ใต้เงามืดของเมือง

คราบน้ำมันเครื่องผสมกับหยาดฝนสีเทาฉาบไล้พื้นผิวโลหะขึ้นสนิมของเขตสลัมลอยฟ้า “เซกเตอร์เจ็ด” กลิ่นอับชื้นของสารละลายเคมีและเนื้อสังเคราะห์ราคาถูกลอยอวลอยู่ในอากาศเจือจาง เป็นบรรยากาศที่คีย์คุ้นเคยดีตั้งแต่สมัยยังสวมเครื่องแบบหน่วยปราบปรามพิเศษ ทว่าการกลับมาเยือนในยามวิกาลครั้งนี้ สถานะของเขาเปลี่ยนไปแล้ว เช่นเดียวกับรินรดาที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หลังแผ่นบังเกอร์คอนกรีตเก่าๆ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองความเคลื่อนไหวรอบตัวด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด "คุณมั่นใจแค่ไหนกับแหล่งข่าวคนนี้ คีย์?" เสียงทุ้มต่ำของรินรดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหยดน้ำกระทบแผ่นเหล็กเป็นฉากหลัง เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงเหตุผลที่ต้องมายืน ณ จุดอับแสงที่สุดของมหานครกลไกแห่งนี้ ความผิดพลาดในอดีตเรื่องโครงสร้างจิตสำนึกแอนดรอยด์ยังคงตามหลอกหลอน แต่ปัจจุบัน เธอกำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่เน่าเฟะยิ่งกว่านั้น—ความจริงที่ว่ามนุษย์กับจักรกลอาจไม่ได้แตกต่างกันเลยในแง่ของความโลภ คีย์ไม่หันกลับมามอง เ สายตาของเขายังคงจดจ้องไปยังทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวเคาะด้ามปืนพกพลังงานกระชับมือเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ถ้าข้อมูลจากเครือข่ายใต้ดินนี้ใช้ไม่ได้ผล ชีวิตของพวกเราในอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้าก็คงไม่มีค่าพอให้ต้องมานั่งกังวลเรื่องอดีตหรอกนะครับ รินรดา" คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "อีกอย่าง... คนที่เรากำลังจะเจอ เขาไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้ แต่เป็นคนที่ 'ผลประโยชน์' ตรงกันกับเรามากที่สุดต่างหาก" ในความมืดมิดของตรอกแคบ ร่างเงาสีดำเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชเชียบ ปรากฏร่างของชายสวมฮู้ดคลุมศีรษะมิดชิด ใบหน้าครึ่งซีกถูกแทนที่ด้วยชิ้นส่วนไซเบอร์ติกเกรดต่ำที่ส่งแสงสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ มันคือ 'วอลเตอร์' อดีตช่างเทคนิคปลดประจำการผู้กุมความลับเรื่องการลักลอบส่งออกชิ้นส่วนสมองกลต้องห้าม วอลเตอร์หัวเราะในลำคอ เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกถูไถ "ไม่พบกันนานนะ ผู้กองคีย์... หรือตอนนี้ควรเรียกว่าหมาล่าเนื้อที่ไร้เจ้าของดีล่ะ?" วอลเตอร์พ่นควันบุหรี่สังเคราะห์ออกทางจมูก กลิ่นฉุนของนิโคตินเทียมคละคลุ้งขึ้นมาทันที คีย์ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้า แสงไฟนีออนกะพริบวับแวมสาดส่องใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการปฏิบัติภารกิจ ความดุดันแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างธรรมชาติ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความนิ่งสงบแบบนักล่าที่ผ่านประสบการณ์โชกโชน "เลิกเล่นลิ้นแล้ววางของลงซะ วอลเตอร์" คีย์พูดเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้อีกฝ่ายชะงัก "ฉันรู้ว่านายไม่ได้มาที่นี่เพื่อทักทายฉัน ข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ 'ซิลิคอนโซล' อยู่ไหน" วอลเตอร์แค่นยิ้ม ดวงตาข้างที่เป็นจักรกลหรี่แคบลงเพื่อโฟกัสภาพวิเคราะห์ความปลอดภัยของคีย์และรินรดา เขายื่นมือหนาเปื้อนคราบน้ำมันออกมารอรับบางสิ่ง "ข่าวกรองระดับนี้มันมีราคาค่างวดนะคุณอดีตผู้กอง โลกใต้ดินไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยอุดมการณ์ของพวกคุณ แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'พลังงานฟิวชั่น' และเครดิตที่ไม่ติดร่องรอย" วอลเตอร์เหลือบมองรินรดาที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง "โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับวิศวกรมือหนึ่งของบริษัทผู้สร้าง... ผมว่าข้อมูลนี้มีราคาสูงกว่าที่คุณคิดเสียอีก" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้แสงสลัว แววตาของเธอเยียบเย็นและเต็มไปด้วยเหตุผล เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับอ่านภาษากายของวอลเตอร์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "คุณกำลังกลัว วอลเตอร์" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึก "ไม่ใช่เพราะพวกเรา แต่เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังโครงการนั้นกำลังตามเก็บกวาดทุกคนที่รู้ความจริง... รวมถึงคุณด้วย ถ้าคุณยังยื้อเวลาอยู่แบบนี้ อีกไม่ถึงชั่วโมง ทีมกำจัดร่องรอยของบริษัทจะมาถึงที่นี่ก่อนที่คุณจะได้ใช้เครดิตพวกนั้นเสียอีก" คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของวอลเตอร์แข็งค้างไปชั่วขณะ ริมฝีปากแห้งผากเม้มเข้าหากันแน่น ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นมาในดวงตาข้างที่เป็นมนุษย์ เขารู้ดีว่ารินรดาพูดความจริง "ฉลาดสมกับเป็นผู้สร้างแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบจริงๆ นะครับ..." วอลเตอร์กัดฟันกรอด ก่อนจะหยิบชิปข้อมูลสีดำสนิทขนาดเท่าปลายนิ้วโยนใส่กลางอากาศ คีย์คว้ามันไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยมือเดียว "นี่คือบันทึกการทดลองลับและการขนส่งชิ้นส่วนสมองกลที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตยูทอปเปียน... แต่จำไว้ว่า ผมเตือนคุณแล้วนะ" ทันทีที่คีย์เก็บชิปข้อมูลลงในกระเป๋าเสื้อ วอลเตอร์ก็หันหลังเตรียมพุ่งตัวหายไปในความมืดของตรอก ทว่า— *ปัง!* เสียงระเบิดก้องสะท้อนมาจากทางออกของตรอก แรงอัดอากาศซัดร่างของวอลเตอร์ปลิวมากระแทกกับผนังคอนกรีตอย่างรุนแรง เลือดสีดำทะลักออกจากปากของอดีตช่างเทคนิคก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจะดับวับลงอย่างไร้สัญญาณชีพ คีย์พุ่งตัวเข้าไปดึงรินรดาให้หมอบราบลงกับพื้นทันทีก่อนที่สะเก็ดกระสุนความร้อนสูงจะเฉียดผ่านศีรษะไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร "หมอบลง! มีมือปืนซุ่มยิง!" คีย์ตะโกนลั่น แขนแกร่งโอบกอดปกป้องร่างของหญิงสาวไว้แนบชิด ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระդับไปทั่วเซกเตอร์ กลิ่นดินปืนและโอโซนคละคลุ้งรุนแรงในอากาศ คีย์กัดฟันแน่นขณะดึงสไลด์ปืนเตรียมพร้อมตอบโต้ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างบนหน้าอกของวอลเตอร์ที่นอนแน่นิ่ง—รอยสักสัญลักษณ์รูป "เฟืองจักรกลแตกหัก" ที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อฮู้ด เป็นสัญลักษณ์เดียวกับหน่วยปฏิบัติการลับที่เขาเคยสังกัดในอดีต และก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว แสงไฟฉายสเกาต์เตอร์สีฟ้าสว่างวาบก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องขยายเสียงที่ดังก้องกังวานทะลุสายฝนลงมา *"ตรวจพบเป้าหมายแล้ว... ยืนยันคำสั่งจากเบื้องบน: กำจัดทิ้งให้สิ้นซาก ทั้งอดีตผู้กองและวิศวกรสาว"* รินรดาสบตากับคีย์ในความมืดที่สะท้อนแสงไฟสังหาร เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนี และในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ที่สุดนั้นเอง คีย์ก็หยิบชิปข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง เปิดหน้าจอโฮโลแกรมขนาดเล็กเพื่อตรวจสอบมันเป็นครั้งสุดท้าย—และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็กๆ นั้น กลับทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกุนทันที ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ข้อมูลการทดลองอย่างที่วอลเตอร์อ้าง แต่เป็นรหัสควบคุม "จิตสำนึก" ของคีย์เอง... และชื่อผู้สร้างคำสั่งนั้น คือรินรดา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนนี้ไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ