร้องลั่น สลักประตูล็อกอัตโนมัติกระแทกปิดตายด้วยระบบล็อกฉุกเฉินจากภายนอก หน้าจอทั้งหมดมืดสนิทลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากชิปบนโต๊ะที่สะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงสังเคราะห์ระบบ AI ของอาคารก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ชีวิตชีวา: *[ตรวจพบผู้บุกรุกระดับความปลอดภัยสูงสุด... เริ่มกระบวนการทำลายหลักฐานอัตโนมัติในอีกสามสิบวินาที]* คีย์คว้าแขนรินรดากระชากเข้ามาหลบหลังเสาคอนกรีตทันทีที่กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกระจกห้องปฏิบัติการเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังวิ่งตรงมายังประตูห้องด้วยความเร็วสูง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟจากจอชิปก็เผยให้เห็นภาพใบหน้าของเจ้าของความทรงจำบนชิ้นส่วนข้อมูล—ใบหน้าที่ทำให้คีย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เพราะมันคือใบหน้าของ "ตัวเขาเอง" ในอดีตที่ปรากฏอยู่บนเอกสารลับลงนามคำสั่งฆ่า... โดยมีลายเซ็นกำกับของรินรดาเป็นผู้อนุมัติ